 |
| Praga Smichov Kościół św. Gabriela Św. Benedykt i św. Scholastyka |
W księdze drugiej swojego dzieła, „Dialogów” , święty Grzegorz Wielki szczegółowo opisuje życie świętego Benedykta, śledząc jego rozwój od dzieciństwa do śmierci. Grzegorz przedstawia Benedykta jako człowieka, który prawdziwie uciekł od świata i całkowicie oddał się Bogu, zgodnie z ideałem monastycznym. Podobnie jak święty Antoni, spędził czas na pustyni i stał się obrońcą życia duchowego, czyniąc cuda i rozpraszając duchowych wrogów Kościoła mocą swojego wstawiennictwa. Wydawało się, że nie ma prawie niczego, czego Benedykt nie mógłby uzyskać modlitwą; wszystko, czego potrzebuje, jest mu dane przez Boga.
Grzegorz przypomina jednak czytelnikowi, że nawet święci nie zawsze otrzymują wszystko, o co proszą. Przywołuje przykład świętego Pawła, który pomimo wielokrotnych modlitw o ulgę, został z cierniem w ciele, aby mógł poznać moc Chrystusa w słabości pokory i cierpienia. Podobnie Grzegorz zapewnia nas, że świętość życia świętego Benedykta nie gwarantowała, że jego modlitwy zawsze zostaną wysłuchane w wybrany przez niego sposób. Aby to zilustrować, przytacza znaną historię ostatniego spotkania Benedykta z jego siostrą, świętą Scholastyką, której święto obchodzimy dzisiaj.
Scholastyka była przełożoną sąsiedniego klasztoru i spotykali się co roku, spędzając dzień na duchowych rozmowach. Kiedy spotkali się po raz ostatni przed śmiercią, Scholastyka błagała Benedykta, aby został i kontynuował z nią rozmowy o sprawach Bożych. Benedykt jednak odmówił i, zgodnie z regułą monastyczną, nalegał, aby nie spał poza klauzurą. Scholastyka pochyliła głowę, splatając dłonie na stole i modliła się do Boga ze łzami w oczach. Kiedy ponownie podniosła głowę, rozległ się grzmot i lunął tak silny deszcz , że Benedykt nie mógł wyjść z domu. Początkowo Benedykt był na nią zły, kwestionując zasadność jej postępowania. Ale Scholastyka odpowiedziała po prostu, że Bóg wysłuchał jej, kiedy nie chciał pozostać z nią.
Święty Benedykt nie mylił się w swoim pierwotnym zamiarze: pragnął świętości, starając się zachować regułę zakonną. Jednak za wstawiennictwem Scholastyki Benedyktowi ukazano wyższe dobro. Święty Grzegorz ze swej strony nie jest zaskoczony, że modlitwy kobiety okazały się w tym przypadku skuteczniejsze. Porównując Scholastykę do kobiety, która namaściła stopy Chrystusa łzami, zauważa, że ponieważ Bóg jest miłością, „ta, która więcej umiłowała… więcej dokonała” ( por . Łk 7, 43).
Grzegorz mówi nam, że Benedykt „spotkał cud dokonany przez Boga dzięki żarliwej modlitwie kobiety”. Cuda są z natury znakami dla innych. Słusznie zatem ten, kto czynił cuda dla innych mocą modlitwy, stawał się świadkiem mocy Bożej miłości działającej w modlitwie drugiego człowieka. Miłość Scholastyki do Boga sprowadza ulewny deszcz, zmuszając Benedykta do pozostania z nią, rozmawiając o najwyższych dobrach przez całą noc. Obraz deszczu pojawia się również w pismach św. Teresy z Ávili, gdzie jest używany do opisania najwyższej formy modlitwy. Bóg zsyła łaskę jak deszcz na duszę, która całkowicie się w Nim zatraca, zanurzając się w Bogu jak rzeka wpadająca do morza. I tak, gdy Scholastyka zwróciła się do Boga w modlitwie, Benedykt został niejako uwięziony przez świętość innego.
