CZYM JEST MĄDROŚĆ I JAK JĄ OSIĄGNĄĆ?

Mądrość, podobnie  jak cnota, jest czymś, do czego jesteśmy nieustannie zachęcani.

Wezwanie do mądrości jest wyraźnie wyrażone w Piśmie Świętym. „Naucz nas dobrze liczyć dni nasze, abyśmy zdobyli mądrość serca” – mówi Psalm 90:12. „Nabywaj mądrości, nabywaj zrozumienia!” – nawołuje Księga Przysłów 4:5. Księga Przysłów 8:11 głosi, że „mądrość jest lepsza niż klejnoty i nic, czego pożądasz, nie może się z nią równać”. Jej moc jest tak wielka, że ​​sama mądrość jest przedstawiona jako wzywająca ludzi w dalszej części Księgi Przysłów 8.

Pierwszeństwo mądrości odzwierciedla również Nowy Testament, w wersetach takich jak List Jakuba 1:5 oraz List do Kolosan 3:16 .

Czym jest mądrość? 

Wydaje się być spokrewniona z wiedzą, ale jednocześnie zupełnie odrębna. W języku potocznym mądrość oznacza określoną postawę wobec rzeczywistości i jakiegoś rodzaju spraw w działaniu. Mogę wiedzieć, że wejście do meliny jest niebezpieczne, ale nie jestem mądrym człowiekiem, dopóki nie wcielę tej wiedzy w życie, unikając takiej wyprawy. Młody człowiek jest głupi, jeśli żyje tak, jakby jego ziemskie ciało było nieśmiertelne. Jest mądry, jeśli tak nie jest.

W Starym Testamencie mądrość jest powiązana z rolą Boga jako Stwórcy. Jest to szczególnie wyraźne w Księdze Przysłów. Na przykład w Księdze Przysłów 3:19 czytamy: „Pan ugruntował ziemię mądrością, utwierdził niebiosa rozumem, przez Jego wiedzę rozstąpiły się głębiny, a niebiosa wylały rosę”. W Księdze Przysłów 8 mądrość jest ukazana jako nieodłączna towarzyszka Boga w Jego dziele stworzenia:

Byłem tam, gdy On ustanowił niebiosa,

gdy utwierdził horyzont nad głębią,

gdy utwierdził niebiosa w górze i

wytrysnęły fundamenty otchłani,

gdy morzu wyznaczył granice,

aby jego wody nigdy nie przekroczyły Jego rozkazu,

gdy utwierdzał fundamenty ziemi (ww. 27-29).

Związek mądrości z aktem stworzenia jest również podkreślony w Księdze Hioba:

Zapytaj zwierząt, a cię nauczą;

ptaki niebieskie ci powiedzą,

albo przemów do ziemi, a ona cię nauczy;

ryby morskie ci powiedzą.

Któż z nich wszystkich nie wie,

że ręka Pana to uczyniła?

… U Niego jest mądrość i odwaga,

u Niego rada i roztropność (Hi 12,7-9, 13).

Możemy zatem zdefiniować mądrość jako wiedzę Stwórcy na dwa sposoby. Po pierwsze, istnieje mądry plan, zgodnie z którym stworzył On niebo i ziemię, lądy i morza oraz wszystkie żywe istoty, które je zamieszkują. To z kolei prowadzi do wiedzy wtórnej: ponieważ stworzył wszystkie te rzeczy, Bóg zna je dogłębnie i doskonale – lepiej niż one same znają siebie, w takim stopniu, w jakim znają je stworzenia.

Ale ta definicja prowadzi nas do paradoksu. Jeśli mądrość to zastosowana wiedza Stwórcy, to jak możemy mieć nadzieję na jej posiadanie? Czy dążenie do mądrości nie byłoby daremne?

Nawet Pismo Święte zdaje się podnosić to pytanie, zwłaszcza w przemówieniu Boga, w którym strofuje Hioba:

Gdzie byłeś, gdy zakładałem fundamenty ziemi?

Mów, jeśli rozumiesz.

Czy wiesz, kto ustalił jej wymiary

, Kto ją zmierzył sznurem?

… Kto zamknął morze za drzwiami

, Gdy wytrysnęło z łona,

Gdym je przyodział w chmury? …

Kto jest tak mądry , by zdać sprawę z niebios? (Hi 38,4-5, 8-9, 37).

A jednak Pismo Święte wzywa nas do szukania mądrości. „Początkiem mądrości jest: nabywać mądrości” – mówi Księga Przysłów 4:7.

Na szczęście Pismo Święte szczegółowo opisuje, jak to zrobić.

Kluczowe słowa znajdują się wcześniej, w Księdze Przysłów 1:7: „Bojaźń Pańska jest początkiem mądrości”.

Księga Przysłów 4 rozwija tę myśl – jeśli rozumiemy mądrość jako jedność z Bogiem, jak sugeruje Księga Przysłów 8 i co potwierdza Ewangelia Jana 1. „Wysławiaj ją, a i ona cię wywyższy; przyniesie ci chwałę, gdy ją przyjmiesz” (Księga Przysłów 4:8).

Zdobywanie mądrości jest opisywane w kategoriach osobistych. Mądrość nie pochodzi z czytania książek, robienia notatek ani snucia wielkich myśli. Pochodzi od Boga. A konkretnie, pojawia się, gdy boimy się Boga .

Właśnie taką reakcję powinna wywołać cytowana wyżej Boża mowa do Hioba: rodzaj świętego lęku, bojaźni i czci. Dla bogobojnego wymaga to postawy pokory: uznania, że ​​nie znamy świata tak dobrze jak Bóg – że nie możemy poznać natury rzeczy tak jak On. Dla nas zatem mądrość polega na swoistej niewiedzy. Jest to świadomość własnej niewiedzy wobec nieskończonej wiedzy Boga.

Możemy zatem rozróżnić dwie formy mądrości: mądrość ludzką i mądrość boską. Pismo Święte potwierdza tę interpretację:

Bo myśli moje nie są myślami waszymi

ani drogi wasze drogami moimi.

Bo jak niebiosa górują nad ziemią,

tak drogi moje nad drogami waszymi i

myśli moje nad myślami waszymi (Izajasz 55:8-9).

Podobnie w Nowym Testamencie:

O, jakżeż głębokie są bogactwa, mądrość i wiedza Boga!

Jakże niezbadane są Jego wyroki i jakże niezbadane Jego drogi!

Bo któż poznał myśl Pana

albo kto był Jego doradcą?”

(Rz 8,33, cytując kilka tekstów ze Starego Testamentu)

Mówimy tu o mądrości w sposób analogiczny. Analogiczne sposoby mówienia najlepiej wyjaśnić, porównując je z dwoma innymi sposobami: jednoznacznym i wieloznacznym. Terminy jednoznaczne mają jedno ustalone znaczenie. Na przykład zoologia zawsze odnosi się do nauki o życiu. Nie ma ona szerokiego zakresu ani różnorodności znaczeń. Z drugiej strony, słowo „bark” (szczekać) może mieć dwa zupełnie różne i niezwiązane ze sobą znaczenia: może odnosić się do łodzi lub dźwięku wydawanego przez psa. (Moje przykłady zostały zapożyczone i zaadaptowane z tych dwóch źródeł tutaj i tutaj ).

Trzeci sposób mówienia to analogia. 

Weźmy słowo „gwiezdny” . 

Technicznie rzecz biorąc, jest to przymiotnik określający gwiazdy, jak w przypadku gwiezdnej orbity. Używamy go jednak również do mówienia o niesamowitych rzeczach, które naprawdę się wyróżniają, tak jak gwiazdy wyróżniają się na nocnym niebie. Mógłbym więc powiedzieć, że prezentacja Joego jest „gwiezdna”. Jego prezentacja jest jednak zupełnie inna niż gwiazdy – jedna to kula gazu, która emituje światło w wyniku syntezy jądrowej. Druga to zbiór racjonalnych myśli (przynajmniej taka jest nadzieja) wyrażonych za pomocą serii symboli (liter, słów, zdań) i obrazów.

A jednak te dwie rzeczy są ze sobą powiązane. Podobnie jak gwiazdy, prezentacja Joego była wzorowa w swojej błyskotliwości, w sposób, którego nie można było zignorować.

Podobnie jest z mądrością. Nasza mądrość jest zupełnie inna niż Boża: Jego myśli nie są naszymi. A jednak są ze sobą powiązane – to kluczowy wniosek z analogii.

W przypadku mądrości, nasza jest spokrewniona z mądrością Boga. Jego mądrość polega na doskonałej znajomości porządku stworzenia. Nasza wynika ze świadomości, że takiej wiedzy nie posiadamy. Wiemy natomiast, że jesteśmy jedynie małą cząstką stworzenia – jedynie jednostką w kosmicznym porządku stworzenia. Zatem zarówno mądrość ludzka, jak i boska są ze sobą powiązane, ponieważ pociągają za sobą pewien rodzaj wiedzy o stworzeniu, a jednocześnie znacznie się od siebie różnią.

Zasada analogii pociesza nas w dążeniu do mądrości. Choć nie możemy osiągnąć boskiej wiedzy, możemy być pewni, że jesteśmy na właściwej drodze. I choć nie możemy wiedzieć wszystkiego, wiemy jedną ważną rzecz: że Bóg wie wszystko. Jak nasza słabość doskonali się w Jego mocy, parafrazując św. Pawła, tak i nasza niewiedza doskonali się w Jego wiedzy. Albo, odłóżmy na bok inną: nasza mądrość doskonali się w Jego.

Żródło: Catholic Excgange
Autor: Stephen Beale
Stephen Beale jest niezależnym pisarzem mieszkającym w Providence w stanie Rhode Island. Wychowany jako ewangelik, przeszedł na katolicyzm. Jest byłym redaktorem wiadomości w GoLocalProv.com i korespondentem New Hampshire Union Leader

Biblijna Modlitwa Salomona (Księga Mądrości 9)

To jedna z najbardziej znanych modlitw w Piśmie Świętym. Król Salomon zamiast bogactwa czy władzy, poprosił Boga o mądrość do sprawiedliwego rządzenia ludem. [1, 2]

Boże przodków i Panie miłosierdzia, któryś wszystko uczynił swoim słowem i w Mądrości swojej stworzyłeś człowieka...
Daj mi Mądrość, która z Tobą zasiada na tronie, i nie wykluczaj mnie spośród swoich dzieci! (...)
Wyślij ją z niebios świętych, ześlij od tronu swej chwały, by przy mnie będąc, trudziła się ze mną i bym poznał, co jest Tobie miłe.
Ona bowiem wie i rozumie wszystko, będzie mi przewodniczyć roztropnie w moich czynach i ustrzeże mnie swą chwałą. Amen

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Dziękuję, że jesteś tutaj ze mną...

Niech ta chwila ze sztuką i słowem przyniesie Ci pokój. Jeśli ten wpis poruszył Twoje serce, podziel się swoją myślą w komentarzu – każde Twoje słowo jest dla mnie cennym darem.

Z modlitwą i światłem, 

Teresa

<><><><><><><><><><><><>

Adresy linków do moich blogów w prawym marginesie na górze

CO ODRÓŻNIA MŁĄDREGO OD GŁUPIEGO?

Peter von Cornelius - Przypowieść o mądrych i głupich pannach (niedokończona)

i Jezus opowiada przypowieść, aby wyjaśnić, że nadejście Królestwa Bożego oddzieli mądrych od głupich. Co przyniesie tę chwilę prawdy?

Ewangelia (Przeczytaj Mt 25,1-13)

Niedzielna przypowieść o mądrych i głupich pannach zakłada zrozumienie żydowskiego zwyczaju weselnego z czasów Jezusa. Narzeczona i jej otoczenie (rodzina, druhny, przyjaciele) oczekiwali w domu na przybycie pana młodego. Przybył on do jej domu, aby zabrać ją, jako swoją żonę, do ich nowego domu, gdzie miała się odbyć tygodniowa uroczystość. Do procesji, która odbyła się po zachodzie słońca, dołączyła świta panny młodej. Jezus od samego początku mówi nam, że druhny to grupa mądrych i głupich panien.

Co czyniło niektórych z nich mądrymi? Zdawali sobie sprawę, że nie będą znać dokładnej godziny pojawienia się pana młodego, więc zabrali ze sobą wystarczająco dużo oliwy do lamp, aby pokryć ewentualne opóźnienie. Wiedzieli, że lampa jest bezużyteczna bez oliwy, która by ją podtrzymywała. Nocny pochód potrzebowałby światła na drodze. Innymi słowy, z wyprzedzeniem przemyśleli cel wieczoru – przybycie pana młodego i orszak weselny – i przygotowywali się do domu panny młodej.

Głupie panny tego nie zrobiły. Co mogło powstrzymać je przed przewidzeniem ewentualnego opóźnienia przybycia pana młodego i potrzeby dodatkowego oleju? Być może były zbyt zajęte rozmyślaniem o tym, co ubiorą na uroczystość, jakie jedzenie prawdopodobnie zostanie podane, kto będzie obecny, a kto nie, albo czy spotkają odpowiednich kawalerów. Innymi słowy, być może były zbyt zaabsorbowane sobą, by pamiętać, dlaczego w ogóle przyszły do ​​domu panny młodej – zapomniały o przybyciu pana młodego i potrzebie światła podczas procesji w noc.

W przypowieści oblubieniec „długo się spóźniał” i wszyscy zasnęli. Nagle, „o północy rozległ się krzyk”. Oblubieniec przybył, a cel wieczoru nagle ożył. Powodem, dla którego wszyscy się zebrali, było wzięcie udziału w procesji na ucztę weselną. Lampy, które przynieśli, musiały dawać światło. Tylko mądre panny były na to gotowe. Głupie panny musiały wyjść po oliwę do swoich lamp. To sprawiło, że spóźniły się na ucztę; drzwi zostały już zamknięte dla obcych. Nawet gdy dobijały się do drzwi i błagały o pozwolenie na wejście, gospodarz domu nie rozpoznał ich jako członków pierwotnej orszaku weselnego (mogli po prostu być nieproszonymi gośćmi) i odmówiono im wejścia.

Co Jezus chciał przekazać tą przypowieścią? „Czuwajcie więc, bo nie znacie dnia ani godziny”. To tajemnicze! W kontekście Ewangelii św. Mateusza rozumiemy, że Jezus chce, abyśmy zrozumieli, że On jest Oblubieńcem. Pojawi się w nieznanym nam czasie, jako Jego Oblubienica, aby doprowadzić nas do dopełnienia naszych zaręczyn z Nim. Czego zatem będziemy zawsze potrzebować, aby być gotowymi na to radosne wydarzenie? Jednego nie potrzebujemy: próbować ustalić harmonogramu Jego powrotu! To rzeczywiście byłoby szczytem głupoty po przeczytaniu tej przypowieści. Nie, tym, czego potrzebujemy, jest oliwa w naszych lampach, aby płonęły jasno, aby oświetlały drogę na ucztę weselną.

Wcześniej w tej Ewangelii Jezus wyjaśnił już, co sprawia, że ​​lampy naszego życia jaśnieją światłem: „Wy jesteście światłością świata. Nie może się ukryć miasto położone na górze. Nie zapala się też lampy i nie stawia pod korcem, ale na świeczniku, aby świeciła wszystkim, którzy są w domu. Tak niech świeci wasze światło przed ludźmi, aby widzieli wasze dobre uczynki i chwalili Ojca waszego, który jest w niebie” (Mt 5, 14-16). Czym są te „dobre uczynki”? Jezus szczegółowo je wyjaśnił w Kazaniu na Górze (zob. Mt 5-7).

