PRZEBACZENIE OTWIERA DROGĘ DO ŚWIĘTOŚCI

„Drabina do nieba”, klasztor św. Katarzyny na Synaju, XII w.

Żaden kanonizowany święty nigdy nie żywił urazy do ich śmierci. Męczennicy przebaczyli nawet swoim zabójcom, naśladując Jezusa, który powiedział z krzyża: „Ojcze, przebacz im, bo nie wiedzą, co czynią”.

Egzorcyści zgłaszają, że nie mogą pomóc ofiarom opętania przez demony, jeśli trwają w nieprzebaczeniu; przebaczenie natomiast uwalnia moc Boga, by wypędzić zło. Jezus powiedział nam: „Jaką miarą mierzycie, taką wam odmierzą” w Ewangelii Mateusza 7,2 oraz „…odpuść nam nasze winy, jako i my odpuszczamy naszym winowajcom” w modlitwie Ojcze Nasz. List do Kolosan 3,13 nakazuje nam wybaczać krzywdy, kierując się przykładem Chrystusa: „…znosząc jedni drugich i wybaczając sobie nawzajem, jeśli ktoś ma zarzut przeciw drugiemu: jak Pan wybaczył wam, tak i wy”.

Męczennicy wybaczyli swoim zabójcom

Męczennicy Kościoła nie tylko ginęli za wiarę; przebaczali swoim mordercom. Święty Szczepan , diakon apostołów, który został ukamienowany, modlił się: „Panie Jezu, przyjmij ducha mego!”. I upadłszy na kolana, zawołał donośnym głosem: „Panie, nie poczytaj im tego grzechu” (Dz 7, 59-60).

Święta Maria Goretti (1890–1902) była 11-letnią Włoszką, którą sąsiad, Alessandro Serenelli, dźgnął 14 razy nożem po tym, jak stawił opór napaści seksualnej. Przez 24 godziny walczyła o życie, wielokrotnie wybaczając Serenelliemu. „Z miłości do Jezusa, wybaczam mu i chcę, żeby był ze mną w raju” – płakała. Serenelli nawrócił się w więzieniu po tym, jak zobaczył we śnie Marię ofiarowującą mu 14 lilii. Pokutował i ostatecznie uczestniczył w jej kanonizacji w 1950 roku.

Błogosławiony Miguel Pro przebaczył swoim katom, zanim stanął przed plutonem egzekucyjnym 23 listopada 1927 roku, podczas prześladowań religijnych Kościoła w Meksyku. „Zawołał: »Niech Bóg się nad wami zmiłuje! Niech Bóg was błogosławi! Panie, wiesz, że jestem niewinny! Z całego serca przebaczam moim wrogom!«. Następnie wstał, stanął przed plutonem egzekucyjnym, wyciągnął ramiona jak na krzyżu i głośno zawołał: »Viva Cristo Rey!«”.

Zwyczajne życie odmienione

Zwykli ludzie doświadczyli przemiany w swoim bólu, gdy Jezus poprowadził ich do przebaczenia. Jennifer Hubbard w swojej książce „ Finding Sanctuary: How the Wild Work of Peace Restored the Heart of a Sandy Hook Mother” podzieliła się historią o tym, jak jej bolesna podróż rozpaliła cząstkę jej duszy, co ostatecznie doprowadziło do nie do pomyślenia – przebaczenia osoby, która zabrała jej ukochaną córkę w Newtown w stanie Connecticut 14 grudnia 2012 roku. Ona i 25 innych przedszkolaków padło ofiarą strzelaniny w szkole.

„Z czysto ludzkiego punktu widzenia nie sposób wyobrazić sobie, że można się uleczyć z traumy klęczenia na zamarzniętej ziemi przy grobie dziecka” – napisała Hubbard. „Jednak powrót do zdrowia i uzdrowienie są nie tylko możliwe, ale wręcz obiecane tym, którzy ofiarowują swoje cierpienie Temu, który cierpiał za nas. Dla niektórych ból i cierpienie są tak głębokie, że nie potrafią znaleźć wyjścia”. Błagała czytelników o takim nastawieniu, aby usiedli z nią „w nieoczekiwanych miejscach, gdzie łaski są spływają na świat, pokój odnajduje się, a serca ulegają przemianie”, aby mogli odzyskać równowagę w „sposób i miejsca, których nigdy nie moglibyśmy sobie wyobrazić”.