Święta Scholastyka jest patronką benedyktynek, dlatego w jej święto przypominamy o znaczeniu kobiet konsekrowanych w Kościele. Dla świętej Edyty Stein szczególna tożsamość kobiety konsekrowanej wyraża się w pełni jedynie w miłości oblubieńczej. Ponieważ Chrystus wcielił się jako syn człowieczy , Stein uważa za stosowne, aby mężczyźni funkcjonowali jako oficjalni przedstawiciele Chrystusa na tym świecie, a kapłaństwo i jego różnorodne role w Kościele słusznie są zarezerwowane dla mężczyzn. Kiedy jednak Stein mówi o duchowym wymiarze kobiety, kieruje naszą uwagę na Najświętszą Maryję Pannę, która została powołana do głębszego zjednoczenia z Chrystusem niż ktokolwiek inny. Dla Stein to „tak” Maryi dane Chrystusowi ustanowiło drogę zjednoczenia oblubieńczego, w którym kobieta oddaje się całkowicie wyłącznie Chrystusowi. Łaska zaręczyn, najpierw przyjęta przez Najświętszą Maryję Pannę, otwiera teraz innym szczególną rolę w Kościele w porządku miłości.
Święty Grzegorz przedstawia Benedykta jako człowieka, którego modlitwa była potężna, zwłaszcza przeciwko siłom zła; do dziś jest czczony jako obrońca przed mrocznymi mocami. Scholastyka jednak ukazuje inną stronę mocy Boga. Jako kobieta konsekrowana, podąża za przykładem Matki Najświętszej, która niczym oblubienica z Pieśni nad Pieśniami, odnalazła wewnętrzną piwniczkę z winem i czerpie z Ukochanego, wznosząc ku Niemu wzrok z prośbą. W Kanie Galilejskiej prośba Maryi była nie tylko prośbą do Bożej mocy, ale osobistym apelem matki do serca syna.
Jako matka, Maryja przemawia do Chrystusa zarówno w Jego człowieczeństwie, jak i w Jego boskości, a ponieważ jesteśmy członkami Ciała Jej Syna, przemawia również do nas. Jej prośba nie tylko kieruje się do Boga w naszym imieniu – ona wywodzi z nas odpowiedź miłości. Podobnie pragnienie Scholastyki, płynące z jej zaślubin z Chrystusem, odwołuje się zarówno do Boga, jak i do ludzi. Dlatego święta Edyta Stein nie poprzestaje na stwierdzeniu, że kobiety konsekrowane są potężnymi orędowniczkami; dla nas są one również wysłanniczkami miłości Boga, „głosicielkami Jego woli królom i papieżom oraz zwiastunkami Jego królestwa w sercach ludzi”.
Od VI wieku pokolenia kobiet inspirowane są do podążania drogą życia zapoczątkowaną przez św. Scholastykę, oddając swoje życie Bogu i tylko Bogu. Scholastyka nie jest założycielką ruchu religijnego, ale miejscem w Kościele, które nie jest ani zbędnym, ani ograniczonym do jednego okresu historycznego. Jej powołanie, wzorowane na Maryi Dziewicy, znajduje się w centrum Bożego planu odkupienia, jako miłość w sercu Kościoła. Niech Ona zawsze wstawia się za nami, kierując naszą uwagę na miłość Boga ponad wszystko.
MODLITWA
Święta Scholastyko, Współpatriarchini brata Swego św. Benedykta, módl się za nami. W niemowlęctwie swoim chwalić Boga nauczona, módl się za nami.
Amen
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Dziękuję, że jesteś tutaj ze mną...
Niech ta chwila ze sztuką i słowem przyniesie Ci pokój. Jeśli ten wpis poruszył Twoje serce, podziel się swoją myślą w komentarzu – każde Twoje słowo jest dla mnie cennym darem.
Z modlitwą i światłem, Teresa
<><><><><><><><><><><><>
⚓ Moja blogowa flotylla:
💻 Zapiski z mojego laptopa – Codzienność, humor i walka z leniwą veną. tutaj
✨ W Kręgu Mojego Sacrum – Chwile zatrzymania i rozmowy z Archaniołami. tutaj
🎨 Oko na Obraz – Interpretacje – Sztuka bez krawata: nostalgia, humor i filozofia. tutaj
⛵ Wierszyki sercem pisane – Mój „biały żagiel” dla dzieci i dorosłych marzycieli. tutaj
"Widzę, czuję, wiem i poszukuję" - blog zawierający popularnonaukowe posty i inne ciekawostki " link tutaj 
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz