POZWÓL, ABY SPOWIEDŹ PORUSZYŁA CIĘ I SPRAWIŁA , ŻE POCZUJESZ ŻAL ZA SWOJE GRZECHY

Św. Jan Nepomucen spowiadający królową Czech
by Giuseppe Maria Crespi, 1740

  Po zbadaniu swojego sumienia większą część czasu przygotowania do spowiedzi należy poświęcić najważniejszej jej części: żalowi za grzechy.

  Są okoliczności, w których nasze grzechy mogą zostać odpuszczone bez rachunku sumienia. Na przykład, gdybyśmy zostali potrąceni przez samochód i stracili przytomność, ksiądz mógłby udzielić nam rozgrzeszenia i odpuścić grzechy, nawet jeśli w ogóle nie zrobilibyśmy rachunku sumienia. W rzeczywistości nie moglibyśmy tego zrobić, ponieważ bylibyśmy nieprzytomni.

  Istnieją zatem okoliczności, w których grzechy mogą zostać odpuszczone bez rachunku sumienia, a nawet spowiedzi. Ale pod niebem Bożym nie ma takich okoliczności, w których nasze grzechy mogłyby zostać odpuszczone bez żalu za nie. Dotknęliśmy tu sedna sakramentu pokuty, jego najważniejszej części – żalu za grzechy. Musimy żałować za nasze grzechy, jeśli chcemy, aby zostały nam odpuszczone.

  Ale proszę zwrócić uwagę na to, co zostało powiedziane: musimy żałować , a nie, musimy czuć żal. To dwa zupełnie różne czyny.

Odczuwanie i żal za grzechy

  Żal tkwi w emocjach, w uczuciach. Moglibyśmy odczuwać większy żal z powodu widoku słodkiego szczeniaka potrąconego i zranionego na ulicy niż z powodu najpoważniejszego wyznania, jakie kiedykolwiek złożyliśmy. To znaczy, moglibyśmy odczuwać większy smutek w sensie zmysłowym, objawiający się łzami i innymi oznakami. To byłoby uczucie żalu; ale nie tego Bóg od nas oczekuje w odniesieniu do grzechu.

  Musimy żałować ; a żal nie jest w emocjach, lecz w woli. Żal za grzechy oznacza, że ​​nienawidzimy grzechu, który popełniliśmy, i mamy mocne postanowienie, by go więcej nie popełniać. Istotą żalu jest żal lub nienawiść do zła, które popełniliśmy, połączone z mocnym postanowieniem, z Bożą pomocą, by go więcej nie popełniać.

  Oczywiście, szczerość naszego żalu po spowiedzi odkrywamy, zadając sobie pytanie, czego postanowiliśmy już więcej nie robić. Wyobraźmy sobie, że towarzysz podszedłby do nas, spoliczkował nas i powiedział: „Przepraszam. Nie miałem tego na myśli”. Ale gdybyśmy w chwili przeprosin wiedzieli, że następnym razem, gdy spotkamy się za rogiem, ów towarzysz zamierza nas ponownie uderzyć, nie przywiązywalibyśmy zbytniej wagi do naszego żalu.

 Tak samo, gdy klękamy i mówimy naszemu Panu, że żałujemy, że Go spoliczkowaliśmy, że żałujemy, że Go zraniliśmy, jeśli On potrafi czytać w naszych sercach, że następnym razem, gdy staniemy w obliczu tej samej sytuacji, nie będziemy się opierać mocniej niż poprzednio, nie będzie się przejmował naszym smutkiem.

Smutek z Chrystusem

  Wyobraźmy sobie Chrystusa po biczowaniu, siedzącego na dziedzińcu Piłata, pijanego motłochu i żołnierzy, którzy z Niego szydzą. Zobaczmy Go tam, odzianego w starą purpurową szmatę, z koroną cierniową na głowie, z trzcinowym berłem w dłoni. Zobaczmy pijanych żołnierzy z pięściami w kolczugach, podchodzących i policzkujących Go, a potem klękających, plujących na Niego i złorzeczących Mu, między łykami z butelki. Biedny, łagodny Chrystus!

  Wyobraź sobie, jak jeden żołnierz wysuwa się z tłumu, zataczając się w stronę Chrystusa. Nagle wszyscy milkną. Cofają się przestraszeni, zdumieni. Patrzą z zapartym tchem, jak ten wielki, krzepki żołnierz podchodzi i klęka przed łagodnym Chrystusem z pozorną przemianą serca. Słyszą, jak mówi: „Mistrzu, przepraszam za swój udział w tym. Naprawdę przepraszam”. Potem, gdy cisza całkowicie ucichnie, wyobraź sobie, jak wstaje, ociera usta grzbietem dłoni, a potem odchodzi i ponownie uderza Chrystusa w twarz, śmiejąc się szyderczo i zachęcając innych do przyłączenia się do śmiechu z jego udawanego smutku.

  Sama relacja z takiego incydentu napełnia nas grozą. Czyż nie tak właśnie postępujemy, gdy idziemy do spowiedzi, by powiedzieć Panu, że żałujemy, a jednocześnie nie mamy zamiaru nic zrobić z tą antypatią, z tą nieżyczliwością, z tą nieżyczliwą mową, z tą niecierpliwością, z tą goryczą? Mówimy Mu, że żałujemy, udajemy, że żałujemy, ale w rzeczywistości nie mamy zamiaru nic zmienić; w praktyce zamierzamy robić to samo w kółko.