Jess Echeverry była w szoku, gdy ksiądz kazał jej modlić się za dwóch mężczyzn, którzy ją wykorzystali seksualnie. Nawróciła się i poszła na terapię, próbując przezwyciężyć traumę. Ksiądz zapytał, czy chciałaby kiedyś zobaczyć tych mężczyzn w niebie. Nie chciała. Wydawało się to nie do pomyślenia, napisała w książce „ Dazzled: Finding the Key to Perfect Forgiveness” .

Mimo to Echeverry niechętnie zgodziła się modlić za tych mężczyzn. Po dwóch latach była zszokowana nagłym, nieoczekiwanym uczuciem miłości i przebaczenia, jakie do nich czuła. „Panie, dokonałeś tego!” – krzyknęła. To nadprzyrodzona moc Boża zadziałała poprzez jej posłuszeństwo w modlitwie za swoich przestępców, dzięki czemu dziś nadal się za nich modli. Echeverry zaświadcza, że ​​pozwalając Jezusowi przemienić nasze rany, doświadczamy całkowitego przebaczenia, które nas uwalnia.

Prześladowcy jako dobroczyńcy

Sługa Boży Don Dolindo Rutolo (1882-1970), włoski kapłan z Neapolu, znany ze swojej świętości i autor Nowenny do Ofiarowania , przekroczył wszelkie granice przebaczenia; dziękował Bogu za swoich prześladowców. Ojciec Pio wyraził dla niego podziw, mówiąc kiedyś pielgrzymowi z Neapolu: „Po co tu przyjeżdżasz, skoro masz Don Dolindo w Neapolu? Udaj się do niego, to święty!”

W książce „Jezu, oddaję się Tobie: Życie Don Dolindo Ruotolo” autorstwa jego siostrzenicy Grazii Ruotolo poznajemy jego całkowite zaufanie Bogu nawet w obliczu prześladowań. Czerpał siłę z Eucharystii, Matki Najświętszej i własnej głębokiej pokory. „Najbardziej porusza mnie myśl o hojności i czułości, z jaką Don Dolindo, prawdziwie na obraz i podobieństwo Jezusa, przebaczył swojemu oskarżycielowi” – ​​wspominała jego siostrzenica.

Napisał obszerny, 33-tomowy komentarz do Pisma Świętego, a także liczne dzieła duchowe. Inni księża oskarżali go o herezję w jego pismach, co skutkowało wieloletnim zakazem odprawiania mszy i głoszenia kazań. „Grazia” wyjaśniła: „Słyszał szyderczy głos diabła: »Widzisz, co cię spotkało za pisanie o Bogu? Czy nie byłoby lepiej, gdybyś mnie posłuchał i przestał?«”.

Jej wujek nie widział triumfu zła, lecz bolesną drogę do większego dobra, jako przykład życia samego Jezusa. Zapytany przez swoich uczniów o Jego dobroć, jaką okazał, odwiedzając nawet oszczerców, napisał do nich: „Nigdy nie czułem do nich takiej miłości… Są moimi dobroczyńcami!”. Wierzył, że dali mu możliwość kochania i okazywania miłosierdzia, a zatem byli darem dla jego duszy.

Don Dolindo nauczał, że przebaczenie wymaga oddania naszego bólu Jezusowi, pozwolenia Mu zająć się urazą. Potężna modlitwa, którą napisał i która rozprzestrzeniła się szeroko, skupia się na tym nauczaniu: O Jezu, oddaję się Tobie, zajmij się wszystkim .

Autor:

Patti Maguire Armstrong

Patti Maguire Armstrong jest prowadzącą talk-show w programie Ladies of Another View oraz wielokrotnie nagradzaną autorką i dziennikarką National Catholic Register

Modlitwa

Panie Jezu,

który z krzyża przebaczyłeś swoim oprawcom,

a w świętym Szczepanie dałeś nam wzór

modlitwy za tych, którzy nas krzywdzą. 

Naucz mnie przebaczać

nawet wtedy, gdy serce boli

i gdy sprawiedliwość woła o pomstę. 

Daj mi łaskę,

by w chwilach krzywdy

potrafił wypowiedzieć słowa:

„Panie, nie poczytaj im tego grzechu”. 

Niech Twoje przebaczenie

przejdzie przez moje serce

i uzdrowi to, co we mnie zranione. 