Co ciekawe, pod koniec tego Kazania Jezus również oddziela mądrych od głupich. Mądry człowiek słucha i wprowadza w życie wszystko, czego Jezus nauczał w swoim kazaniu. Ta mądrość przygotowuje człowieka na burze życia. W tej przypowieści mądrość dziewicy przygotowuje ją do ucztowania z oblubieńcem. W obu przypadkach mądrość przewiduje przyszłość, patrząc poza troski i rozproszenia chwili obecnej. Głupi są przywiązani do ziemi i dlatego starają się zadowolić samych siebie. Mądrzy wiedzą, że życie oferuje więcej niż to, co ziemia może zaoferować, i dlatego szukają oblicza Boga, aby podobać się Mu swoją wiarą i posłuszeństwem. Do mądrych Jezus może przyjść w każdej chwili i zastanie ich gotowych, ich życie rozjaśnione życiem Jego własnego życia w nich. Cóż to będzie za święto!

Możliwa modlitwa : Panie Jezu, pomóż mi skupić się na celu mojego życia. Chcę być zawsze gotowy na Ciebie.

Pierwsze czytanie (Mdr 6, 12-16)

Oto wspaniały hołd dla piękna uosobionej mądrości, „olśniewającej i niewiędnącej”. Jezus, w swojej chwale mądrości i napominając swoich naśladowców, by byli mądrzy, przyjął żydowską tradycję oddawania czci mądremu życiu: „Albowiem troska o mądrość jest szczytem roztropności, a kto dla niej czuwa, rychło uwolni się od trosk”. Mądrość należy cenić, ponieważ wskazuje nam drogę do dobrego życia, do życia zgodnego z zamysłem Boga, do poznania naszego prawdziwego celu i życia zgodnie z nim.

Na szczęście, jak zapewniają nas te wersety, ci, którzy szczerze pragną mądrości, znajdą ją: „Spieszy się, by dać się poznać, uprzedzając ich pragnienie; kto jej szuka o świcie, nie dozna zawodu”. Dokładnie to napisał św. Jakub w swoim liście o mądrości: „Jeśli komuś z was brakuje mądrości, niech prosi Boga, który obdarza wszystkich hojnie i bez wypominania, a będzie mu dana” (Jk 1, 5). Wyzwaniem dla nas jest pamiętać o proszeniu, uświadomić sobie, że jej potrzebujemy i zrozumieć różnicę między wiedzą (lub informacją) a mądrością. Kiedy aktywnie pragniemy mądrości, „łatwo ją dostrzec tym, którzy ją miłują, i znaleźć tym, którzy jej szukają”.

Możliwa modlitwa: Ojcze Niebieski, dziękuję Ci za Twoją hojną obietnicę obdarzenia mądrością każdego, kto jej szuka. Liczę dziś na tę obietnicę.

Psalm (Przeczytaj Ps. 63:2-8)

Jeśli zadamy sobie pytanie, jak możemy być gotowi na przyjście Jezusa, gdy po nas przyjdzie, czy to u kresu czasu, czy u kresu naszego życia, psalmista daje nam jedną mądrą odpowiedź – byśmy zawsze stawiali Boga w centrum naszego życia, pamiętając, że od Niego pochodzimy i pewnego dnia do Niego powrócimy. Możemy wykorzystać każdy wers tego psalmu, aby sprawdzić, czy opisuje on naszą własną relację z Bogiem. To da nam mądrość odnośnie tego, gdzie jesteśmy teraz i gdzie być może powinniśmy być w tej relacji.

Na przykład, czy podzielamy doświadczenie psalmisty wyrażone w tym wersecie: „Będę wspominał Cię na moim łożu [łożu] i podczas nocnych straży będę o Tobie rozmyślał: Ty jesteś moją pomocą i w cieniu Twoich skrzydeł wołam radośnie”? Człowiek, który myśli i żyje w ten sposób, jest gotowy ujrzeć oblicze Jezusa bez lęku. Może powiedzieć za psalmistą: „Dusza moja pragnie Ciebie, Panie, Boże mój”.

Możliwa modlitwa: Psalm sam w sobie jest odpowiedzią na nasze inne czytania. Przeczytaj go ponownie z modlitwą, aby uczynić go swoim.

Drugie czytanie (1 Tes. 4, 13-18)

Święty Paweł, pisząc do Tesaloniczan, pragnie odpowiedzieć na konkretne pytanie dotyczące momentu interesującego nas wszystkich – Drugiego Przyjścia Jezusa, do którego nawiązuje nasza Ewangelia. Pragnie zapewnić swoich chrześcijańskich przyjaciół, że ci, którzy umarli w Chrystusie, będą pierwszymi, którzy powstaną. Nie są zgubieni w śmierci. „Zasnęli”, więc nie smucimy się „jak pozostali [niewierzący], którzy nie mają nadziei”. Następnie opisuje nagły powrót Jezusa, który „na hasło, na głos archanioła i na dźwięk trąby Bożej zstąpi z nieba”. W tym historycznym momencie wierzący, którzy wówczas będą żyli, nie doświadczą fizycznej śmierci. Pan po prostu przyjmie ich jako swoich, a dla człowieka rozpocznie się nowe istnienie – życie wieczne. Wzmianki o Jezusie „w obłokach” i „w powietrzu” mają więcej wspólnego z przeniesieniem jednego trybu istnienia do drugiego, co nastąpiło w dniu Wniebowstąpienia (przeczytaj Dzieje Apostolskie 1:9-11), niż z opisem tego, jak on będzie wyglądał.

Zobaczcie, z jaką rzeczowością św. Paweł pisze o powrocie Jezusa. Owszem, minęły dwa tysiące lat, ale rzeczywistość Jego niespodziewanego przyjścia, w każdej chwili, nigdy nie powinna być przyćmiona. W kalendarzowym dniu historii, czy to w chwili naszego odejścia przez śmierć, czy Jego chwalebnego powrotu w zwycięstwie, aby nas dosięgnąć, to się stanie. Oto jedyne pytanie, które ma znaczenie: Czy żyliśmy mądrze, czy głupio? Czy będziemy gotowi, jak pisze św. Paweł, „zawsze być z Panem”?

Możliwa modlitwa: Panie Jezu, pewnego dnia ujrzę Twoją twarz. Proszę, zachowaj mnie od grzechu i chroń przed wszelkim niepokojem, gdy z radosną nadzieją czekam na Ciebie.

Żródło: Catholic Exchange

Autor: Gayle Somers

Gayle Somers jest członkinią parafii św. Tomasza Apostoła w Phoenix i od 1996 roku prowadzi i pisze parafialne studia biblijne. Jest autorką trzech książek: „ Galatians: A New Kind of Freedom Defended” (Basilica Press), „Genesis: God and His Creation” oraz „Genesis: God and His Family” (Emmaus Road Publishing). Jej najnowsza książka „ Whispers of Mary: What Twelve Old Testament Women Teach Us About Mary” jest dostępna w wydawnictwie Ascension Press . Gayle i jej mąż Gary mieszkają w Phoenix i mają troje dorosłych dzieci.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Dziękuję, że jesteś tutaj ze mną...

Niech ta chwila ze sztuką i słowem przyniesie Ci pokój. Jeśli ten wpis poruszył Twoje serce, podziel się swoją myślą w komentarzu – każde Twoje słowo jest dla mnie cennym darem.

