Z PEWNOŚCIĄ CIĘ ZDRADZĘ

.    Ludzka miłość bywa kapryśna; może się wahać tu i tam, w zależności od tego, co przyciągnie naszą uwagę. Jednego dnia możesz preferować lody waniliowe; następnego czekoladowe „ślady łosia” (które moim zdaniem są zdecydowanie lepsze). Ale prawdziwy problem pojawia się, gdy uświadamiamy sobie, że powinniśmy kochać Jezusa całym sercem, ale nie potrafimy. Czy serce może pozostać niewzruszone skupione na jednym obiekcie miłości, na jednej osobie?

    Rozważmy Piotra i Judasza. Piotr był jednym z wybranych apostołów w bliskim kręgu Jezusa, obok Jakuba i Jana. Był obecny przy wskrzeszeniu córki Jaira, przy przemienieniu i w Ogrodzie Getsemani w noc zdrady Jezusa. Otrzymał klucze Królestwa Niebieskiego i władzę, by być fundamentem Jego Kościoła. Mimo to Piotr zdradził Jezusa trzy razy ze strachu.

    Judasz był jednym z niewielu wybranych, aby podążać za Jezusem w Jego podróżach, aby być świadkiem cudów i słów. Judaszowi powierzono sakiewkę (por. J 12, 5-6 ; 13, 29 ) — miał on zaspokajać potrzeby Jezusa i Apostołów oraz być odpowiedzialnym za składki. Judasz został nie tylko wybrany na jednego z Dwunastu, ale powierzono mu wielką odpowiedzialność. Jednak Judasz zdradził Pana i sprzedał Go za cenę niewolnika. Chociaż Judasz i Piotr podążali za Chrystusem przez ostatnie trzy lata i widzieli cudowne dzieła i słyszeli cudowne rzeczy, nadal nie mogli pozostać wierni Jego niezachwianej miłości.

    W rzeczywistości żaden z uczniów nie mógł pozostać wierny Panu. Wszyscy opuścili swego Pana i Mistrza, gdy przybyli strażnicy. Ich miłość do Chrystusa była autentyczna i szczera, ale nieutwierdzona, jeszcze nie. Czegoś im brakuje. Potrzebują siły Ducha Świętego, aby trwali niewzruszenie w Chrystusie, niczym latorośle w winnym krzewie.

    Powinni wiedzieć, że nie powinni polegać tylko na sobie. Ale czy potrafimy to zrozumieć? Nie do końca. Tajemnica odrzucenia Boga zdumiewa każdego chrześcijanina. My również możemy być jak św. Piotr, śmiało twierdzący, że nigdy nie wyrzekniemy się Jezusa, albo jak Judasz, który po prostu ulega jego pragnieniom, wątpiąc w miłosierdzie Pana.

   Ale jest jeszcze inna droga. Każdego ranka św. Filip Neri modlił się: „Spójrz na mnie, Panie, dziś, bo zdany na siebie, z pewnością Cię zdradzę”. Święty Filip Neri nie ufał własnym siłom; doskonale wiedział, że wszystko jest darem od Boga i że nigdy nie powinien tracić nadziei na Boże miłosierdzie i cierpliwość. Przeciwnie, zachowywał trzeźwą świadomość samego siebie: grzesznika zdolnego zdradzić Pana, ale odkupionego krwią Chrystusa, który nie musi już żyć w strachu.

Chrystus zna nasze słabości i kruchość. Mimo to nadal nas kocha i prosi, abyśmy trwali w Nim: „Beze Mnie nic uczynić nie możecie” ( J 15,5 ). Problem polega na tym, że mamy tendencję do dostrzegania tylko tego, co jest dla nas najpilniejsze. Skupiamy się tylko na naszych słabościach i wadach, zamiast kierować wzrok ku Temu, który może nas podnieść z grzechów i dać nam nowe życie. On nie chce, abyśmy pozostali zagubieni, lecz abyśmy powrócili do Jego owczarni. Chrystus Jezus nie chciał, aby Judasz się zagubił. Kochał Judasza tak bardzo, że go ostrzegł, aby się nawrócił. Tak jak ojciec syna marnotrawnego czekał na jego powrót, gotowy go objąć, tak i Chrystus czekał na jego powrót. Jednak w przeciwieństwie do Piotra, Judasz pozostał daleko od Pana. Judasz nie dostrzegł nieskończonej dobroci Pana i nie pozostał w Nim.

Dla nas dzisiaj oznacza to, że musimy iść za przykładem św. Filipa Neri i prosić Chrystusa każdego dnia, aby zachował nas w swojej miłości, swoją mocą . Bo póki jesteśmy w tej wędrówce do naszej prawdziwej ojczyzny, nie jesteśmy niewzruszeni w miłości Boga. Dopiero w niebie, z błogosławionymi, ujrzymy Boga i Jego dobroć w całej jej okazałości; a gdy już ją ujrzymy, nie będziemy pragnąć niczego innego. Non nisi te, Domine – niczego oprócz Ciebie, Panie.