  Jednakże, jeśli nie żałujemy za nasze grzechy i nie zamierzamy, z Bożą pomocą, zrobić wszystkiego, co w naszej mocy, aby ich uniknąć w przyszłości, nie są one i nie mogą być odpuszczone. Zatem możliwe jest spowiadanie się z grzechów powszednich i nie uzyskanie odpuszczenia, ponieważ nie żałujemy ich.

  Możemy żałować i bać się upadku w przyszłości, ale cel poprawy oznacza, że ​​tu i teraz naszą intencją i postanowieniem jest, z Bożą pomocą, zrobić wszystko, co możliwe, aby nie popełnić tego grzechu ponownie. Dołożymy wszelkich starań, aby nie popaść ponownie w ten świadomy grzech.

Powód smutku

  Nietrudno wzbudzić taki smutek w naszych sercach i w naszych pragnieniach, jeśli tylko pomyślimy o powodach, dla których odczuwamy żal. Gdyby ktokolwiek na świecie zrobił dla nas tyle, co nasz Pan, a my nadal traktowalibyśmy Go z takim samym chłodem, pogardą i obojętnością, jaką okazujemy naszemu Panu, nie mielibyśmy przyjaciela na świecie. Nie bylibyśmy w stanie spojrzeć sobie w twarz z szacunkiem. Jednym słowem, krucyfiks, Męka Pańska, jest największym na świecie powodem, by wzbudzić prawdziwy smutek za nasze grzechy.

  Ponieważ żal za grzechy jest najważniejszą częścią naszej spowiedzi, powinniśmy poświęcić większą część czasu przygotowania do spowiedzi na wzbudzenie tego żalu. Akt skruchy, akt żalu, który wyrażamy podczas udzielania sakramentu pokuty, jest jedynie zewnętrznym sygnałem dla spowiednika, że ​​żałujemy. Jedynym sposobem, w jaki może on ocenić nasz żal, jest ten akt skruchy. Musi uwierzyć nam na słowo, że mówimy szczerze.

 Jeśli zwlekamy z wejściem do konfesjonału, zanim spróbujemy wzbudzić w sobie żal, rozproszenie uwagi związane ze słuchaniem rozgrzeszenia lub rozmyślaniem o pokucie udzielonej przez księdza itd., stwarza trudne warunki do wzbudzenia prawdziwego żalu za grzechy. Stąd mądrość, by żałować przed wejściem do konfesjonału, bo to najważniejsza część pokuty. Stąd też tak ważne jest proszenie Boga Wszechmogącego o łaskę żalu podczas uczestnictwa we Mszy św. rano w dniu spowiedzi.

   Prawdziwy żal, jaki budzimy w sobie z powodu naszych grzechów podczas egzaminu, oczywiście w żaden sposób nie stoi na przeszkodzie naszemu dziękowaniu Bogu za to, że nie jesteśmy dużo gorsi, niż jesteśmy, że nie mamy do wyznania gorszych rzeczy. Uznaje on, że jedynie łaska Boża i Jego dobroć uchroniły nas przed jeszcze większym upadkiem. Jeśli jesteśmy zaniepokojeni i zdenerwowani, widząc swój upadek, to ten smutek nie wynika z miłości do Boga, lecz z miłości do siebie.

  Gdybyśmy naprawdę znali siebie takimi, jacy jesteśmy, gdybyśmy byli naprawdę pokorni, zamiast dziwić się, widząc swoją porażkę, zastanawialibyśmy się, jak to możliwe, że w ogóle mogliśmy być wyprostowani.

( Niniejszy artykuł stanowi fragment książki o. Philipa Diona - The Handbook of Spiritual Perfection )

Modlitwa o prawdziwy żal za grzechy

Panie Jezu, ukrzyżowany i wzgardzony,
spojrzyj na mnie z miłością z wysokości Krzyża.

Daj mi łaskę prawdziwego żalu za moje grzechy.
Nie chodzi mi o łzy ani o silne emocje –
proszę o żal płynący z woli i z miłości.

Naucz mnie nienawidzić grzechu,
który tak bardzo Cię zranił,
który przybił Cię do drzewa Krzyża,
który sprawił, że cierpiałeś i umierałeś za mnie.

Daj mi szczery żal –
nie tylko za karę, jaką zasłużyłem,
lecz przede wszystkim za to, że obraziłem Ciebie,
największą Miłość mojego życia.

Wlej w moje serce mocne postanowienie poprawy.
Pomóż mi naprawdę chcieć nie wracać do tego, co Cię rani.
Daj mi siłę, abym z Twoją pomocą unikał okazji do grzechu
i walczył o czystość mojego serca.

Maryjo, Matko Miłosierdzia,
Ty, która najgłębiej współcierpiałaś z Jezusem,
wyproś mi dar żywego żalu za grzechy
i łaskę świętej spowiedzi.

Panie, nie chcę udawać skruchy.
Chcę naprawdę żałować.
Przemień moje serce, abym klękając w konfesjonale,
mógł szczerze powiedzieć:

„Boże, z całego serca żałuję za moje grzechy,
ponieważ obraziłem Ciebie,
który jesteś godzien całej mojej miłości.

Amen.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Dziękuję, że jesteś tutaj ze mną...

Niech ta chwila ze sztuką i słowem przyniesie Ci pokój. Jeśli ten wpis poruszył Twoje serce, podziel się swoją myślą w komentarzu – każde Twoje słowo jest dla mnie cennym darem.