Z modlitwą i światłem, 

Teresa

<><><><><><><><><><><><>

Adresy linków do moich blogów w prawym marginesie na górze

PLAN BITWY SZATANA: ZDEMASKOWANY SPISEK

Zdemaskowany kolor by Anonymous

Podczas swojej posługi św. Paweł mówił o wojnie toczącej się w świecie, który nie pochodzi ze świata, wojnie prowadzonej przeciwko Zwierzchnościom i Panowaniom. To wojna wymyślona przez niezwykle potężne, nadprzyrodzone intelekty, opętane jedną ideą: sprawić, by człowiek przeklinał samego siebie przez całą wieczność w wiecznym cierpieniu. Aby to osiągnąć, Szatan i jego armia mają plan bitwy, który są zdeterminowani realizować do końca, z uporem niespotykanym w materialnym wszechświecie, ukształtowany przez wolę niezdolną do zmęczenia, zachwiania się ani zwątpienia. Jednak, mimo że wróg jest tak groźny, człowiek – wspierany łaską i miłosierdziem Boga – jest więcej niż zdolny do powstrzymania piekielnego planu i wbicia sztyletu w serce smoka.

TRZY BRONIE SZATANA

Każda dusza szukająca świętości w Chrystusie musi stoczyć brutalną walkę na trzech polach bitew:

Świat

Duch świata można łatwo pomylić z ziemią. Ziemia jednak jest częścią stworzenia Bożego i dlatego jest dobra. Z drugiej strony, duchem świata jest wszystko, co sztuczne, co ziemskie – myśli, słowa czy czyny – które zawsze mają na celu zdobycie pochwał, komplementów lub sławy.

„Jeśli jesteś Synem Bożym, rzuć się w dół. Napisano bowiem: Aniołom swoim da rozkaz o tobie i będą cię nosić na rękach, abyś nie uraził swojej nogi o kamień” (Mt 4,6).

Ciało

Duch ciała to niewłaściwe wykorzystanie mocy ciała wyłącznie w celu samozadowolenia. To nadużycie środków prokreacji i pożywienia danych człowiekowi przez Boga dla jego rozmnażania i odżywiania. W istocie duch ciała jest narzędziem szatana, za pomocą którego świątynia Ducha Świętego – ciało – staje się domem żarłoków, bandytów i prostytutek. Jego zadaniem jest karmić człowieka fałszywymi diamentami.

„Jeśli jesteś Synem Bożym, powiedz tym kamieniom, żeby się zamieniły w chleb” (Mt 4,3)

Diabeł

Słowo „diabeł” pochodzi od łacińskiego słowa diábolos, które z kolei wywodzi się z greckiego διάβολος, oznaczającego „oszczerca”. Jest upadłym aniołem, zdeformowanym przez swój upadek, pierwszym protestującym przeciwko Woli Bożej i autorem wszelkiego zła.

Z lochów swojego wiecznego mroku rzuca cień na świat, próbując uczynić wszystko na swój obraz i podobieństwo. Jego wolą jest skłonić ludzkość do działania wbrew samej sobie, wymieniając wieczne dobro na doraźną korzyść kosztem duszy. Jego energia jest nieustannie skupiona na tym, by człowiek czcił samego siebie i stał się potworem.

„Dam ci to wszystko, jeśli upadniesz na twarz i oddasz mi pokłon” (Mt 4,9)

CZTERY TAKTYKI

Każda strategia warta swojej ceny wymaga skutecznej taktyki, aby odnieść sukces. Diabeł, będąc upadłym anielskim intelektem, jest znakomitym strategiem i mistrzem taktyki, który zna dokładną formułę zguby każdej duszy. Tylko miłosierdzie Boże powstrzymuje go przed całkowitym sukcesem.

Aby osiągnąć maksymalne rezultaty w ramach narzuconych mu przez Boga ograniczeń, wróg ludzkości stosuje cztery taktyki, aby rozbroić i skazać duszę na zagładę:

Oszustwo

Diabeł jest niezgodny z prawdą. Aby działać, potrzebuje, aby jego ofiary uwierzyły, że to, co fałszywe, jest prawdą. Dlatego jego pierwszy atak zawsze będzie skierowany na zwodzenie ofiar, aby oddzielić je od Boga.

Podział

Gdzie panuje jedność, tam nie ma diabła. Tak jak eksplozja atomowa wymaga podziału atomu, tak wróg człowieka potrzebuje podziału, aby zatriumfować nad duszą.

Głównym celem podziału jest zniszczenie formy i odbudowanie jej w stanie deformacji. Pęknięcia służą wrogowi jako platforma dla duchowej choroby i sprawcy zamętu. Szatan jest ucieleśnieniem i źródłem przedpotopowej strategii „dziel i rządź”.

Dywersja

Ludzka dusza ma instynkt Boga. Aby go ujarzmić, wróg zwraca ten instynkt przeciwko sobie. Aby to osiągnąć, musi odwrócić moce ducha od ich naturalnych skłonności i karmić je bezużyteczną rozrywką. „Wszystko, tylko nie Bóg” to ogień kryjący się za dymem rozrywki.

Głównym celem dywersyjnych ataków wroga jest dopilnowanie, aby jego ofiary dotarły do ​​boskiego trybunału z pustymi rękami, lub jeszcze lepiej, dumni ze swoich grzechów, a tym samym zostały na zawsze potępione.

Rozpacz

Nadzieja jest paliwem dla duszy. Bez niej człowiek nie może zdobyć ani miłości, ani wiary. Szatan wie, że jeśli pozbawi człowieka nadziei, jego władze duchowe zostaną sparaliżowane.

Celem rozpaczy jest samobójstwo, zarówno fizyczne jak i duchowe.

CZTERY POZIOMY ATAKU

Upadłe anioły są przebiegłe. Ich celem jest wyłącznie zadanie maksymalnych obrażeń swoim ofiarom i zadanie im najwyższego bólu. Atak demoniczny może mieć charakter zwyczajny lub nadzwyczajny. Ma cztery stopnie intensywności:

Pokusa

Pokusa jest jedyną i najpowszechniejszą formą zwykłego ataku na duszę. Pomimo odrażającego zniekształcenia woli, diabeł i jego armia zachowują anielską naturę. Znają piękno o wiele lepiej niż ludzie. Dlatego potrafią upiększać to, co brzydkie, i sprawiać, że to, co ohydne, wygląda na cnotliwe.

Sprawianie, że zło wygląda jak dobro, jest najskuteczniejszą przynętą diabła, służącą do zwabienia dusz.

Utrapienie

Diabeł wie, że wielkich drzew nie ścina się jednym ciosem. Wielkie staje się małe, gdy jedno staje się wieloma. Aby wbić kołek w serce duszy, wróg rozpoczyna serię drobnych, ale nieustannych ataków na otoczenie swojej ofiary, koncentrując się głównie na jej uczuciach, zdrowiu i bogactwie. Zakłócając kanały dobrobytu, diabeł rozpala wojnę partyzancką w życiu człowieka.

Obsesja

Diabeł nie poprzestanie na dewastowaniu materialnego otoczenia ofiary. Jeśli znajdzie otwarte drzwi, zniszczy jej mentalny krajobraz, wszczepiając uporczywe i nienaturalne myśli oderwane od obiektywnej rzeczywistości. Celem jest izolacja, mentalne uwięzienie i, jeśli to możliwe, szaleństwo.

Posiadanie

Rzeczywistość materialna ma ogromny wpływ na ludzką fizyczność. Aby zmaksymalizować traumę, wróg przejmuje kontrolę nad ciałem i poniża je, sprawiając, że zachowuje się jak zwierzę, gad lub owad. W ten sposób profanuje obraz i podobieństwo Boga w człowieku.

Oto zarys planu Szatana, mającego na celu zniszczenie całej ludzkości. Jednak, choć jego strategia jest przebiegła, jest ona nieszkodliwa wobec mocy Boga, którą dziedziczymy w sakramentach. Ks. Gabriel Amorth powiedział kiedyś, że sakrament pojednania jest potężniejszy niż egzorcyzm. Sytuacja staje się jeszcze bardziej beznadziejna dla wroga, gdy atakuje on tych, którzy trzymają się Najświętszej Maryi Panny, gdyż Ona miażdży głowę węża swoją piętą (por. Rdz 3,15).