Obraz: Peter Paul Rubens, Ustanowienie Eucharystii podczas Ostatniej Wieczerzy

Źródło:

Brat Sebastian Vicente OP

Brat Sebastian Vicente wstąpił do Zakonu Kaznodziejskiego w 2022 roku. Z Florydy studiował na Uniwersytecie Ave Maria, gdzie uzyskał dyplom z teologii

Modlitwa

Panie Jezu, Ty znasz moją kruchość i niestałość serca.
Czasem kocham Cię całym sercem,
a czasem moja miłość słabnie, waha się, odwraca.
Jak Piotr – gotowy iść za Tobą aż na śmierć,
a potem zapierający się ze strachu.
Jak Judasz – bliski Ciebie, a jednak oddalający się w ciemność.
ufaj mi, Panie, gdy sam sobie ufam.
Raczej weź moje serce w swoje ręce
i strzeż go każdego dnia.
Daj mi łaskę św. Filipa Neri –
trzeźwą świadomość własnej słabości
i głęboką ufność w Twoje miłosierdzie.
Niech każdego ranka moje pierwsze słowa brzmią:
„Spójrz na mnie, Panie, bo zdany na siebie – z pewnością Cię zdradzę”.
Trzymaj mnie przy sobie,
abym nie odszedł daleko jak Judasz,
lecz powrócił jak Piotr – z płaczem i z miłością.
Maryjo, Matko wierna,
wstawiaj się za mną,
bym nigdy nie przestał trwać w miłości Twojego Syna.
Amen.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Dziękuję, że jesteś tutaj ze mną...

Niech ta chwila ze sztuką i słowem przyniesie Ci pokój. Jeśli ten wpis poruszył Twoje serce, podziel się swoją myślą w komentarzu – każde Twoje słowo jest dla mnie cennym darem.

Z modlitwą i światłem, Teresa

<><><><><><><><><><><><>

⚓ Moja blogowa flotylla:

💻 Zapiski z mojego laptopa – Codzienność, humor i walka z leniwą veną. tutaj

✨ W Kręgu Mojego Sacrum – Chwile zatrzymania i rozmowy z Archaniołami. tutaj

🎨 Oko na Obraz – Interpretacje – Sztuka bez krawata: nostalgia, humor i filozofia. tutaj

⛵ Wierszyki sercem pisane – Mój „biały żagiel” dla dzieci i dorosłych marzycieli. tutaj

 "Widzę, czuję, wiem i poszukuję" - blog zawierający popularnonaukowe posty i inne ciekawostki " link tutaj 

ZABŁYŚNIJ, PRZED INNYMI...

Kielich przedstawiony w Rawennie

    Jakiś czas temu zlecono mi wypolerowanie kilku kielichów, baniaków i paten. Polerowanie kielicha jest proste: nałóż pastę do polerowania metalu i wyczyść go miękką ściereczką. Wydawało mi się, że te kielichy widziały już lepsze czasy. Nie miały połysku ani połysku, były całkowicie matowe i zmatowiałe. Ale polerując je, zdałem sobie sprawę, ile czasu zajmuje wyczyszczenie jednego. Zdałem sobie sprawę, że jestem zbyt delikatny i ostrożny, przez co czyszczenie trwało zbyt długo. Postanowiłem więc wziąć się do roboty i znów zaczęły błyszczeć. Piękny wzór wygrawerowany na kielichu zaczął się pojawiać, a kiedy na niego spojrzałem, mogłem zobaczyć swoje odbicie.

    Pomimo całego naszego zmazy, my również mamy świecić i odbijać oblicze Chrystusa na świecie. Jak sam Chrystus mówi: „Niech wasze światło świeci przed ludźmi, aby widzieli wasze dobre uczynki i chwalili Ojca waszego, który jest w niebie” (Mt 5,16). Nie chodzi o to, by chwalić siebie, nie chodzi o to, by inni nas chwalili, nie chodzi o to, byśmy czuli się dobrze. Chodzi o to, by chwalić naszego Ojca niebieskiego. A jednak jak często nie odbijamy oblicza Ojca? Niczym te matowe kielichy, jesteśmy pokryci naszymi słabościami i błędami. Jednak Bóg pragnie nas oczyścić i obmyć. Może być dla nas surowy, a my możemy narzekać na cierpienia, które nam zsyła, ale jeśli trwamy w Jego miłości i zaufaniu, że „wszystko współdziała ku dobremu tym, którzy Boga miłują” (Rz 8,28), to powinniśmy Go nie tylko prosić, aby nas oczyścił, ale by włożył nas do tygla. Rzeczywiście, powinniśmy prosić jak Piotr, gdy został obmyty przez Chrystusa: „Mistrzu, nie tylko nogi moje, ale i ręce, i głowę moją” (J 13,9).