Z modlitwą i światłem, Teresa

<><><><><><><><><><><><>

⚓ Moja blogowa flotylla:

💻 Zapiski z mojego laptopa – Codzienność, humor i walka z leniwą veną. tutaj

✨ W Kręgu Mojego Sacrum – Chwile zatrzymania i rozmowy z Archaniołami. tutaj

🎨 Oko na Obraz – Interpretacje – Sztuka bez krawata: nostalgia, humor i filozofia. tutaj

⛵ Wierszyki sercem pisane – Mój „biały żagiel” dla dzieci i dorosłych marzycieli. tutaj

 "Widzę, czuję, wiem i poszukuję" - blog zawierający popularnonaukowe posty i inne ciekawostki " link tutaj 

ŚW.. OJCIEC PIO I TRANSWERBERACJA SERCA

Sanktuarium Ojca Pio w Pietrelcinie

„Nie odchodź od ołtarza bez wylania łez żalu i miłości do Jezusa ukrzyżowanego dla twojego wiecznego zbawienia. Matka Boska Bolesna będzie ci towarzyszyć i cię inspirować”.

Święty Ojciec Pio

    Co to znaczy być ukrytym, dźwigać ciężar, którego nikt nie widzi, nie dotyka ani nie rozumie, nikt poza samym Bogiem? Istnieje szczególne ukrzyżowanie serca – to, co św. Ojciec Pio zdefiniował jako przebicie serca – ponieważ serce ukryte wie, że miłości i cierpienia nie da się rozdzielić.

  Kiedy św. Ojciec Pio po raz pierwszy został przebity stygmatami, szybko zrozumiał, że miłość jest rodzajem śmierci. Paradoks miłości w cierpieniu stał się dla niego oczywisty od tego dnia i zrozumiał rodzaj mistycznego przebicia serca, nawiązującego do miecza w sercu Matki Boskiej. Być może to właśnie było powodem jego nabożeństwa do Matki Boskiej Bolesnej, ponieważ on również doświadczył tej rany w swoim sercu, którą Jezus przemienił w miłość.

  Cierpienie również dla nas może przekładać się na ten duchowy paradoks miłości w cierpieniu. Fizjologiczne dowody złamanego serca zostały udokumentowane przez naukowców w tym sensie, że serce rzeczywiście odczuwa ból, gdy doświadcza straty. Żal, gdy przedłuża się jak niekończąca się zima, staje się porą cierpienia. A dziwnym faktem jest to, że ten okres życia może faktycznie zwiększyć ludzką zdolność do kochania.

Zranione serce może stać się źródłem większej miłości.

  Większość z nas nigdy nie zrozumie, dlaczego straszliwe cierpienie spotyka najświętszych z ludzi. Jednocześnie, gdy zbliżamy się do Jezusa, On zaprasza nas również do swojej Męki. W ten sposób cierpienia – bardzo szczególne zaproszenie – św. Ojciec Pio otrzymał niezwykłe łaski, którymi mógł obdarzyć ludzi, którzy przychodzili do niego po uzdrowienie. To właśnie zranienie jego ciała i serca stało się impulsem do uzdrowienia innych.

  To samo może dotyczyć naszych zbolałych serc. Często myślę o Psalmie 139, który brzmi: „Ciemność nie jest ciemna dla Ciebie; noc jak dzień jaśnieje, bo ciemność jest dla Ciebie jak światło”. Bóg stworzył zarówno światło, jak i ciemność. To właśnie w tej tajemnicy ciemności cierpienia możemy, podążając śladami mistycznych świętych, takich jak św. Ojciec Pio, nauczyć się kochać w sposób czysty i pełny.

  Cierpienie może nas odpychać i zgorzknieć, ale może też zbliżać nas do Boga. Choć nigdy nie jest częścią doskonałej woli Bożej, nic nie jest stracone, jeśli nieustannie łączymy nasze rany z ranami Najświętszego Serca Jezusowego. Nadchodzi moment w naszym żalu, kiedy uświadamiamy sobie, że Bóg może nie ukoić naszego cierpienia. Nasz krzyż zawsze będzie częścią życia, a ciężar pozostanie – czasem miażdżący, czasem „łatwy i lekki” pod wpływem łaski.

  Nie chodzi o to, abyśmy prosili o usunięcie naszego cierpienia, ale o jego przemianę w miłość. I to właśnie oznaczało transwerberację serca dla św. Ojca Pio i wielu innych świętych, którzy nazywali ją innymi imionami. Oznacza to, że nadal odczuwamy ból straty w sercu, nadal doświadczamy, w jakiejkolwiek roli jesteśmy powołani, Męki Jezusa. A jednak cierpimy z miłości.

  Być może nigdy nie nauczymy się cierpieć w sposób doskonały podczas naszej ziemskiej pielgrzymki. Ale nie chodzi koniecznie o doskonałość (która jest zarezerwowana dla nieba), lecz o to, by cierpieć w sposób godny. To może wyglądać jak niesienie niewidzialnego krzyża – choroby psychicznej, migren, chronicznego zmęczenia, chorób autoimmunologicznych, artretyzmu – który staje się naszą bramą do miłości.

  Cierpienie, nieustannie ofiarowywane Jezusowi, czyni nas również bardziej tolerancyjnymi wobec cierpienia wokół nas. Stajemy się bardziej cierpliwi, wytrwali i współczujący. Bez naszego osobistego krzyża i bólu serca, który towarzyszy temu, przez co przechodzimy, moglibyśmy nie rozwijać się w poszczególnych cnotach niezbędnych do naszego uświęcenia.

  Przykład cichego cierpienia św. Ojca Pio pokazuje, jak możemy pozwolić, by nas wylano, niczym krew i woda tryskająca z boku Jezusa, jako ofiara dla Boga, aby napełnił nas Sobą. Tylko wtedy, gdy przyjmiemy wszystko, na co Bóg pozwala, w tym największą ciemność i cierpienie, nasze serca mogą się rozszerzyć, by kochać pełniej, głębiej i pełniej.