Amen.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Dziękuję, że jesteś tutaj ze mną...

Niech ta chwila ze sztuką i słowem przyniesie Ci pokój. Jeśli ten wpis poruszył Twoje serce, podziel się swoją myślą w komentarzu – każde Twoje słowo jest dla mnie cennym darem.

Z modlitwą i światłem, 

Teresa

<><><><><><><><><><><><>

Adresy linków do moich blogów w prawym marginesie na górze

SZTUKA ŚWIĘTOŚCI: "ŚW. AUGUSTYN" - PHILIPPE DE CHAMPAIGNE

Philippe de Champaigne (1602–1674 - " Sw. Augustyn

W dążeniu do świętości, ten obraz, a także sam św. Augustyn, stanowią przejmujące przypomnienie o przemieniającym działaniu, jakiego Bóg pragnie dokonać w umysłach, sercach i czynach każdego, kto odpowie na Jego wezwanie hojnym sercem.

Rozmyślając nad obrazem Champaigne'a, mój wzrok najpierw kieruje się na twarz Augustyna. Jest czymś zachwycony. Kierunek jego spojrzenia pomaga mi rozpoznać, co to jest. Jego wzrok jest utkwiony w źródle światła w lewym górnym rogu obrazu, na którym widnieje łacińskie słowo VERITAS. Przypomina mi to jego pilne, wręcz obsesyjne poszukiwanie Prawdy od późnych lat nastoletnich.

"Święty Augustyn" – Philippe de Champaigne

W swojej duchowej autobiografii, „Wyznaniach” , Augustyn opisuje znaczącą przemianę w swoim życiu. Po doświadczeniu „kotła haniebnych namiętności”, jakim była starożytna Kartagina, pisze: „Wszystkie moje próżne nadzieje natychmiast stały się dla mnie bezwartościowe i z niewiarygodnym żarem serca zapragnąłem niegasnącej mądrości” (III.1, 5). Promień światła emanujący z Prawdy oświeca i rozpala jego intelekt, co symbolizuje aura płomienia wokół jego głowy.

Linia od Źródła Światła przechodzi przez głowę Augustyna – to znaczy przez jego intelekt – i kończy się płonącym sercem. Artysta najwyraźniej chciał tu uchwycić obraz niespokojnego serca, o którym autor wspomina na samym początku Wyznań : „…bo stworzyłeś nas dla siebie i niespokojne jest serce nasze, dopóki nie spocznie w Tobie” (I.1). Ponadto święty opowiada o poruszeniu swojego serca po początkowym zwróceniu się ku Prawdzie: „Jakże płonąłem, o Boże mój, jak płonąłem pragnieniem, by wzlecieć od rzeczy ziemskich i wznieść się ku Tobie” (III.8).

Rozpalona głowa i rozpalone serce zdają się wzajemnie na siebie oddziaływać. Powinno to przypominać nam o wzajemnym oddziaływaniu intelektu i woli człowieka na jego duszę. Augustyn pisze w „Wyznaniach” o wzajemnym oddziaływaniu tych dwóch władz duszy na psychikę człowieka. Jego umysł, jak wyjaśnia, coś wie, a nawet nakazuje sobie to czynić. „Problem w tym”, pisze, „że nie chce całkowicie: a zatem nie nakazuje całkowicie” (VIII, 9).

W dalszej części tego samego dzieła pisarz łączy motywy światła i płomienia, odnosząc się do umysłu i serca. „Zajaśniałeś światłem i oświeciłeś mnie” – pisze – „i unicestwiłeś moją ślepotę! …Dotknąłeś mnie, a ja płonąłem pragnieniem Twojego pokoju” (X.27). Rozum i wola, wzajemnie się rozpalając, popychają człowieka ku Boskiemu Źródłu Światła, Miłości i Pokoju.

Rozważanie tych szczegółów otwiera moją własną rozmowę z Panem. 

Jak pilnie szukałem Prawdy? 

Z jakich źródeł jej szukałem? 

Czy poszukiwanie prawdy rozpaliło i oświeciło mój umysł? 

Czy moje serce podążyło za rozumem? 

Czy moje pragnienie Dobra i Piękna sprawiło, że pilniej szukałem Prawdy? 

Czy Boży Pokój jest pragnieniem, które nieustannie płonie w mojej duszy?