    Ale kielichy nie mają po prostu lśnić, ich chwała tkwi w tym, co zawierają – Najdroższej Krwi Chrystusa. Chociaż kielichy wymagały starannego polerowania, nadal miały święte znaczenie, ponieważ zawierały w sobie Krew Chrystusa. Zostały poświęcone Bogu dla boskiego celu Mszy Świętej. Dlatego słuszne i sprawiedliwe było, aby wyglądały na godne świętego zadania, które im powierzono. A co z nami? Możemy nie uważać się za godnych bycia naczyniami Chrystusa, w istocie sami nimi nie jesteśmy. Jednak Chrystus żarliwie pragnie przyjść do kielicha naszych serc, aby je oczyścić i uszlachetnić. Ale tak jak kielichy, nie jesteśmy przeznaczeni jedynie do przyjmowania i trzymania Chrystusa w sobie, ale do bycia wylanymi, aby inni również mogli pić Jego Najdroższą Krew. Kiedy przyjmujemy najdroższe Ciało i Krew Chrystusa, stajemy się naczyniami dla innych. Nosimy Chrystusa w naszych sercach, aby dawać innym wieczne dary Ojca.

Źródło:

Brat Sebastian Vicente OP
Brat Sebastian Vicente wstąpił do Zakonu Kaznodziejskiego w 2022 roku. Z Florydy studiował na Uniwersytecie Ave Maria, gdzie uzyskał dyplom z teologii.

Modlitwa


Panie Jezu, weź moje serce – matowe, poplamione, pokryte nalotem grzechu i słabości –
i wypoleruj je swoją miłością.

Niech nie będzie już matowe i przyćmione,
lecz lśniące, czyste i gotowe odbijać Twoje oblicze,
abym inni, patrząc na mnie, mogli zobaczyć Ciebie.

Oczyść mnie, Panie,
nie tylko z wierzchu, ale i od wewnątrz.
Niech moje serce stanie się kielichem godnym Ciebie –
naczyniem, w którym będziesz mógł zamieszkać,
a potem wylać się na innych przez moje słowa, czyny i miłość.

Daj mi łaskę, abym nie bał się Twojego „szorowania” –
cierpienia, prób i oczyszczenia,
które czynią mnie bardziej podobnym do Ciebie.

Maryjo, Matko najczystsza,
wstawiaj się za mną,
bym nigdy nie przestał pragnąć być
czystym i lśniącym naczyniem dla Twojego Syna.

Amen.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Dziękuję, że jesteś tutaj ze mną...

Niech ta chwila ze sztuką i słowem przyniesie Ci pokój. Jeśli ten wpis poruszył Twoje serce, podziel się swoją myślą w komentarzu – każde Twoje słowo jest dla mnie cennym darem.

Z modlitwą i światłem, Teresa

<><><><><><><><><><><><>

⚓ Moja blogowa flotylla:

💻 Zapiski z mojego laptopa – Codzienność, humor i walka z leniwą veną. tutaj

✨ W Kręgu Mojego Sacrum – Chwile zatrzymania i rozmowy z Archaniołami. tutaj

🎨 Oko na Obraz – Interpretacje – Sztuka bez krawata: nostalgia, humor i filozofia. tutaj

⛵ Wierszyki sercem pisane – Mój „biały żagiel” dla dzieci i dorosłych marzycieli. tutaj

 "Widzę, czuję, wiem i poszukuję" - blog zawierający popularnonaukowe posty i inne ciekawostki " link tutaj 

NIEBO, PO CO SIĘ WYSILAĆ?

Rafael - Madonna Sykstyńska ( fragment)

      Dostanie się do nieba jest często podawane jako powód, dla którego powinniśmy być dobrzy. Niestety, niebo jest często przedstawiane jako miejsce puszystych obłoków i małych aniołków grających na harfach. Właściwie, moje własne wyobrażenie o niebie, gdy dorastałem, zostało w dużej mierze ukształtowane przez takie popularne przedstawienia, których uosobieniem był film „ Najmniejszy aniołek” . W świetle tych przedstawień nic dziwnego, że niebo nie jest szczególnie atrakcyjne dla wielu ludzi. Nawet jeśli nie wyobrażamy sobie puszystych obłoków, prawdopodobnie myślimy o życiu wiecznym jako o kontynuacji tego życia, na zawsze; ale oczywiście bez wszystkich złych rzeczy, które towarzyszą nam w codziennym życiu.

     To doskonała pogańska wersja nieba, niczym greckie Pola Elizejskie czy nordyckie Sale Walhalli. Ale jeśli niebo to po prostu to, co najlepsze w tym życiu na zawsze, to nic więcej niż odroczony hedonizm. Czy po prostu staramy się być grzeczni teraz przez chwilę, aby móc robić, co chcemy, przez całą wieczność? Bóg obiecuje nam, że niebo to o wiele więcej.