„Bądźcie czujni i trzeźwi. Wasz wróg, diabeł, jak lew ryczący krąży, szukając kogo pożreć” (1 Piotra 5:8).

Autor:

Julio John Orvananos Archer

Julio John Orvananos Archer jest nauczycielem języka angielskiego, pisarzem i Rycerzem Kolumba. Pasjonuje się teologią, filozofią, historią i wojskowością. Jego życiową misją jest służba Bogu, swojej rodzinie i, z Bożą łaską, zostanie kiedyś świętym.

MODLITWA

Panie Jezu Chryste,
który zwyciężyłeś księcia tego świata,
wzmocnij nas w duchowej walce,
o której mówił święty Paweł. 

Strzeż nas przed Zwierzchnościami i Panowaniami,
przed upartą wolą zła,
która nie zna zmęczenia ani zwątpienia. 

Nie pozwól, byśmy kiedykolwiek
przeklinali samych siebie
i odwracali się od Twojego miłosierdzia. 

Daj nam łaskę,
byśmy – wspieranymi Twoją mocą –
potrafili oprzeć się piekielnemu planowi
i zaufali, że w Tobie
możemy przebić serce smoka. 

Amen.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Dziękuję, że jesteś tutaj ze mną...

Niech ta chwila ze sztuką i słowem przyniesie Ci pokój. Jeśli ten wpis poruszył Twoje serce, podziel się swoją myślą w komentarzu – każde Twoje słowo jest dla mnie cennym darem.

Z modlitwą i światłem, 

Teresa

<><><><><><><><><><><><>

Adresy linków do moich blogów w prawym marginesie na górze

ŚWIĘCI TO NAJPIĘKNIEJSZE DZIEŁA SZTUKI BOGA Z LUDZKIEGO CIAŁA I KRWI

 

Obraz Wszystkich Świętych autorstwa Willema Vrelanta

Ewangelia (Przeczytaj Mt 5,1-12a)

W dniu, w którym Kościół wzywa nas do upamiętnienia długiego, nieprzerwanego szeregu świętych, którzy żyli w każdej epoce od czasów Chrystusa, nasza Ewangelia wskazuje nam błogosławieństwa. To ma sens, bo chyba nie ma w Piśmie Świętym jaśniejszego obrazu tego, co jest niezwykłego piękna w ludzkim życiu, niż to, co znajdujemy tutaj.

Jezus chciał nauczyć swoich uczniów, że prawdziwe szczęście (lub błogosławieństwo) na tym świecie tkwi w głębokich paradoksach życia chrześcijańskiego. Ci, którzy wydają się najmniej szczęśliwi (ubodzy w duchu, pogrążeni w żałobie itd.), w rzeczywistości już żyją w błogości, do której zostaliśmy stworzeni i do której wszyscy tęsknimy. Wyobraźcie sobie, jak ta nauka brzmiała w uszach tych, którzy usłyszeli ją jako pierwsi.

Opis drogi do błogosławieństwa prowadzi od ubóstwa ducha przez szokujące prześladowania, aż do boskiej szczęśliwości. Czy świat kiedykolwiek znał taką receptę na dobre życie?

Jezus jasno daje tu do zrozumienia, że ​​życie, do którego nas powołuje, nie ma prawie żadnego sensu dla ludzi o światowym nastawieniu – Jego królestwo naprawdę nie jest z tego świata. Oczywiście, On sam jako pierwszy pokazał nam, że wie, o czym mówi. Czy byli inni?

Tak! Kościół przypomina nam dziś, że nasza historia jest pełna ludzi, którzy odpowiadali „Amen!” na błogosławieństwa, w pełni otwierając swoje życie na dzieło, które Chrystus pragnął dokonać w nich i przez nich. Święci są żywymi przykładami, że paradoksy błogosławieństw rzeczywiście przynoszą szczęście w ludzkim życiu.

Święci na przestrzeni dziejów doświadczyli wielu zmagań, niepowodzeń, prześladowań i upokorzeń, ale – zapytajmy – czy byli nieszczęśliwymi ludźmi? Nie, namacalna radość świętych, zapisana w naszej historii i obserwowana na własne oczy w naszych czasach (św. Teresa z Kalkuty, św. Jan Paweł II), potwierdza, że ​​Jezus miał rację, dając nam tę receptę na szczęście. Ich świadectwo dodaje nam odwagi, by podobnie powiedzieć „Amen!” błogosławieństwom, które słyszymy dzisiaj.

Wszyscy święci mężczyźni i kobiety, módlcie się za nami!

Możliwa odpowiedź: Ojcze, dziękujemy Ci za to, że dałeś nam komunię z Twoimi przyjaciółmi, świętymi. Obyśmy doznali ich pomocy w dążeniu do życia błogosławieństwami.

Pierwsze czytanie (Przeczytaj Ap 7, 2-4. 9-14)

W swojej apokaliptycznej wizji nieba św. Jan przedstawia nam scenę, która pomaga nam dostrzec przyszły los tych, którzy żyją zgodnie z błogosławieństwami. Scena ta opisuje dzieło Boga w zachowaniu Jego ludu przez wszystkie wieki, zarówno Żydów, jak i pogan, a także ich aktywny udział w kształtowaniu własnego przeznaczenia. To wszyscy święci, którzy wyruszywszy w tę podróż z ubóstwa ducha, przechodząc przez nieuniknione prześladowania towarzyszące tym, którzy żyją pozaziemsko, docierają w końcu w białych szatach przed tron ​​Boży. Wraz z aniołami rozkoszują się Boską Błogosławieństwem i nie mogą zrobić nic innego, jak tylko zaśpiewać: „Błogosławieństwo i chwała, mądrość i dziękczynienie, cześć, moc i siła Bogu naszemu na wieki wieków. Amen!”

Innymi słowy, święci mówią nam, że bez względu na to, ile będzie nas kosztowało życie zgodne z błogosławieństwami, jest to tego warte .

Wszyscy święci mężczyźni i kobiety, módlcie się za nami!

Możliwa odpowiedź: Ojcze, pomóż mi zawsze zachować przed oczami tę wizję niebiańskiej chwały, gdy podążam ścieżką, która prowadzi do Ciebie, przez ten świat i do następnego.

Psalm (Przeczytaj Ps. 24:1bc-4ab, 5-6)

Od samego początku Bóg stworzył człowieka, aby szukał Jego oblicza, wiedząc, że to jest cel, dla którego zostaliśmy stworzeni, dając nam prawdziwe szczęście. Psalmista przypomina nam, że ci, którzy pragną komunii z Bogiem, muszą być do Niego podobni („Któż wstąpi na górę Pana? Kto stanie w Jego świętym miejscu? Ten, którego ręce są czyste, którego serce jest czyste, który nie pożąda marności”). Takiego życia nauczał nas Jezus w błogosławieństwach. Przez wszystkie wieki ludzkiej historii święci byli przykładami tego, jak możemy stać się „plemieniem, które Go szuka, które szuka oblicza Boga Jakuba”. Droga do Boskości jest wyryta w ciele i krwi.

Wszyscy święci mężczyźni i kobiety, módlcie się za nami!

Możliwa odpowiedź: Psalm sam w sobie jest odpowiedzią na nasze inne czytania. Przeczytaj go ponownie z modlitwą, aby uczynić go swoim.