Zauważam też księgę bezpośrednio pod Światłem Prawdy. Poszukiwanie Prawdy przez Augustyna kieruje go ku BIBLIA SACRA. Biblia odegrała znaczącą rolę w nawróceniu Augustyna (zob. na przykład Wyznania VIII.12); była też źródłem inspiracji dla wielu jego chrześcijańskich teologii i nauk. Gęsie pióro, które trzyma w dłoni, może symbolizować ponad sto indywidualnych dzieł, które napisał – książki, komentarze biblijne, listy i kazania, liczące łącznie około pięciu milionów słów.

W „Wyznaniach” autor zauważa, że ​​Bóg obdarzył ludzi Pismem Świętym, „ponieważ byliśmy zbyt słabi, by znaleźć prawdę czystym rozumem”, i że Bóg pragnął, aby było ono podstawowym źródłem dla ludzi poszukujących Go i poznających (VI, 5). Jest to oczywiście prawdą w przypadku Augustyna, ponieważ cała jego praca naukowa, komentarze i kazania były przesiąknięte słowami i przesłaniem Pisma Świętego. Te fakty skłaniają mnie do pytania o moje własne oddanie Prawdzie i Pismu Świętemu. Czy poświęcam czas na medytację nad Słowem Bożym? Nawet jeśli nie napiszę tyle, co Augustyn, czy pozwalam, aby światło Biblii oświetlało moje codzienne dążenia, czy to wzniosłe idee, czy podstawowe działania moralne?

Szaty Augustyna również odgrywają ważną rolę w tej scenie. Szata wierzchnia jest szatą liturgiczną, prawdopodobnie znaczącą z uwagi na fakt, że Augustyn został wyświęcony na kapłana wkrótce po swoim nawróceniu, a następnie na biskupa. Pod tymi szatami Augustyn zakłada białą szatę, prawnie albę, która oznacza chrzcielną czystość kapłana. Augustyn traktował poważnie zarówno swój chrzest — który zajmował tak centralne miejsce w Wyznaniach — jak i swoją posługę jako biskup. W Kazaniu 340 głosił do swojej trzody w Hipponie: „Bo dla was jestem biskupem, z wami jestem chrześcijaninem”. Pozostała część homilii wyjaśniała konieczność, aby obie części Kościoła — hierarchia wyświęcona i świeccy — pomagali sobie nawzajem w odpowiadaniu na powołanie do świętości.

Czy zastanawiam się nad łaską mojego Chrztu? Czy powracam do rytuału chrztu lub nauk o Chrzcie (znajdujących się na przykład w Katechizmie )? Czy zdaję sobie sprawę, że zostałem ochrzczony w powszechnym kapłaństwie wiernych, powołanym do składania ofiar w życiu codziennym? Czy angażuję się w nabożną celebrację liturgii, nawet siedząc w ławkach? Czy liturgia kształtuje i inspiruje mój intelekt i wolę, moje pragnienie poznania Prawdy i postępowania w sposób prawdziwie Dobry?

Trzy inne księgi w scenie przyciągają moją uwagę, wszystkie u stóp Augustyna. Jedna jest opatrzona napisem „Julianus”, co prawdopodobnie odnosi się do Juliana Apostaty, rzymskiego cesarza, który odrzucił wiarę przyjętą przy chrzcie tuż przed narodzinami Augustyna. W Państwie Bożym Augustyn opisuje Juliana jako „człowieka, którego cudowne dary zostały zatrute żądzą władzy”; który „padł ofiarą głupiego i świętokradczego okultyzmu”; który „położył ufność w próżnych wyroczniach” (V.21). Księga, na której spoczywa prawa stopa Augustyna, nosi imię Pelagiusza, współczesnego Augustyna (urodzonego w tym samym roku), który zaprzeczał grzechowi pierworodnemu i nauczał, że ludzie mogą zasłużyć na zbawienie. Obok tej drugiej księgi znajduje się zwój noszący imię Caelestius, który był uczniem Pelagiusza. Augustyn pisał obszernie przeciwko herezji pelagijskiej; i zalecił ekskomunikę Celestiusza na soborze w Kartaginie w 411 roku n.e. Każda z tych wybitnych postaci swojej epoki dała Augustynowi możliwość głoszenia i nauczania o upadłej kondycji człowieka i jego potrzebie łaski. Ze względu na to ogólne przesłanie, a w szczególności ze względu na odrzucenie herezji Pelagiusza, Augustyn jest znany jako Doktor Łaski.