     W Biblii niebo wydaje się dziwne. Czytamy opis Boga jako siedzącego na tronie, który „wyglądem przypomina jaspis i karneol, a wokoło tronu jest tęcza, która z wyglądu przypomina szmaragd” (Ap 4,3). Ponadto „przed tronem jest coś w rodzaju morza szklanego, podobnego do kryształu” (Ap 4,6). Jezus jest przedstawiony jako „Baranek stojący jak zabity, mający siedem rogów i siedmioro oczu” (Ap 5,6); inni mieszkańcy nieba to „istoty żywe, każda z nich ma sześć skrzydeł, [które] są pełne oczu dookoła i wewnątrz” (Ap 4,8). Wszystkie opisy nieba są surrealistyczne, ponieważ próbują nam opowiedzieć o czymś, czego jeszcze nie rozumiemy. „Ani oko nie widziało, ani ucho nie słyszało, ani serce człowieka nie zdołało pojąć, co Bóg przygotował tym, którzy Go miłują” (1 Kor 2,9). Niebo nie jest warte zachodu, jeśli jest czymś, co już rozumiemy. Niebo to coś więcej. To więcej niż najlepsze, czego kiedykolwiek doświadczyliśmy. To więcej niż najlepsze, co sobie wyobrażaliśmy.

     Wieczny odpoczynek, o którym tak często mówimy, to coś więcej niż wieczny leniwy dzień w łóżku. Takie dni są przyjemne, bo dają wytchnienie od trosk świata, ale szybko byśmy się nimi znudzili. Życie w niebie to aktywny odpoczynek. To połączenie spokoju tego leniwego dnia w łóżku z ekscytacją, która przychodzi po ciężkiej walce. Odpoczynek i aktywność paradoksalnie współistnieją, ponieważ w żaden sposób nie przeszkadza nam aktywność, w której uczestniczymy.

    Mój ulubiony opis nieba pochodzi z duchowej medytacji o. Waltera Farrella, OP, nad Sumą, zatytułowaną „ Mój sposób życia” : „Nawet w samym niebie, gdzie będziemy mieli niczym niezakłócony widok na boskość, nasza wiedza będzie radośnie niepełna, zatrzymując się tak daleko od wyczerpania tego, co niewyrażalne, jak to, co skończone, zatrzymuje się przed nieskończonością; przez całą wieczność zawsze będzie dla nas więcej do poznania o Bogu”.

    Niebo będzie wiecznością chwil, w których każda będzie lepsza od poprzedniej. Nie będzie to eliminacja pragnienia głębszego poznania Boga, ale nieustanna satysfakcja z zaspokajania coraz głębszego pragnienia. Częścią tej stale pogłębiającej się wiedzy będzie stale pogłębiająca się świadomość tego, jak bardzo Bóg nas kocha. W miarę jak Bóg będzie się z nami dzielił przez wieczność, nasza przyjaźń z Nim będzie się pogłębiać .

Źródło:

Brat Bartholomew Calvano,OP - uzyskał licencjat z biologii molekularnej i biochemii/matematyki/informatyki na Uniwersytecie Rutgers. Przez dwa lata współpracował z Bractwem Nadziei, pomagając w duszpasterstwie akademickim na Uniwersytecie Northeastern w Bostonie, zanim wstąpił do Zakonu Kaznodziejskiego w 2015 roku.

Modlitwa

Panie Jezu, dziękuję Ci, że niebo nie jest tylko „wiecznym leniwym dniem”,
lecz żywą, pełną radości przyjaźnią z Tobą.

Naucz mnie pragnąć nieba nie dla odpoczynku od trosk,
lecz dla Ciebie samego – dla coraz głębszego poznawania Ciebie,
dla radości, która nigdy się nie kończy,
dla miłości, która będzie rosła przez całą wieczność.

Niech moje serce już tu, na ziemi,
uczy się tego nieba –
przez małe „tak” na Twoją wolę,
przez radość z Twojej obecności,
przez pragnienie bycia bliżej Ciebie.

Maryjo, Matko nadziei,
wstawiaj się za nami,
byśmy nie lękali się nieba,
lecz z ufnością i tęsknotą szli ku niemu.

Amen.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Dziękuję, że jesteś tutaj ze mną...

Niech ta chwila ze sztuką i słowem przyniesie Ci pokój. Jeśli ten wpis poruszył Twoje serce, podziel się swoją myślą w komentarzu – każde Twoje słowo jest dla mnie cennym darem.

Z modlitwą i światłem, Teresa

<><><><><><><><><><><><>

⚓ Moja blogowa flotylla:

💻 Zapiski z mojego laptopa – Codzienność, humor i walka z leniwą veną. tutaj

✨ W Kręgu Mojego Sacrum – Chwile zatrzymania i rozmowy z Archaniołami. tutaj

🎨 Oko na Obraz – Interpretacje – Sztuka bez krawata: nostalgia, humor i filozofia. tutaj

⛵ Wierszyki sercem pisane – Mój „biały żagiel” dla dzieci i dorosłych marzycieli. tutaj

 "Widzę, czuję, wiem i poszukuję" - blog zawierający popularnonaukowe posty i inne ciekawostki " link tutaj 

TO JEZUS

 (Osiemnasta niedziela zwykła)

Uczniowie szukali Jezusa. Kiedy znaleźli Go na przeciwległym brzegu, zapytali: 

"Rabbi, kiedy tu przybyłeś?"