Drugie czytanie (1 J 3, 1-3)

W swoim liście św. Jan mówi nam, że dzieło sztuki, którego Bóg dokonuje w ciele i krwi, ma jedno źródło: Jego niezmierzoną miłość do nas. Potwierdza nam również oczywistą prawdę błogosławieństw: kiedy je przeżywamy, będziemy odmieńcami na tym świecie, tak jak Jezus. Niemniej jednak, jeśli wytrwamy, odkryjemy to, co teraz ledwo dostrzegamy: „Gdy się objawi, będziemy do Niego podobni, bo ujrzymy Go takim, jakim jest”. Święci zawsze byli ludźmi, którzy przede wszystkim zostali uniesieni, pochwyceni i porwani przez Bożą miłość. Widzimy, że to właśnie oni zostali opisani przez św. Jana: „Każdy, kto pokłada w Nim tę nadzieję, staje się czysty, tak jak On jest czysty”.

Wszyscy święci mężczyźni i kobiety, módlcie się za nami!

Możliwa odpowiedź: Panie Jezu, Twoja obietnica, że ​​jeśli będziemy wierni Twojemu powołaniu, pewnego dnia będziemy tacy jak Ty, jest czymś więcej, niż moglibyśmy sobie wyobrazić. Dziękujemy Ci za świętych, których życie pomaga nam w to uwierzyć.

Autor:

Gayle Somers
Gayle Somers jest członkinią parafii św. Tomasza Apostoła w Phoenix i od 1996 roku prowadzi i pisze parafialne studia biblijne.

MODLITWA

Panie Jezu Chryste,

Ty w obliczu trudów świata przekazałeś nam niezwykłą receptę na szczęście – osiem błogosławieństw. 

Dzisiaj, patrząc na historię Kościoła, dziękujemy Ci za świadectwo świętych, którzy zaufali Twoim słowom.

Choć ich ziemskie drogi były pełne zmagań, bolesnych niepowodzeń, prześladowań i głębokich upokorzeń, Ty nie zostawiłeś ich samych. W ich sercach zrodziła się radość, której świat dać nie może – radość namacalna, prawdziwa i przemieniająca, którą w naszych czasach podziwialiśmy u świętej Teresy z Kalkuty i świętego Jana Pawła II.

Prosimy Cię, przymnóż nam wiary i wlej w nasze serca tę samą odwagę, która prowadziła ich przez życie. Kiedy dotykają nas trudności i zwątpienie, przypominaj nam, że prawdziwe szczęście ukryte jest w Twojej obecności, a nie w świętym spokoju.

Daj nam łaskę, abyśmy całym swoim życiem – myślą, słowem i czynem – potrafili z pełnym przekonaniem odpowiedzieć głośne i radosne „Amen!” na każde z Twoich błogosławieństw. 

Prowadź nas drogą świętości do wiecznej radości w Twoim Królestwie.

Amen.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Dziękuję, że jesteś tutaj ze mną...

Niech ta chwila ze sztuką i słowem przyniesie Ci pokój. Jeśli ten wpis poruszył Twoje serce, podziel się swoją myślą w komentarzu – każde Twoje słowo jest dla mnie cennym darem.

Z modlitwą i światłem, 

Teresa

<><><><><><><><><><><><>

Adresy linków do moich blogów w prawym marginesie na górze

PRZEBACZENIE OTWIERA DROGĘ DO ŚWIĘTOŚCI

„Drabina do nieba”, klasztor św. Katarzyny na Synaju, XII w.

Żaden kanonizowany święty nigdy nie żywił urazy do ich śmierci. Męczennicy przebaczyli nawet swoim zabójcom, naśladując Jezusa, który powiedział z krzyża: „Ojcze, przebacz im, bo nie wiedzą, co czynią”.

Egzorcyści zgłaszają, że nie mogą pomóc ofiarom opętania przez demony, jeśli trwają w nieprzebaczeniu; przebaczenie natomiast uwalnia moc Boga, by wypędzić zło. Jezus powiedział nam: „Jaką miarą mierzycie, taką wam odmierzą” w Ewangelii Mateusza 7,2 oraz „…odpuść nam nasze winy, jako i my odpuszczamy naszym winowajcom” w modlitwie Ojcze Nasz. List do Kolosan 3,13 nakazuje nam wybaczać krzywdy, kierując się przykładem Chrystusa: „…znosząc jedni drugich i wybaczając sobie nawzajem, jeśli ktoś ma zarzut przeciw drugiemu: jak Pan wybaczył wam, tak i wy”.

Męczennicy wybaczyli swoim zabójcom

Męczennicy Kościoła nie tylko ginęli za wiarę; przebaczali swoim mordercom. Święty Szczepan , diakon apostołów, który został ukamienowany, modlił się: „Panie Jezu, przyjmij ducha mego!”. I upadłszy na kolana, zawołał donośnym głosem: „Panie, nie poczytaj im tego grzechu” (Dz 7, 59-60).

Święta Maria Goretti (1890–1902) była 11-letnią Włoszką, którą sąsiad, Alessandro Serenelli, dźgnął 14 razy nożem po tym, jak stawił opór napaści seksualnej. Przez 24 godziny walczyła o życie, wielokrotnie wybaczając Serenelliemu. „Z miłości do Jezusa, wybaczam mu i chcę, żeby był ze mną w raju” – płakała. Serenelli nawrócił się w więzieniu po tym, jak zobaczył we śnie Marię ofiarowującą mu 14 lilii. Pokutował i ostatecznie uczestniczył w jej kanonizacji w 1950 roku.

Błogosławiony Miguel Pro przebaczył swoim katom, zanim stanął przed plutonem egzekucyjnym 23 listopada 1927 roku, podczas prześladowań religijnych Kościoła w Meksyku. „Zawołał: »Niech Bóg się nad wami zmiłuje! Niech Bóg was błogosławi! Panie, wiesz, że jestem niewinny! Z całego serca przebaczam moim wrogom!«. Następnie wstał, stanął przed plutonem egzekucyjnym, wyciągnął ramiona jak na krzyżu i głośno zawołał: »Viva Cristo Rey!«”.

Zwyczajne życie odmienione

Zwykli ludzie doświadczyli przemiany w swoim bólu, gdy Jezus poprowadził ich do przebaczenia. Jennifer Hubbard w swojej książce „ Finding Sanctuary: How the Wild Work of Peace Restored the Heart of a Sandy Hook Mother” podzieliła się historią o tym, jak jej bolesna podróż rozpaliła cząstkę jej duszy, co ostatecznie doprowadziło do nie do pomyślenia – przebaczenia osoby, która zabrała jej ukochaną córkę w Newtown w stanie Connecticut 14 grudnia 2012 roku. Ona i 25 innych przedszkolaków padło ofiarą strzelaniny w szkole.

„Z czysto ludzkiego punktu widzenia nie sposób wyobrazić sobie, że można się uleczyć z traumy klęczenia na zamarzniętej ziemi przy grobie dziecka” – napisała Hubbard. „Jednak powrót do zdrowia i uzdrowienie są nie tylko możliwe, ale wręcz obiecane tym, którzy ofiarowują swoje cierpienie Temu, który cierpiał za nas. Dla niektórych ból i cierpienie są tak głębokie, że nie potrafią znaleźć wyjścia”. Błagała czytelników o takim nastawieniu, aby usiedli z nią „w nieoczekiwanych miejscach, gdzie łaski są spływają na świat, pokój odnajduje się, a serca ulegają przemianie”, aby mogli odzyskać równowagę w „sposób i miejsca, których nigdy nie moglibyśmy sobie wyobrazić”.

Jess Echeverry była w szoku, gdy ksiądz kazał jej modlić się za dwóch mężczyzn, którzy ją wykorzystali seksualnie. Nawróciła się i poszła na terapię, próbując przezwyciężyć traumę. Ksiądz zapytał, czy chciałaby kiedyś zobaczyć tych mężczyzn w niebie. Nie chciała. Wydawało się to nie do pomyślenia, napisała w książce „ Dazzled: Finding the Key to Perfect Forgiveness” .