Rozmyślając nad tytułem Augustyna – nad jego skromnym, a zarazem heroicznym dziełem – czy uznaję prymat łaski w moim życiu jako chrześcijańskiego ucznia? Czy też nadal noszę w sobie pragnienie, by zasłużyć na Bożą łaskę? Czy żywię żądzę władzy i kontroli? Czy moje czyny sugerują, że mogę znaleźć zbawienie i spełnienie w inny sposób niż dar Boży?

Na uwagę zasługuje jeszcze jeden, ostatni szczegół u dołu obrazu. Spod alby wystają palce dwóch niebieskich butów. W sztuce sakralnej kolor niebieski jest zazwyczaj kojarzony z mądrością, spokojem i kontemplacją. Tradycyjnie kojarzony jest również z Najświętszą Maryją Panną, a pozycja stopy Augustyna bardzo przypomina stopę Maryi miażdżącą głowę węża w wielu przedstawieniach. Wreszcie, niebieski oznacza również boskość. Łącząc te wszystkie znaczenia, domyślam się, że artysta zamierzał przedstawić Augustyna polegającego na Łasce Bożej i, wykorzystując owoce wieloletniej kontemplacji, zadać intelektualny cios „głowie” węża, Pelagiuszowi, który nauczał, że ludzie mogą pracować i zapracować na zbawienie.

Kończąc to ćwiczenie visio divina , czuję się zainspirowany do naśladowania świętości Augustyna. Podobnie jak on i wszyscy święci, mój Chrzest i mój udział w życiu sakramentalnym Kościoła są głównymi źródłami łaski. Modlę się, aby Bóg zesłał swoją łaskę, by oświecić mój intelekt i rozpalić moją wolę, aby dwie władze mojej duszy mogły współdziałać we wzajemnym spalaniu. Wreszcie, modlę się, aby te łaski poprowadziły mnie, w codziennych okolicznościach mojego życia, ku energicznemu i pełnemu miłości głoszeniu Prawdy, nawet tym, którzy mogą jej nie przyjąć. Dzięki takiej formule, pewnego dnia – jeśli Bóg pozwoli – będę mógł zająć swoje miejsce u boku tego olbrzyma we wspólnocie świętych.

Autor:

Derek Rotty

Derek Rotty jest mężem, ojcem, nauczycielem i niezależnym pisarzem, mieszkającym w Jackson w stanie Tennessee. Jest autorem licznych publikacji na temat historii katolicyzmu, kultury, formacji religijnej i rodziny.

Modlitwa

Święty Augustynie,

który przeszedłeś z kotła namiętności

do żaru niegasnącej mądrości,

proś za nami.

Wyjednaj nam łaskę,

byśmy i my, jak Ty,

potrafili rozpoznać pustkę naszych próżnych nadziei

i zapragnąć światła Prawdy.

Niech promień Bożej mądrości

oświeci nasz umysł

i rozpali serce,

abyśmy pragnęli tylko tego,

co trwa wiecznie.

Amen.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Dziękuję, że jesteś tutaj ze mną...

Niech ta chwila ze sztuką i słowem przyniesie Ci pokój. Jeśli ten wpis poruszył Twoje serce, podziel się swoją myślą w komentarzu – każde Twoje słowo jest dla mnie cennym darem.

Z modlitwą i światłem, 

Teresa

<><><><><><><><><><><><>

Adresy linków do moich blogów w prawym marginesie na górze

ŚWIĄTYNIA WYKUTA W MROKU

Kaplica św. Kingi w Wieliczce

Świątynia wykuta w mroku. Solny cud rąk polskich górników

Dzisiaj w naszej rubryce schodzimy głęboko pod polską ziemię, aż 101 metrów pod jej powierzchnię, by zatrzymać się w miejscu, które wymyka się zwykłym ludzkim definicjom piękna. Przenosimy się do podziemi Wieliczki, do monumentalnej Kaplicy św. Kingi – najwspanialszej podziemnej świątyni świata, która powstała wewnątrz ogromnej komory po wydobyciu soli.