Skoro takie pytanie postawili, można się domyślać, ze Jezus także ich poszukiwał. Może chciał im powiedzieć, ze Go źle szukali.

 Nie szukamy Jezusa naprawdę, jeżeli czynimy to tylko dlatego, że daje On doczesne dobro. Jezus jest wtedy daleko - na przeciwległym brzegu 

Jakie szczęście, ze sam przybywa, aby nas szukać - odsłaniać nam prawdę.

Modlitwa

Panie Jezu,

Ty, który sam przychodzisz na przeciwległy brzeg,
by nas odnaleźć…Dziękuję Ci, że nie czekasz, aż sami Cię znajdziemy.
Często szukamy Cię źle – dla chleba, dla uzdrowienia, dla pocieszenia.
A Ty pragniesz czegoś więcej: naszej miłości, naszego serca, naszej bliskości.

Naucz mnie szukać Ciebie prawdziwie.
Nie tylko wtedy, gdy czegoś potrzebuję,
ale wtedy, gdy po prostu chcę być z Tobą.

Przyjdź do mnie, Panie,
nawet gdy jestem daleko.
Odsłaniaj mi prawdę o sobie i o mnie.
Niech moje serce rozpozna Twój głos,
gdy szepczesz: „To Ja jestem”.

Maryjo, Matko, która tak czysto szukałaś swojego Syna,
wstawiaj się za nami,
byśmy nigdy nie przestali Go szukać
i umieli Go rozpoznać, gdy sam do nas przychodzi.

Amen.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Dziękuję, że jesteś tutaj ze mną...

Niech ta chwila ze sztuką i słowem przyniesie Ci pokój. Jeśli ten wpis poruszył Twoje serce, podziel się swoją myślą w komentarzu – każde Twoje słowo jest dla mnie cennym darem.

Z modlitwą i światłem, Teresa

<><><><><><><><><><><><>

⚓ Moja blogowa flotylla:

💻 Zapiski z mojego laptopa – Codzienność, humor i walka z leniwą veną. tutaj

✨ W Kręgu Mojego Sacrum – Chwile zatrzymania i rozmowy z Archaniołami. tutaj

🎨 Oko na Obraz – Interpretacje – Sztuka bez krawata: nostalgia, humor i filozofia. tutaj

⛵ Wierszyki sercem pisane – Mój „biały żagiel” dla dzieci i dorosłych marzycieli. tutaj

 "Widzę, czuję, wiem i poszukuję" - blog zawierający popularnonaukowe posty i inne ciekawostki " link tutaj 

CO BÓG MOŻE ZROBIĆ Z NASZYMI MARNYMI CHLEBAMI I RYBAMI: KRÓL ŚW. OLAF

 

    Ewangelia o nakarmieniu 5000 osób. jako cud Jezusa jest opisany we wszystkich czterech Ewangeliach. Dlatego ma on dużą wagę biblijną. W relacji Jana ma on miejsce w bliskim sąsiedztwie wypowiedzi Pana o Chlebie Życia – w której wyraźnie nakazuje nam spożywać Jego Ciało i pić Jego Krew.

   Eucharystyczne orędzie o rozmnożeniu chleba jest jednoznaczne: Jezusa wystarczy dla wszystkich. Wystarczy, że odpowiednio skorzystamy z Jego nieskończonego daru z siebie w Komunii Świętej, aby coraz ściślej jednoczyć się z Nim i Jego mistycznym Ciałem, Kościołem ( KKK 1396 ).

   Ale to nie wszystko. Weźmy pod uwagę wkład anonimowego chłopca w postaci pięciu chlebów jęczmiennych i dwóch ryb. Wiele zamieszania wywołały powszechne spekulacje rewizjonistyczne, że bezinteresowny czyn chłopca po prostu zainspirował innych w tłumie do wydania własnych obiadów, dokonując w ten sposób „cudu” rozmnożenia. Czy jednak jest prawdopodobne, że wszyscy czterej ewangeliści zdecydowaliby się na umieszczenie tego zdumiewającego wydarzenia w swoich Ewangeliach, gdyby było ono jedynie wyrazem zbiorowego wsparcia i hojności?

   Zamiast tego wydaje się jasne, że Jan, jego przyjaciele i cały wczesny Kościół byli przekonani o nadprzyrodzonym charakterze wydarzenia, szczególnie biorąc pod uwagę jego genezę w skromnej, anonimowej i niewątpliwie chwiejnej darowiźnie tego chłopca.

   A to, co ofiarował, było dość skromne: pięć placków jęczmiennych, ziarno ubogich, i dwie ryby, które prawdopodobnie zaczynały się psuć po długim dniu spędzonym na słońcu. Mimo to Jezus przyjął te ofiary, pobłogosławił je i podziękował, a następnie nakarmił wszystkich – dorzucając dla urozmaicenia mnóstwo świeżych resztek.