Mimo to Echeverry niechętnie zgodziła się modlić za tych mężczyzn. Po dwóch latach była zszokowana nagłym, nieoczekiwanym uczuciem miłości i przebaczenia, jakie do nich czuła. „Panie, dokonałeś tego!” – krzyknęła. To nadprzyrodzona moc Boża zadziałała poprzez jej posłuszeństwo w modlitwie za swoich przestępców, dzięki czemu dziś nadal się za nich modli. Echeverry zaświadcza, że ​​pozwalając Jezusowi przemienić nasze rany, doświadczamy całkowitego przebaczenia, które nas uwalnia.

Prześladowcy jako dobroczyńcy

Sługa Boży Don Dolindo Rutolo (1882-1970), włoski kapłan z Neapolu, znany ze swojej świętości i autor Nowenny do Ofiarowania , przekroczył wszelkie granice przebaczenia; dziękował Bogu za swoich prześladowców. Ojciec Pio wyraził dla niego podziw, mówiąc kiedyś pielgrzymowi z Neapolu: „Po co tu przyjeżdżasz, skoro masz Don Dolindo w Neapolu? Udaj się do niego, to święty!”

W książce „Jezu, oddaję się Tobie: Życie Don Dolindo Ruotolo” autorstwa jego siostrzenicy Grazii Ruotolo poznajemy jego całkowite zaufanie Bogu nawet w obliczu prześladowań. Czerpał siłę z Eucharystii, Matki Najświętszej i własnej głębokiej pokory. „Najbardziej porusza mnie myśl o hojności i czułości, z jaką Don Dolindo, prawdziwie na obraz i podobieństwo Jezusa, przebaczył swojemu oskarżycielowi” – ​​wspominała jego siostrzenica.

Napisał obszerny, 33-tomowy komentarz do Pisma Świętego, a także liczne dzieła duchowe. Inni księża oskarżali go o herezję w jego pismach, co skutkowało wieloletnim zakazem odprawiania mszy i głoszenia kazań. „Grazia” wyjaśniła: „Słyszał szyderczy głos diabła: »Widzisz, co cię spotkało za pisanie o Bogu? Czy nie byłoby lepiej, gdybyś mnie posłuchał i przestał?«”.

Jej wujek nie widział triumfu zła, lecz bolesną drogę do większego dobra, jako przykład życia samego Jezusa. Zapytany przez swoich uczniów o Jego dobroć, jaką okazał, odwiedzając nawet oszczerców, napisał do nich: „Nigdy nie czułem do nich takiej miłości… Są moimi dobroczyńcami!”. Wierzył, że dali mu możliwość kochania i okazywania miłosierdzia, a zatem byli darem dla jego duszy.

Don Dolindo nauczał, że przebaczenie wymaga oddania naszego bólu Jezusowi, pozwolenia Mu zająć się urazą. Potężna modlitwa, którą napisał i która rozprzestrzeniła się szeroko, skupia się na tym nauczaniu: O Jezu, oddaję się Tobie, zajmij się wszystkim .

Autor:

Patti Maguire Armstrong

Patti Maguire Armstrong jest prowadzącą talk-show w programie Ladies of Another View oraz wielokrotnie nagradzaną autorką i dziennikarką National Catholic Register

Modlitwa

Panie Jezu,

który z krzyża przebaczyłeś swoim oprawcom,

a w świętym Szczepanie dałeś nam wzór

modlitwy za tych, którzy nas krzywdzą. 

Naucz mnie przebaczać

nawet wtedy, gdy serce boli

i gdy sprawiedliwość woła o pomstę. 

Daj mi łaskę,

by w chwilach krzywdy

potrafił wypowiedzieć słowa:

„Panie, nie poczytaj im tego grzechu”. 

Niech Twoje przebaczenie

przejdzie przez moje serce

i uzdrowi to, co we mnie zranione. 

Amen.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Dziękuję, że jesteś tutaj ze mną...

Niech ta chwila ze sztuką i słowem przyniesie Ci pokój. Jeśli ten wpis poruszył Twoje serce, podziel się swoją myślą w komentarzu – każde Twoje słowo jest dla mnie cennym darem.

Z modlitwą i światłem, 

Teresa

<><><><><><><><><><><><>

Adresy linków do moich blogów w prawym marginesie na górze

SZTUKA ŚWIĘTOŚCI: "ŚW. AUGUSTYN" - PHILIPPE DE CHAMPAIGNE

Philippe de Champaigne (1602–1674 - " Sw. Augustyn

W dążeniu do świętości, ten obraz, a także sam św. Augustyn, stanowią przejmujące przypomnienie o przemieniającym działaniu, jakiego Bóg pragnie dokonać w umysłach, sercach i czynach każdego, kto odpowie na Jego wezwanie hojnym sercem.

Rozmyślając nad obrazem Champaigne'a, mój wzrok najpierw kieruje się na twarz Augustyna. Jest czymś zachwycony. Kierunek jego spojrzenia pomaga mi rozpoznać, co to jest. Jego wzrok jest utkwiony w źródle światła w lewym górnym rogu obrazu, na którym widnieje łacińskie słowo VERITAS. Przypomina mi to jego pilne, wręcz obsesyjne poszukiwanie Prawdy od późnych lat nastoletnich.

"Święty Augustyn" – Philippe de Champaigne

W swojej duchowej autobiografii, „Wyznaniach” , Augustyn opisuje znaczącą przemianę w swoim życiu. Po doświadczeniu „kotła haniebnych namiętności”, jakim była starożytna Kartagina, pisze: „Wszystkie moje próżne nadzieje natychmiast stały się dla mnie bezwartościowe i z niewiarygodnym żarem serca zapragnąłem niegasnącej mądrości” (III.1, 5). Promień światła emanujący z Prawdy oświeca i rozpala jego intelekt, co symbolizuje aura płomienia wokół jego głowy.

Linia od Źródła Światła przechodzi przez głowę Augustyna – to znaczy przez jego intelekt – i kończy się płonącym sercem. Artysta najwyraźniej chciał tu uchwycić obraz niespokojnego serca, o którym autor wspomina na samym początku Wyznań : „…bo stworzyłeś nas dla siebie i niespokojne jest serce nasze, dopóki nie spocznie w Tobie” (I.1). Ponadto święty opowiada o poruszeniu swojego serca po początkowym zwróceniu się ku Prawdzie: „Jakże płonąłem, o Boże mój, jak płonąłem pragnieniem, by wzlecieć od rzeczy ziemskich i wznieść się ku Tobie” (III.8).

Rozpalona głowa i rozpalone serce zdają się wzajemnie na siebie oddziaływać. Powinno to przypominać nam o wzajemnym oddziaływaniu intelektu i woli człowieka na jego duszę. Augustyn pisze w „Wyznaniach” o wzajemnym oddziaływaniu tych dwóch władz duszy na psychikę człowieka. Jego umysł, jak wyjaśnia, coś wie, a nawet nakazuje sobie to czynić. „Problem w tym”, pisze, „że nie chce całkowicie: a zatem nie nakazuje całkowicie” (VIII, 9).

W dalszej części tego samego dzieła pisarz łączy motywy światła i płomienia, odnosząc się do umysłu i serca. „Zajaśniałeś światłem i oświeciłeś mnie” – pisze – „i unicestwiłeś moją ślepotę! …Dotknąłeś mnie, a ja płonąłem pragnieniem Twojego pokoju” (X.27). Rozum i wola, wzajemnie się rozpalając, popychają człowieka ku Boskiemu Źródłu Światła, Miłości i Pokoju.

Rozważanie tych szczegółów otwiera moją własną rozmowę z Panem. 

Jak pilnie szukałem Prawdy? 

Z jakich źródeł jej szukałem? 

Czy poszukiwanie prawdy rozpaliło i oświeciło mój umysł? 

Czy moje serce podążyło za rozumem? 

Czy moje pragnienie Dobra i Piękna sprawiło, że pilniej szukałem Prawdy? 

Czy Boży Pokój jest pragnieniem, które nieustannie płonie w mojej duszy?