Źródło; Jeannie Ewing

Modlitwa o przemianę cierpienia w miłość

Panie Jezu Ukrzyżowany,

przychodzę do Ciebie z tym wszystkim, co noszę w sercu – z moimi ranami, lękami, stratami i ciężarami, których często nikt nie widzi. Ty znasz każdy ból, każdą łzę i każdą ukrytą walkę.

Naucz mnie nie uciekać od krzyża, który pojawia się na mojej drodze, lecz jednoczyć go z Twoją świętą Męką. Spraw, aby cierpienie nie zamknęło mojego serca w goryczy, ale otworzyło je na większą miłość, współczucie i zaufanie.

Przemień moje rany w źródło łaski dla innych. Nie pozwól, abym zmarnował cokolwiek z tego, na co zezwalasz w swoim miłosierdziu. Daj mi siłę, bym każdego dnia ofiarowywał Ci swoje doświadczenia i wierzył, że nawet w ciemności jesteś obecny.

Matko Boża Bolesna, która trwałaś pod krzyżem swojego Syna, prowadź mnie drogą wiary, gdy nie rozumiem sensu cierpienia. Ucz mnie kochać wtedy, gdy boli, ufać wtedy, gdy wszystko wydaje się trudne, i wytrwać wtedy, gdy brakuje sił.

Święty Ojcze Pio, wspieraj mnie swoim wstawiennictwem, abym potrafił przemieniać każdy krzyż w akt miłości ku Bogu i bliźnim.

Jezu, ufam Tobie. W Twoje Najświętsze Serce składam całe moje życie – radości, cierpienia i nadzieje.

Amen

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Dziękuję, że jesteś tutaj ze mną...

Niech ta chwila ze sztuką i słowem przyniesie Ci pokój. Jeśli ten wpis poruszył Twoje serce, podziel się swoją myślą w komentarzu – każde Twoje słowo jest dla mnie cennym darem.

Z modlitwą i światłem, Teresa

<><><><><><><><><><><><>

⚓ Moja blogowa flotylla:

💻 Zapiski z mojego laptopa – Codzienność, humor i walka z leniwą veną. tutaj

✨ W Kręgu Mojego Sacrum – Chwile zatrzymania i rozmowy z Archaniołami. tutaj

🎨 Oko na Obraz – Interpretacje – Sztuka bez krawata: nostalgia, humor i filozofia. tutaj

⛵ Wierszyki sercem pisane – Mój „biały żagiel” dla dzieci i dorosłych marzycieli. tutaj

 "Widzę, czuję, wiem i poszukuję" - blog zawierający popularnonaukowe posty i inne ciekawostki " link tutaj 

MISTRZ ŻYCIA WEWNĘTRZNEGO

  Eda Brooma, OMV

Św. Józef z Jezusem  by Bartolomeo Esteban

Święta Teresa z Ávili, Doktor Kościoła, najbardziej znana ze swoich pism o modlitwie, do tego stopnia, że ​​nazywana jest Doktorem Modlitwy , zachęca wszystkich do uciekania się do wielkiego św. Józefa, którego nazywa Mistrzem Życia Wewnętrznego. Tytuł ten ma wielką wagę, ponieważ jedyną Osobą, której Katechizm Kościoła Katolickiego go nadał, jest Duch Święty.

Mistrz Życia Wewnętrznego

Co oznacza tytuł „Mistrza Życia Wewnętrznego”? Wszyscy mamy zarówno życie zewnętrzne, które przejawia się w naszych konkretnych działaniach każdego dnia, jak i życie wewnętrzne, które jest naszą codzienną relacją z Bogiem w modlitwie.

Ten tytuł podkreśla, że ​​św. Józef był człowiekiem głębokiej, głębokiej modlitwy, nieustannego i intymnego zjednoczenia z Bogiem. Co więcej, pokazuje nam, że może nas nauczyć modlitwy, wchodząc w głębszą jedność z Bogiem. Wystarczy prosić św. Józefa, aby wspierał nasz stały rozwój w naszym życiu wewnętrznym.

Nasza świętość, a wręcz nasze wieczne zbawienie, zależy od naszego życia modlitewnego. Dlatego z najwyższą troską i uwagą poświęcamy się temu duchowemu rozwojowi. Święty Augustyn ujął to tak: „Kto dobrze się modli, dobrze żyje; kto dobrze żyje, dobrze umiera; kto dobrze umiera, wszystko jest dobrze!”

Stała jedność z Jezusem i Maryją

Modlitwę możemy zdefiniować jako intymną więź z Bogiem, a także z Maryją, Matką Bożą. Przez wiele lat dobry Józef utrzymywał nieustanną więź z Jezusem, Synem Boga żywego, a także z Maryją. Święty Józef, który żył tym przykładem przez całe życie, może nam pomóc w utrzymywaniu nieustannej więzi z Jezusem i Maryją. Nawet gdy Józef nie był fizycznie obecny przy Jezusie i Maryi, miał ich w głębi serca. Dlatego powinniśmy nieustannie być świadomi obecności Jezusa, Maryi i Józefa w naszym codziennym życiu.

Lider modlitwy i nauczyciel Świętej Rodziny

Skoro św. Józef był Głową Świętej Rodziny, był również jej duchowym przywódcą. Na czym to polegało? Mówiąc wprost, św. Józef miał z własnej inicjatywy przewodzić rodzinie w codziennych, cotygodniowych, comiesięcznych i corocznych modlitwach. Jako ojciec Świętej Rodziny, przyjął na siebie ojcowskie przywództwo, wypełniając swoją rolę z najwyższą doskonałością pod każdym względem!