   Tak, cudowna przemiana z niedostatku w obfitość, ze skromności w pełnię, ale ta przemiana najwyraźniej zależała od tego, czy ktoś wyjdzie z tym, co ma, bez względu na to, jak skromne to jest. Poza tym, to obraz całkowitego poddania się, całkowitego oddania się boskiej opatrzności, bo chłopiec nie krył się – to znaczy, nie wstydził się swojego niedoskonałego daru i nie oddał po prostu jednej ryby i bochenka czy dwóch, zatrzymując resztę dla siebie. Zdawał się instynktownie wiedzieć, jak wszystkie małe dzieci zdają się wiedzieć, że jeśli mamy się poświęcić, nie ma miejsca na prowizję. I nie miało znaczenia, że ​​jego poświęcenie wydawało się niewystarczające; liczyła się jego hojna próba udzielenia odpowiedzi wszystkim, co miał.

   To wzór historii życia każdego chrześcijanina, bo tylko wtedy, gdy zbliżamy się do tronu łaski, w pełni świadomi naszego fundamentalnego duchowego i moralnego ubóstwa, Jezus może nas nakarmić i przemienić w siebie. Czasami czynimy to z niecierpliwym oczekiwaniem głodnego tłumu; czasami kwestionujemy Zbawiciela i powstrzymujemy się przed Nim, osłaniając nasz grzech i egoizm, izolując nasze słabości, na które nie jesteśmy jeszcze gotowi. Nieważne. Liczy się to, że wciąż wracamy – że wciąż przynosimy Mu nasze marne bochenki przesiąknięte nieczystościami i nasze lekko zgniłe ryby, i że wciąż ufamy Mu, że w jakiś sposób napełni je łaską i dobrocią wystarczającą do dokonania cudów.

   Taka właśnie przemiana najwyraźniej zaszła w życiu króla Norwegii, św. Olafa, którego święto zazwyczaj obchodzono w niedzielę (29 lipca). Urodzony około 995 roku w rodzinie pogańskiego wodza, Olaf w młodości przeszedł szkolenie w najbardziej skrajnym okrucieństwie i bezprawiu wikingów. W toku późniejszych politycznych machinacji i manewrów wojskowych w Anglii i innych krajach, Olaf przyjął chrzest w wieku około 18 lat, co zajęło mu: Młody wojownik postanowił pogodzić swoje dynastyczne aspiracje w Norwegii z nowo przyjętą wiarą chrześcijańską.

   Dokonał tego, rozpoczynając skuteczną kampanię mającą na celu obalenie duńskiego i szwedzkiego zwierzchnictwa w swojej ojczyźnie. Następnie, po ogłoszeniu się królem Norwegii w wieku 21 lat, zastosował surowe taktyki, aby wykorzenić pozostałości pogańskich praktyk i ustanowić ogólnokrajową hegemonię katolicką. Choć w dużej mierze odniósł w tym sukcesie, jego bezwzględne metody, wraz z okazjonalnymi sojuszami z pogańskimi przywódcami przeciwko chrześcijańskim wrogom, doprowadziły do ​​powszechnego buntu przeciwko jego przywództwu. Król Danii i Anglii Kanut Wielki ostatecznie przejął władzę nad Norwegią w 1028 roku, a Olaf uciekł na wygnanie do Rosji. Zdeterminowany, by odzyskać tron, Olaf powrócił do Norwegii w 1030 roku z armią złożoną z lojalnych rodaków i szwedzkich zwolenników, ale został powalony w bitwie pod Stiklestad 29 lipca.

   I tu właśnie pojawia się kwestia chlebów i ryb, bo, jak zauważa Hans Bekker-Nielsen , „wkrótce po jego śmierci nawet jego wrogowie zrozumieli, że zabili świętego”. Aby wzmocnić to przekonanie, Grimketel, angielski misjonarz i stronnik Olafa, zbudował kaplicę w miejscu, gdzie zginął król. Ludzie tłumnie przybywali do tego miejsca, aby prosić o wstawiennictwo męczennika i najwyraźniej ich modlitwy zostały wysłuchane z nawiązką. Z czasem szczątki Olafa zostały umieszczone w grobowcu, a gdy blask duńskiego panowania zaczął słabnąć, było rzeczą naturalną, że Norwegowie zwrócili się do świętego Olafa – jego ciało rzekomo nieskażone – jako do swojego narodowego patrona, szukając jego duchowej siły w dążeniu do przywrócenia rodzimej władzy. Stało się to w istocie, gdy nieślubny syn Olafa, Magnus „Dobry”, objął tron ​​w 1035 roku.