Kiedy patrzy się na nienaganny blichtr tego miejsca – na lśniące schody, misternie rzeźbione ołtarze, figury świętych i potężne płaskorzeźby ścienne – trudno uwierzyć, że nie wyszły one spod dłuta utytułowanych profesorów z królewskich akademii sztuk pięknych. To niezwykłe sacrum zostało w całości stworzone rękami zwykłych, twardych ludzi pracy. Józef i Tomasz Markowscy oraz Antoni Wyrobek byli prostymi górnikami. Codziennie, po zakończeniu wycieńczającej szychty w niebezpiecznym labiryncie szybów, zamiast wracać do domów, odkładali ciężkie dłuta wydobywcze, brali w dłonie narzędzia rzeźbiarskie i centymetr po centymetrze, przez dziesięciolecia, przemieniali surową, ciemną bryłę solną w architektoniczne arcydzieło.

Nawet światło zyskało tutaj swój własny, mistyczny wymiar. Te olśniewające, gigantyczne żyrandole, które rozproszonym blaskiem rozjaśniają podziemia, zostały skomponowane z kryształów solnych, by ich promienie odbijały się od ciemnych, połyskujących ścian, rodząc poczucie obcowania z czymś nadziemskim.

Dla wielickich górników ta kaplica nie była jednak tylko dekoracją czy popisem rzemieślniczego kunsztu. Codzienne schodzenie w duszne, nieprzewidywalne czeluści kopalni wiązało się z potężnym ryzykiem, z którego nie każdy powracał na powierzchnię do swoich rodzin. Modlitwa w tym solnym sanktuarium stanowiła nienaruszalną część ich egzystencji. Była tarczą, przygotowaniem i nabożnym oddaniem swojego losu w ręce Stwórcy przed każdym dniem katorżniczej walki z żywiołem.

Z Wieliczką nierozerwalnie łączy się także piękna, religijna legenda o św. Kindze i jej zaręczynowym pierścieniu, który wrzucony do węgierskiej kopalni w Maramuresz, w cudowny sposób miał odnaleźć się w pierwszej bryle białego złota wykopanej na polskiej ziemi. Choć to tradycyjna opowieść, a nie udokumentowany kronikarsko opis odkrycia złoża, kryje w sobie głęboką prawdę o tym, jak mocno splatały się na naszych ziemiach bogactwo materialne z bogactwem ducha.

Wieliczka zostawia nas z bezspornym i poruszającym dowodem: pod polską ziemią, w wiecznym mroku, wiara i pot wielkich imigrantów codzienności pozostawiły po sobie świątynię czystej godności. Świątynię wykutą w materiale, który przez stulecia budował potęgę dawnego królestwa, a dziś buduje najpiękniejszą sakiewkę naszej narodowej pamięci.

🕯️ Modlitwa podziemna

Panie Jezu, Boże wszelkiego stworzenia i Dawco wszelkiego dobra,

Ty prowadziłeś naszych ojców przez ciemne i niebezpieczne ścieżki ziemskiego trudu. 

Prosimy Cię dzisiaj za wszystkich, którzy codziennie, w pocie czoła i z narażeniem życia, podejmują katorżniczą pracę, by zapewnić chleb swoim rodzinom. 

Daj im pancerne zdrowie, bezpieczny powrót do domów i niech Twoja opatrzność zawsze nad nimi czuwa.

Spraw, Panie, abyśmy na wzór dawnych górników potrafili w każdym mroku naszego życia rzeźbić dłutem wiary żywą świątynię dla Twojej chwały. 

Niech nasze codzienne wysiłki i trud budują bezcenną sakiewkę miłości i wiecznej pamięci.

Święta Kingo, opiekunko polskiej ziemi i podziemnych skarbów, módl się za nami.

Amen.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Dziękuję, że jesteś tutaj ze mną...

Niech ta chwila ze sztuką i słowem przyniesie Ci pokój. Jeśli ten wpis poruszył Twoje serce, podziel się swoją myślą w komentarzu – każde Twoje słowo jest dla mnie cennym darem.

Z modlitwą i światłem, 

Teresa

<><><><><><><><><><><><>

Adresy linków do moich blogów w prawym marginesie na górze

MOWA WYWAŻONA

Św. Franciszek Salezy , patron pisarzy i dziennikarzy, nauczał o wartości wyważonej mowy. Podkreślał wagę mówienia szczerze i uprzejmie, a także ostrzegał przed nadmiernym, nieostrożnym słownictwem. Dał nam sześć filarów uważnej mowy. Należą do nich: łagodność, rozumowanie, by powściągnąć język, zwięzłość, brak szyderstw, brak wulgarnego języka oraz lekkość i brak kpin. Wierzył, że opanowanie języka i mowy doprowadzi nas bliżej Boga i do doskonałej duchowości. Nic dziwnego, że nasza ukochana zakonnica chciała pomóc nam podążać właściwą drogą do dorosłości, ograniczając naszą bezsensowną paplaninę!