Nauczył Jezusa modlitwy

Niezwykłym aspektem roli św. Józefa, w kontekście tytułu „Mistrza Życia Wewnętrznego”, jest zdumiewająca prawda, że ​​to on właśnie nauczył Jezusa modlitwy! Co to oznacza?

Reklama – czytaj dalej poniżej

Podstawowa chrystologia naucza, że ​​Jezus miał dwie Natury w jednej Osobie — drugiej Osobie Trójcy Świętej. W swojej Boskości Jezus nie mógł się uczyć ani doskonalić, ponieważ jako Bóg żadna zmiana Jego Boskiej Natury nie była możliwa. Jednak jako człowiek Jezus mógł się uczyć i uczył się. Musiał nauczyć się chodzić, jeść, mówić i pracować. Oznacza to, że św. Józef, a także Najświętsza Maryja Panna, uczyli Jezusa, jak wyrażać się za pomocą ludzkich słów. Józef nauczyłby więc Jezusa, jak powiedzieć Abba — czyli „Tato!”. Nauczyłby swojego Syna Psalmów, Pisma Świętego, pierwszych modlitw głosowych w Jego ziemskim życiu. Zatem, zgodnie ze Swoją Ludzką Naturą, Jezus nauczył się modlić w wyniku nauczania św. Józefa, Mistrza Życia Wewnętrznego.

Jeśli to wystarczyło Jezusowi, to wystarczyło i mnie

Z tego powodu naturalnie dochodzimy do wniosku, że jeśli św. Józef odegrał kluczową rolę w nauczaniu Jezusa, jak wypowiadać słowa i zwracać się do Boga w modlitwie, to my również powinniśmy mieć najszczersze pragnienie, by wznieść nasze umysły, serca i dusze do św. Józefa i prosić, aby za jego najpotężniejszym wstawiennictwem pewnego dnia my również stali się mistrzami modlitwy, abyśmy pewnego dnia stali się Mistrzami Życia Wewnętrznego.

Czas modlitwy ze św. Józefem

Teraz nadszedł czas, by wznieść swój umysł, serce i duszę w pokornej modlitwie do dobrego św. Józefa . Proś tego największego ze wszystkich świętych o wstawiennictwo, abyś otrzymał dar wielkiego pragnienia, by modlić się więcej i lepiej każdego dnia. Proś go o łaskę, by poprzez modlitwę prowadzić innych do głębszej jedności z Bogiem.

Podnieś wzrok ku świętemu Józefowi z wielką ufnością i z głębi serca cichego i pokornego 

módl się:

Dobry Święty Józefie, naucz mnie modlić się, wytrwać w modlitwie i mieć gorące pragnienie, aby czas modlitwy był w samym centrum mojego życia. 

Amen.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Dziękuję, że jesteś tutaj ze mną...

Niech ta chwila ze sztuką i słowem przyniesie Ci pokój. Jeśli ten wpis poruszył Twoje serce, podziel się swoją myślą w komentarzu – każde Twoje słowo jest dla mnie cennym darem.

Z modlitwą i światłem, Teresa

<><><><><><><><><><><><>

⚓ Moja blogowa flotylla:

💻 Zapiski z mojego laptopa – Codzienność, humor i walka z leniwą veną. tutaj

✨ W Kręgu Mojego Sacrum – Chwile zatrzymania i rozmowy z Archaniołami. tutaj

🎨 Oko na Obraz – Interpretacje – Sztuka bez krawata: nostalgia, humor i filozofia. tutaj

⛵ Wierszyki sercem pisane – Mój „biały żagiel” dla dzieci i dorosłych marzycieli. tutaj

 "Widzę, czuję, wiem i poszukuję" - blog zawierający popularnonaukowe posty i inne ciekawostki " link tutaj 

ŚWIĘTE AGNIESZKI. DLACZEGO KOŚCIÓŁ WCIĄŻ POTRZEBUJE BARANKÓW?

Św. Agnieszka "Rzymianka"

   Kościół czyni coś osobliwego ze św. Agnieszką. Daje nam nie jedną, a dwie – rozdzielone tysiącem lat, żyjące w zupełnie odmiennych światach, a jednak związane tym samym imieniem, tym samym symbolem i tym samym niezłomnym ukierunkowaniem na Chrystusa. Święta Agnieszka z Rzymu i święta Agnieszka z Montepulciano razem oferują rodzaj duchowej, stereoskopowej wizji. Spójrz tylko na jedną, a dostrzeżesz odwagę. Spójrz na obie, a zobaczysz, jak świętość przetrwa historię.

   Imię Agnieszka pochodzi od słowa agnus , „ baranek ”. Nie jest to pochlebny obraz według współczesnych standardów. Baranki są bezbronne. Nie wygrywają sporów. Nie przejmują władzy ani nie dominują w narracjach. A jednak w chrześcijańskiej wyobraźni baranek stoi w samym centrum rzeczywistości: „Godzien jest Baranek, który został zabity”. Dwie święte Agnieszki pokazują nam, co znaczy żyć jak baranki w dwóch bardzo odmiennych epokach – i dlaczego ta postawa jest tak samo konieczna teraz, jak zawsze.

Agnieszka z Rzymu: Odrzucenie scenariusza

   Agnieszka Rzymianka żyła w świecie, w którym zasady były brutalnie jasne. Władza była publiczna, przymus oczekiwany, a sprzeciw tłumiony otwarcie. Była młoda – szokująco młoda – a siły, które ją spotkały, nie były subtelne. Państwo rzymskie oferowało jej scenariusz: podporządkować się, dostosować, przetrwać. Odrzuciła wszystkie trzy.