   Ale, czekaj, cofnijmy się: Olaf? Święty? Dawniej morderczy i grasujący wiking, którego chrzest zdawał się ledwie łagodzić jego dzikie drogi? „Był wojownikiem, często brutalnym i człowiekiem rozwiązłego życia”, czytamy we wpisie o św. Olafie w słowniku Johna Coulsona , „ale jego reputacja świętości pojawiła się natychmiast po jego śmierci, a jego kultu nie da się całkowicie wytłumaczyć względami politycznymi”. Z pewnością można przyznać, że praca króla – a tym bardziej średniowiecznego króla zdeterminowanego, by podbić i schrystianizować pogański lud – nie poddaje się łatwo zwykłym próbom uświęcającego wpływu. Jednak w jakiś sposób, pośród narzucania swojej królewskiej woli, Olaf coraz bardziej zbliżał się do konformizmu ze swoim zbawicielem. „Był niewątpliwie wielkim człowiekiem”, kontynuuje Coulson, „i wydaje się, że pod pewnymi względami musiał być dobry”.

   To dobra nowina dla nas wszystkich, bo skoro Olaf mógł zostać świętym, to każdy może nim zostać. Mamy pogląd, absurdalny, nierealny pogląd, że najpierw musimy ucieleśnić świętość, aby do niej dążyć . Bzdura. Nawet św. Paweł przyznaje to w dzisiejszym drugim czytaniu z Listu do Efezjan. Apostoł przedstawia święty ideał życia „z całą pokorą i łagodnością, z cierpliwością, znosząc siebie nawzajem w miłości, starając się zachować jedność Ducha dzięki więzi pokoju” – cech, których brakowało Olafowi.

   Jednak Paweł przedstawia ten ideał jako cel — to znaczy punkt , do którego należy dążyć z zapałem, ponieważ jest zgodny z „powołaniem, które otrzymałeś”. Zostanie świętym jest tytaniczną walką właśnie dlatego, że mamy tak długą drogę do przebycia. Nie jest to dla bojaźliwych ani słabych serc — to znaczy dla tych, którzy są niechętni próbowaniu raz po raz, którzy wycofają się i wycofają z walki. „Nie ma świętości bez wyrzeczenia i walki duchowej” — przypomina nam Katechizm ( KKK 2015 ), a wymagane jest to, co najwyraźniej udało się królowi Olafowi: powracanie wielokrotnie i nieubłaganie, bez względu na to, ile porażek i katastrof, do Jezusa, kładąc przed nim najgorszy z chlebów i ryb i oczekując nawrócenia .

Źródło:
Richard Becker

Modlitwa

Panie Jezu,

Ty przyjąłeś pięć chlebów i dwie ryby,
mały dar złożony z ufnością,
i nakarmiłeś nim wielki tłum.

Przychodzę do Ciebie z tym, co mam:
z moimi talentami i słabościami,
z moim czasem, pracą i modlitwą,
choć wydają się tak małe i niewystarczające.

Naucz mnie oddawać Tobie moje „marnie chleby i ryby”,
wierząc, że w Twoich dłoniach
mogą stać się błogosławieństwem dla wielu.
Pomóż mi nie zniechęcać się własną małością,
lecz ufać Twojej mocy i hojności.

Za wstawiennictwem św. Olafa
spraw, abym całym sercem służył Tobie i bliźnim,
a wszystko, co Ci ofiaruję,
przynosiło owoce większe, niż potrafię sobie wyobrazić.

Amen.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Dziękuję, że jesteś tutaj ze mną...

Niech ta chwila ze sztuką i słowem przyniesie Ci pokój. Jeśli ten wpis poruszył Twoje serce, podziel się swoją myślą w komentarzu – każde Twoje słowo jest dla mnie cennym darem.

Z modlitwą i światłem, Teresa

<><><><><><><><><><><><>

⚓ Moja blogowa flotylla:

💻 Zapiski z mojego laptopa – Codzienność, humor i walka z leniwą veną. tutaj

✨ W Kręgu Mojego Sacrum – Chwile zatrzymania i rozmowy z Archaniołami. tutaj

🎨 Oko na Obraz – Interpretacje – Sztuka bez krawata: nostalgia, humor i filozofia. tutaj

⛵ Wierszyki sercem pisane – Mój „biały żagiel” dla dzieci i dorosłych marzycieli. tutaj

 "Widzę, czuję, wiem i poszukuję" - blog zawierający popularnonaukowe posty i inne ciekawostki " link tutaj 

ODGRYZIONE PALCE

 

  Isaac Jogues urodził się w Orleanie we Francji w 1607 roku. W wieku dwudziestu dziewięciu lat został księdzem jezuitą i wkrótce potem wyruszył statkiem w podróż do „nowego świata”. Początkowo odniósł pewien sukces wśród ludzi, których pragnął ewangelizować.

  W sierpniu 1642 roku wojownicy plemienia Mohawk schwytali Izaaka Joguesa i jego towarzyszy. W ramach ceremonialnych mąk, w czasie których zmuszano ich do biegu przez szpaler bijących wojowników, jezuita był wielokrotnie torturowany.