Zauważam też księgę bezpośrednio pod Światłem Prawdy. Poszukiwanie Prawdy przez Augustyna kieruje go ku BIBLIA SACRA. Biblia odegrała znaczącą rolę w nawróceniu Augustyna (zob. na przykład Wyznania VIII.12); była też źródłem inspiracji dla wielu jego chrześcijańskich teologii i nauk. Gęsie pióro, które trzyma w dłoni, może symbolizować ponad sto indywidualnych dzieł, które napisał – książki, komentarze biblijne, listy i kazania, liczące łącznie około pięciu milionów słów.

W „Wyznaniach” autor zauważa, że ​​Bóg obdarzył ludzi Pismem Świętym, „ponieważ byliśmy zbyt słabi, by znaleźć prawdę czystym rozumem”, i że Bóg pragnął, aby było ono podstawowym źródłem dla ludzi poszukujących Go i poznających (VI, 5). Jest to oczywiście prawdą w przypadku Augustyna, ponieważ cała jego praca naukowa, komentarze i kazania były przesiąknięte słowami i przesłaniem Pisma Świętego. Te fakty skłaniają mnie do pytania o moje własne oddanie Prawdzie i Pismu Świętemu. Czy poświęcam czas na medytację nad Słowem Bożym? Nawet jeśli nie napiszę tyle, co Augustyn, czy pozwalam, aby światło Biblii oświetlało moje codzienne dążenia, czy to wzniosłe idee, czy podstawowe działania moralne?

Szaty Augustyna również odgrywają ważną rolę w tej scenie. Szata wierzchnia jest szatą liturgiczną, prawdopodobnie znaczącą z uwagi na fakt, że Augustyn został wyświęcony na kapłana wkrótce po swoim nawróceniu, a następnie na biskupa. Pod tymi szatami Augustyn zakłada białą szatę, prawnie albę, która oznacza chrzcielną czystość kapłana. Augustyn traktował poważnie zarówno swój chrzest — który zajmował tak centralne miejsce w Wyznaniach — jak i swoją posługę jako biskup. W Kazaniu 340 głosił do swojej trzody w Hipponie: „Bo dla was jestem biskupem, z wami jestem chrześcijaninem”. Pozostała część homilii wyjaśniała konieczność, aby obie części Kościoła — hierarchia wyświęcona i świeccy — pomagali sobie nawzajem w odpowiadaniu na powołanie do świętości.

Czy zastanawiam się nad łaską mojego Chrztu? Czy powracam do rytuału chrztu lub nauk o Chrzcie (znajdujących się na przykład w Katechizmie )? Czy zdaję sobie sprawę, że zostałem ochrzczony w powszechnym kapłaństwie wiernych, powołanym do składania ofiar w życiu codziennym? Czy angażuję się w nabożną celebrację liturgii, nawet siedząc w ławkach? Czy liturgia kształtuje i inspiruje mój intelekt i wolę, moje pragnienie poznania Prawdy i postępowania w sposób prawdziwie Dobry?

Trzy inne księgi w scenie przyciągają moją uwagę, wszystkie u stóp Augustyna. Jedna jest opatrzona napisem „Julianus”, co prawdopodobnie odnosi się do Juliana Apostaty, rzymskiego cesarza, który odrzucił wiarę przyjętą przy chrzcie tuż przed narodzinami Augustyna. W Państwie Bożym Augustyn opisuje Juliana jako „człowieka, którego cudowne dary zostały zatrute żądzą władzy”; który „padł ofiarą głupiego i świętokradczego okultyzmu”; który „położył ufność w próżnych wyroczniach” (V.21). Księga, na której spoczywa prawa stopa Augustyna, nosi imię Pelagiusza, współczesnego Augustyna (urodzonego w tym samym roku), który zaprzeczał grzechowi pierworodnemu i nauczał, że ludzie mogą zasłużyć na zbawienie. Obok tej drugiej księgi znajduje się zwój noszący imię Caelestius, który był uczniem Pelagiusza. Augustyn pisał obszernie przeciwko herezji pelagijskiej; i zalecił ekskomunikę Celestiusza na soborze w Kartaginie w 411 roku n.e. Każda z tych wybitnych postaci swojej epoki dała Augustynowi możliwość głoszenia i nauczania o upadłej kondycji człowieka i jego potrzebie łaski. Ze względu na to ogólne przesłanie, a w szczególności ze względu na odrzucenie herezji Pelagiusza, Augustyn jest znany jako Doktor Łaski.

Rozmyślając nad tytułem Augustyna – nad jego skromnym, a zarazem heroicznym dziełem – czy uznaję prymat łaski w moim życiu jako chrześcijańskiego ucznia? Czy też nadal noszę w sobie pragnienie, by zasłużyć na Bożą łaskę? Czy żywię żądzę władzy i kontroli? Czy moje czyny sugerują, że mogę znaleźć zbawienie i spełnienie w inny sposób niż dar Boży?

Na uwagę zasługuje jeszcze jeden, ostatni szczegół u dołu obrazu. Spod alby wystają palce dwóch niebieskich butów. W sztuce sakralnej kolor niebieski jest zazwyczaj kojarzony z mądrością, spokojem i kontemplacją. Tradycyjnie kojarzony jest również z Najświętszą Maryją Panną, a pozycja stopy Augustyna bardzo przypomina stopę Maryi miażdżącą głowę węża w wielu przedstawieniach. Wreszcie, niebieski oznacza również boskość. Łącząc te wszystkie znaczenia, domyślam się, że artysta zamierzał przedstawić Augustyna polegającego na Łasce Bożej i, wykorzystując owoce wieloletniej kontemplacji, zadać intelektualny cios „głowie” węża, Pelagiuszowi, który nauczał, że ludzie mogą pracować i zapracować na zbawienie.

Kończąc to ćwiczenie visio divina , czuję się zainspirowany do naśladowania świętości Augustyna. Podobnie jak on i wszyscy święci, mój Chrzest i mój udział w życiu sakramentalnym Kościoła są głównymi źródłami łaski. Modlę się, aby Bóg zesłał swoją łaskę, by oświecić mój intelekt i rozpalić moją wolę, aby dwie władze mojej duszy mogły współdziałać we wzajemnym spalaniu. Wreszcie, modlę się, aby te łaski poprowadziły mnie, w codziennych okolicznościach mojego życia, ku energicznemu i pełnemu miłości głoszeniu Prawdy, nawet tym, którzy mogą jej nie przyjąć. Dzięki takiej formule, pewnego dnia – jeśli Bóg pozwoli – będę mógł zająć swoje miejsce u boku tego olbrzyma we wspólnocie świętych.

Autor:

Derek Rotty

Derek Rotty jest mężem, ojcem, nauczycielem i niezależnym pisarzem, mieszkającym w Jackson w stanie Tennessee. Jest autorem licznych publikacji na temat historii katolicyzmu, kultury, formacji religijnej i rodziny.

Modlitwa

Święty Augustynie,

który przeszedłeś z kotła namiętności

do żaru niegasnącej mądrości,

proś za nami.

Wyjednaj nam łaskę,

byśmy i my, jak Ty,

potrafili rozpoznać pustkę naszych próżnych nadziei

i zapragnąć światła Prawdy.

Niech promień Bożej mądrości

oświeci nasz umysł

i rozpali serce,

abyśmy pragnęli tylko tego,

co trwa wiecznie.

Amen.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Dziękuję, że jesteś tutaj ze mną...

Niech ta chwila ze sztuką i słowem przyniesie Ci pokój. Jeśli ten wpis poruszył Twoje serce, podziel się swoją myślą w komentarzu – każde Twoje słowo jest dla mnie cennym darem.

Z modlitwą i światłem, 

Teresa

<><><><><><><><><><><><>

Adresy linków do moich blogów w prawym marginesie na górze