   To, co czyni Agnieszkę fascynującą, to nie tylko to, że umarła za Wiarę, ale także to, jak niewiele potrzebowała się tłumaczyć. Nie pisała traktatów ani nie gromadziła argumentów. Należała do Chrystusa, a ta przynależność sprawiała, że ​​wszelkie groźby wydawały się dziwnie nieistotne. Jej czystość nie wynikała z moralnej skrupulatności, lecz z niezłomnej wierności. Już się zdradziła – Rzym nie miał już nic, czym mógłby się targować.

   Dla współczesnych katolików jest to niepokojące. Wolimy myśleć, że gdybyśmy potrafili wystarczająco jasno wyjaśnić Wiarę, wystarczająco sprytnie jej bronić lub wystarczająco strategicznie ją złagodzić, moglibyśmy uniknąć konfliktu. Agnieszka Rzymska pokazuje nam coś trudniejszego i bardziej szczerego: czasami wierność po prostu zderza się z władzą. A kiedy tak się dzieje, pytanie nie brzmi, czy możemy wygrać, ale czy pozostaniemy sobą.

   Jej męczeństwo wciąż nas niepokoi, ponieważ ujawnia nasz odruch negocjacyjny. Pytamy: „ Ile mogę poświęcić, a mimo to pozostać katoliczką?”. Agnieszka nigdy nie zadała tego pytania. Pytała tylko: „Do Kogo należy?”.

Agnieszka z Montepulciano: Świętość bez oklasków

Św. Agnieszka z Montepulciano

   Przewińmy tysiąc lat do przodu. Kościół nie jest już ścigany; jest ugruntowany. Katedry powstają, uniwersytety rozkwitają, a polityka kościelna staje się – nieuchronnie – skomplikowana. To właśnie tutaj Agnieszka z Montepulciano pojawia się nie jako męczennica, ale jako coś być może trudniejszego: kobieta, która przeżyła długie, ukryte, posłuszne i wymagające życie w świętości.

   Agnieszka z Montepulciano nie sprzeciwiała się cesarzom, ale rządziła wspólnotami. Nie została stracona, ale oddała się ascezie, cierpieniu i odpowiedzialności. Jej świętość była tak oczywista, że ​​papieże, kardynałowie, biskupi i święci pielgrzymowali do jej małego miasteczka na wzgórzu. Władza szła pod górę – nie po to, by być widzianą, ale by być korygowaną przez świętość.

   To właśnie tutaj staje się głęboko bliska dzisiejszym katolikom. Większość z nas nigdy nie zostanie poproszona o śmierć za wiarę. Ale wielu z nas jest proszonych o jej życie bez rozpoznania, bez jasności i często bez pocieszenia. Poruszamy się w polityce kościelnej, zamęcie kulturowym, liturgicznych sporach, skandalach, wyczerpaniu i zniechęceniu. Agnieszka z Montepulciano pokazuje nam, że świętość nie wymaga doskonałego Kościoła, lecz jedynie wiernej duszy.

   Jej życie przypomina nam, że nawet gdy Kościół jest najsilniejszy instytucjonalnie, wciąż zależy od tych, którzy będą cicho cierpieć, modlić się, rządzić i wytrwać, nie stając się cynicznymi.

Dwie owieczki, jedna lekcja

   Razem, dwie święte Agnieszki obalają fałszywą dychotomię, w którą często popadamy: odwaga patrzy w jedną stronę, a wierność w drugą. Agnieszka Rzymska uczy nas, jak trwać niezłomnie, gdy świat żąda poddania się. Agnieszka z Montepulciano uczy nas, jak pozostać wiernym, gdy świat – a nawet Kościół – wymaga wytrwałości.

   Jeden przelewa krew. Drugi przelewa ego. Jeden stawia czoła przemocy. Drugi dźwiga ciężar. Obaj odmawiają przynależności do czegokolwiek innego niż Chrystus.

   Dla dzisiejszych katolików to otrzeźwiające. Żyjemy w czasach, które zazwyczaj nie karzą wiary śmiercią, ale karzą ją presją – by ją redefiniować, zmiękczyć, sprywatyzować lub traktować jako preferencję estetyczną, a nie jako deklarację prawdy. Jednocześnie, gdy Kościół wydaje się chaotyczny lub rozczarowujący, kusi nas, by się wycofać. Dwie święte Agnieszki nie oferują takich dróg ucieczki.

   Mówią nam, że świętość nie polega na wyborze łatwiejszej drogi, ale tej prawdziwszej.

   W epoce obsesyjnie skupionej na wpływach, platformach i optyce, baranki wydają się przeżytkiem. Chrześcijaństwo jednak zawsze rozwijało się nie dzięki dominacji, ale dzięki świadectwu, którego nie da się wchłonąć przez otaczającą je kulturę. Baranek stoi, ponieważ nie stanie się wilkiem – nawet po to, by zwyciężyć.

                             
 Święta Agnieszka Rzymska przypomina nam, że są chwile, kiedy wierność kosztuje wszystko naraz. Święta Agnieszka z Montepulciano przypomina nam, że są chwile, kiedy wierność kosztuje wszystko powoli. Obie koszty są realne. Obie uświęcają.

        Ich wspólnym dziedzictwem jest to: Kościół przetrwa nie dlatego, że jest mądry, potężny czy popularny. Przetrwa, ponieważ w każdym wieku ktoś po cichu decyduje, że Chrystus jest wart więcej niż bezpieczeństwo, więcej niż wygoda, więcej niż kontrola.

   Rzym i Montepulciano. Arena i krużganek. Krew i cisza.

   Baranek nadal przewodzi.