  Oprawcy pastwili się nad jego rękami, miażdżąc mu palce i dosłownie wygryzając paznokcie oraz opuszki. Kciuk misjonarza został brutalnie odcięty za pomocą ostrej muszli.

   To była kara jaką święty Izaak Jogues otrzymał za głoszenie Ewangelii. To brakujące palce pozostawiły prawdziwy ślad. Nie dało się ich ukryć. Nie były to zresztą byle jakie palce. Jego kciuk i palec wskazujący obu rąk były albo nieobecne, albo okaleczone. Trudno byłoby znaleźć gorsze rany, jakie można zadać księdzu. W tamtym czasie były to jedyne palce, którymi ksiądz mógł legalnie dotykać Eucharystii. Oznaczało to, że nawet po ucieczce z więzienia nie mógł odprawiać Mszy Świętej. Minęły miesiące, zanim wrócił do Europy i otrzymał pozwolenie na odprawianie Eucharystii pozostałymi palcami, które mógł dać tylko papież. Te rany mogłyby zwiastować koniec kariery misyjnej, ale św. Izaak Jogues powrócił do Nowego Świata, aby głosić Ewangelię. Zginął śmiercią męczeńską w 1646 roku (zaledwie dziesięć lat po tym, jak udał się do Nowej Francji na swoją pierwszą misję) - od ciosu tomahawkiem z rąk zabobonnych Mohawków, którzy obwiniali go o sprowadzenie zarazy i klęskę nieurodzaju. 

  Czcijmy nie tylko św. Izaaka Joguesa, ale wszystkich męczenników, którzy wierzyli, że Ewangelia jest warta cierpienia i śmierci. Uznali cenę, którą zapłacili, za uczciwą zamianę za doprowadzenie mężczyzn i kobiet do relacji z Jezusem Chrystusem. Wszyscy słyszeliśmy tę samą Ewangelię. Jezus Chrystus, Jednorodzony Syn Boży, stał się człowiekiem, narodził się z Maryi Dziewicy, cierpiał, umarł i trzeciego dnia zmartwychwstał. Następnie wstąpił do nieba i zasiadł po prawicy Ojca. Uczynił to dla nas, abyśmy otrzymali odpuszczenie grzechów i mieli z Nim życie wieczne.

   Jaką wartość przypisuje się tej Ewangelii? Czy jest warta kilku palców? Śmierci? Niektórzy z nas mogli otrzymać Ewangelię za taką cenę. Dziś wciąż są męczennicy. Wielu z nas jednak otrzymało Ewangelię w spokojniejszych okolicznościach. Krew nie została przelana, by ją nam głosić. Niezrównana wartość naszej wiary może być dla nas mniej oczywista. Z tego powodu wspominanie życia świętych, którzy przelali krew dla Ewangelii, może pomóc nam rozpalić w sobie proporcjonalne uznanie dla wartości Ewangelii, którą usłyszeliśmy.

  Nawet jeśli przyjęliśmy Ewangelię w pokoju, nie zawsze będziemy w stanie wiernie ją praktykować bez prześladowań. Prześladowania, z którymi możemy się spotkać, raczej nie będą przypominać odgryzionych palców. Rany, które otrzymamy, będą mniej makabryczne i łatwiejsze do ukrycia. Mogą to być ośmieszenie, kpina, wykluczenie z kręgów towarzyskich, brak awansu w pracy, brak zatrudnienia lub porzucenie przez przyjaciół i rodzinę. Jeśli takie zmagania nas spotkają, przykład świętych, takich jak Izaak Jogues i inni męczennicy , może być dla nas zachętą, że Ewangelia naprawdę jest warta cierpienia, które znosimy.

MODLITWA

Boże, który krwią św. Izaaka Joguesa i jego towarzyszy uświęciłeś krzewienie wiary spraw, aby dzięki ich wstawiennictwu coraz szerzej rozchodziła się po świecie Dobra Nowina Zbawienia.

Amen

~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Dziękuję, że jesteś tutaj ze mną...

Niech ta chwila ze sztuką i słowem przyniesie Ci pokój. Jeśli ten wpis poruszył Twoje serce, podziel się swoją myślą w komentarzu – każde Twoje słowo jest dla mnie cennym darem.

Z modlitwą i światłem, Teresa

<><><><><><><><><><><><><><><>

⚓ Moja blogowa flotylla:

💻 Zapiski z mojego laptopa – Codzienność, humor i walka z leniwą veną. tutaj

✨ W Kręgu Mojego Sacrum – Chwile zatrzymania i rozmowy z Archaniołami. tutaj

🎨 Oko na Obraz – Interpretacje – Sztuka bez krawata: nostalgia, humor i filozofia. tutaj

⛵ Wierszyki sercem pisane – Mój „biały żagiel” dla dzieci i dorosłych marzycieli. tutaj

 "Widzę, czuję, wiem i poszukuję" - blog zawierający popularnonaukowe posty i inne ciekawostki " link tutaj