MODLITWA

Boże, Ty przez wstawiennictwo Twoich umiłowanych córek - Agnieszki "Rzymianki " i Agnieszki z Montepulciano - wspierasz nas w naszych słabościach, daj nam żywą wiarę i czyste serce, abyśmy podążali ku Tobie, który jesteś pragnieniem serc naszych. Przez Chrystusa, Pana naszego. Amen.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Dziękuję, że jesteś tutaj ze mną...

Niech ta chwila ze sztuką i słowem przyniesie Ci pokój. Jeśli ten wpis poruszył Twoje serce, podziel się swoją myślą w komentarzu – każde Twoje słowo jest dla mnie cennym darem.

Z modlitwą i światłem, Teresa

<><><><><><><><><><><><>

⚓ Moja blogowa flotylla:

💻 Zapiski z mojego laptopa – Codzienność, humor i walka z leniwą veną. tutaj

✨ W Kręgu Mojego Sacrum – Chwile zatrzymania i rozmowy z Archaniołami. tutaj

🎨 Oko na Obraz – Interpretacje – Sztuka bez krawata: nostalgia, humor i filozofia. tutaj

⛵ Wierszyki sercem pisane – Mój „biały żagiel” dla dzieci i dorosłych marzycieli. tutaj

 "Widzę, czuję, wiem i poszukuję" - blog zawierający popularnonaukowe posty i inne ciekawostki " link tutaj 

PORZUCENIE REZULTATÓW, WROGÓW I NIESPOKOJNEJ MIŁOŚCI ZE ŚW. KATARZYNĄ ZE SIENY

    W biografii św. Katarzyny czytamy, że ta święta święta skarżyła się kiedyś Bogu z żalem i frustracją, że jej modlitwy i ofiary nie mogły zapobiec utracie zbawienia niektórych dusz. W jej wielkim cierpieniu Bóg odpowiedział prawdopodobnie najsłynniejszym cytatem wszech czasów, przypisywanym jej Dialogowi z Panem:

„Córko, jesteś tą, której nie ma. Ja jestem Tym, który jest.”

    Innymi słowy, Bóg odpowiedział na modlitwę Katarzyny, ukazując jej cel jej cierpienia: nauczyć Katarzynę porzucenia własnej woli i poddania się woli Bożej. Nie ma większego ćwiczenia niż zaufanie do dobroci i miłosierdzia Pana, nawet w obliczu najtrudniejszych prób.

     A jednak istnieje drugi aspekt refleksji Catherine dotyczącej naszego bliźniego, który jest dla nas równie ważny do zrozumienia: choć bolesne jest porzucenie naszego lękliwego przywiązania do tego, co uważamy za najlepsze dla tych, których kochamy, równie trudne jest porzucenie uraz, gdy chodzi o tych, których trudno nam kochać . W obu przypadkach ostateczna lekcja dla nas jest taka sama: Bóg daje nam możliwość zrozumienia, że ​​On jest „tym, który jest”, a my jesteśmy „tym, który nie jest”.

DLACZEGO   POWINNIŚMY   KOCHAĆ   SWOICH   WROGÓW

Cokolwiek ci się przydarza, nigdy nie myśl, że pochodzi od ludzi, myśl, że pochodzi od Boga i jest dla twojego dobra. ( Dialog św. Katarzyny ze Sieny 

    Każdy z nas ma w życiu ludzi, którzy nas obrażają, wywołują niepokój, a co najgorsze, zdają się wydobywać z nas to, co najgorsze. Nie lubimy tego, kim jesteśmy w ich obecności! Może się wydawać, że najlepszym rozwiązaniem jest całkowite ich unikanie, aby nie narazić się na pokusę reagowania uszczypliwymi słowami, manipulowania okolicznościami, plotkowania, szemrania czy rozpamiętywania uraz.

    Jednak w takich sytuacjach, jeśli grozi nam ogarnięcie gniew, niepokój czy uraza, to dlatego, że zapominamy o jednym: to Bóg jest tym, który pozwolił na ich pojawienie się w naszym życiu.

     Co więcej, Pan nie posłał nam tych dusz tylko dlatego, że potrzebuje kogoś, kto wstawi się za ich nawróceniem serca. Musimy również docenić szansę, jaką daje nam Bóg, by zobaczyć w ich twarzach oblicze Jezusa.

    Ale jak możemy tego dokonać, skoro w niczym nie przypominają oni czułego, miłosiernego Zbawiciela, którego znamy i kochamy?

„Dlatego umieściłem cię między twoimi bliźnimi: abyś mógł im uczynić to, czego nie możesz uczynić dla mnie – to znaczy, abyś ich kochał bez wdzięczności i bez szukania korzyści dla siebie. A cokolwiek dla nich uczynisz, będę uważał za uczynione dla mnie”. (Dialog św. Katarzyny ze Sieny)

    Istnieje większy cel, gdy drażliwe dusze sprawiają, że czujemy się okropnie! W ten sposób możemy okazać naszą miłość do Pana. To ci, którzy wytykają nam wady, obrażają nas, rywalizują z nami, traktują nas jak pewnik, a nawet narzekają na nasze akty służby, dają nam możliwość kochania bez otrzymywania czegokolwiek w zamian . Innymi słowy, kochając takie osoby, uczestniczymy w miłości, jaką Bóg ma dla nas.

    Oczywiście, kochanie wroga będzie niemożliwe bez łaski Bożej objawiającej Jego cel w tych trudnych relacjach. Dziś, gdy spotykamy tych drażliwych ludzi w ciągu dnia, zachowajmy ten cel mocno w sercach i umysłach.

ZAUFANA MIŁOŚĆ , KTORA ZBAWIA  DUSZE

    A teraz skupmy się ponownie na tych, do których nasza miłość przychodzi naturalnie. Jezus wzywa nas, abyśmy dzielili się Dobrą Nowiną również z takimi ludźmi i dostrzegali w nich Jego oblicze, tak jak On to czyni w stosunku do naszych przeciwników. Jednak w ich przypadku wyzwaniem dla nas często jest odpuszczenie. A konkretnie, odpuszczenie rezultatów naszych modlitw i ofiar za nich.

    To dla nas ogromna pokusa, by popaść w smutek i frustrację, gdy nasze modlitwy za nich zdają się pozostawać bez odpowiedzi, tak jak to było w przypadku św. Katarzyny ze Sieny. Ale nabierzmy otuchy słowami naszego Pana skierowanymi do tej drogiej świętej: Bóg jest Tym, który jest. My jesteśmy, których nie ma. To dość poetycki sposób powiedzenia, że ​​rezultaty nie zależą od nas; nigdy nie zależały.

    Nie oznacza to oczywiście, że nasze modlitwy, ofiary i działania są bezcelowe. Musimy jednak zrozumieć, że celem naszej modlitwy jest zjednoczenie z Bogiem. Nawet sama św. Katarzyna ze Sieny, Doktor Kościoła, musiała pojąć tę tajemnicę w swojej duszy. Nasza modlitwa ma pogłębić naszą ufność, a tym samym pogłębić pokój Chrystusa w naszych sercach, a przede wszystkim pogłębić naszą miłość do Boga i bliźniego – co następnie pozwala nam porzucić wszystko w najwyższym akcie poddania się woli Bożej.

Przez jej żal za grzechy, które widzi, że jej bliźni popełniają przeciwko Mnie... ponieważ mają nieskończone pragnienie, to znaczy, są związani ze Mną uczuciem miłości... każdy ich ból, czy duchowy, czy cielesny, skądkolwiek pochodzi, otrzymuje nieskończoną zasługę i zadośćuczynienie za winę, która zasługiwała na nieskończoną karę.

    W tych słowach skierowanych do św. Katarzyny, Jezus przekazuje dwojakie pouczenie: po pierwsze, wyjaśnia, że ​​nasz smutek i skrucha mogą „zadośćuczynić” winę za grzech innej osoby; a po drugie, Jezus dał nam sposób, abyśmy mogli to czynić „w nieskończoność”. Oznacza to, że poprzez nasz smutek z powodu czyjegoś grzechu mamy możliwość zapewnienia tej duszy zasługi życia wiecznego!

    To jest zarówno zdumiewające, jak i tajemnicze. Ale jak to możliwe? Oczywiście, nie zbawiamy dusz, przystępując do sakramentu pojednania w ich imieniu. Nasza skrucha za ich grzechy nie wystarczy. Jest jeden konkretny czynnik, który musimy dodać do naszego żalu, bez którego nie będziemy mogli ofiarować nieskończonej zasługi za ich dusze.

CZEGO BRAKUJE MIŁOŚĆI?

    To nasza miłość do Jezusa, zjednoczona z naszym żalem i skruchą za grzechy bliźniego, ma moc pozyskania jego duszy. Kiedy doświadczamy skruchy z „uczuciem miłości”, nie rozpamiętujemy przeszłości ani przyszłości. Przeciwnie, ofiarowujemy uczucie miłości, które ufa . Z tego powodu nasza miłość do Jezusa jest tak kluczowa, jeśli chodzi o udział w Jego planie zbawienia dusz.

Łaski z mojego miłosierdzia czerpie się jednym naczyniem, którym jest – ufność. Im więcej dusza zaufa, tym więcej otrzyma. (Dzienniczek Faustyny) 

(Niniejszy artykuł stanowi adaptację z rozdziału z książki :MC Hoolbrook" 26 kroków ze świętymi - badanie życia świętych")

ModlitwaPanie Jezu,Ty, który powiedziałeś do św. Katarzyny:
„Córko, jesteś tą, której nie ma. Ja jestem Tym, który jest”,naucz mnie tej prostej i trudnej prawdy.
Naucz mnie porzucać moją małą wolę, moje plany, moje lęki i moje „musi być po mojemu”.Daj mi łaskę prawdziwego zaufania – takiego, które nie wymaga od Ciebie wyjaśnień,
lecz spoczywa spokojnie w Twoich rękach.Naucz mnie kochać tych, którzy są dla mnie trudni.
Naucz mnie przebaczać i ofiarowywać za nich mój smutek, moją miłość i moją ufność.Jezu,
chcę być tym, „którego nie ma”,
żebyś Ty mógł być we mnie Tym, „który jest”.Amen.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Dziękuję, że jesteś tutaj ze mną...

Niech ta chwila ze sztuką i słowem przyniesie Ci pokój. Jeśli ten wpis poruszył Twoje serce, podziel się swoją myślą w komentarzu – każde Twoje słowo jest dla mnie cennym darem.

Z modlitwą i światłem, Teresa

<><><><><><><><><><><><>

⚓ Moja blogowa flotylla:

💻 Zapiski z mojego laptopa – Codzienność, humor i walka z leniwą veną. tutaj

✨ W Kręgu Mojego Sacrum – Chwile zatrzymania i rozmowy z Archaniołami. tutaj

🎨 Oko na Obraz – Interpretacje – Sztuka bez krawata: nostalgia, humor i filozofia. tutaj

⛵ Wierszyki sercem pisane – Mój „biały żagiel” dla dzieci i dorosłych marzycieli. tutaj

 "Widzę, czuję, wiem i poszukuję" - blog zawierający popularnonaukowe posty i inne ciekawostki " link tutaj