Czy cisza naprawdę jest złota?

Czy zatem moi przyjaciele i ja powinniśmy milczeć przez cały dzień? Nie, nie o to chodziło w tej lekcji. Święty Franciszek Salezy powiedział: „Samo milczenie nie jest mądrością, bo mądrość polega na tym, żeby wiedzieć, kiedy i jak mówić, a kiedy i gdzie milczeć”. Święty Franciszek Salezy i moja zakonnica nie mówią, że nigdy nie powinniśmy rozmawiać. Chodzi raczej o zbędne mówienie .

Nasze słowa powinny być przemyślane. Kiedy mówimy za dużo, zaczynamy bełkotać. Wszyscy byliśmy w sytuacji, gdy rozmawiając z kimś, nie mogliśmy się wtrącić. Dyscyplinując język i mówiąc ostrożnie, dajemy drugiej osobie szansę na wypowiedź. Jeśli jednak głośno mówimy, nie uczymy się sztuki słuchania i w efekcie pozostajemy pustym kotłem.

Kiedy myślę o wyważonej mowie, lubię porównywać ją do pieczenia. Starannie trzymamy się przepisu i odmierzamy szklankę cukru, dwie kostki masła, łyżeczkę wanilii itd. Ale jeśli dodamy za dużo soli lub pomylimy sodę oczyszczoną z proszkiem do pieczenia, nasze dzieło może się zepsuć. Mówiąc, czasami zapominamy o odmierzaniu. Jeśli wyrzucimy z siebie wszystko, nie zastanawiając się nad ilością i jakością słów, których używamy, relacje mogą lec w gruzach. Nieograniczona ilość słów i bezsensowna paplanina zamieniają nas w puste, brzęczące kotły, a to przepis na katastrofę.

Dlaczego Jezus wolał mówić za pomocą przypowieści?

Jezus wiedział, jak ważne są precyzyjne słowa i jak najlepiej przekazywać swoje nauki. Możesz powiedzieć: „Oczywiście! On jest Bogiem”. Tak, i możemy się uczyć z tego, jak dobierał słowa i dlaczego. Celem posługiwania się przypowieściami było objawianie Jego przesłań tym, którzy chcieli słuchać, jednocześnie ukrywając prawdę przed krytykami. Był to genialny sposób na zaangażowanie Jego naśladowców, ponieważ odwoływał się do codziennych scenariuszy, które byli im znane. Jego słowa były celowe i pełne ponadczasowej mądrości. Jego naśladowcy mogli się z Nim utożsamiać, mówiąc o winnicach, owcach, ziarnach gorczycy, pszenicy i zbożach, żeby wymienić tylko kilka. Jego słowa były znaczące i przemawiały do ​​serca.

Rozmawiając z innymi, my również możemy zastanowić się, w jaki sposób nasza mowa może do nich dotrzeć. Czasami lubię posługiwać się analogiami. To daje człowiekowi nową perspektywę i pozwala spojrzeć na coś, z czym ma do czynienia, w zupełnie nowym świetle. Dodaje też odrobinę humoru, jeśli jest to stosowne w zależności od sytuacji.

Trzymaj się z dala od kłopotów.

Przez lata nauczyłam się, że niekontrolowany język może ranić ludzkie uczucia, wywoływać gniew, zranić ducha, stracić przyjaźnie i doprowadzić do ogólnych podziałów. Słowa mogą wszczynać wojny lub prowadzić do pokoju. Przypomina nam o tym Księga Przysłów 21,23: „Uważać na usta i język – uchronić się od kłopotów”. Zauważyłam, że zwłaszcza gdy muszę odbyć z kimś trudną lub krytyczną rozmowę, powiedzenie dokładnie tego, co konieczne, bez przesady ani za mało, chroni mnie przed kłopotami.

To nie jest łatwe. Nie da się tego osiągnąć z dnia na dzień. Jak wszystko inne, opanowanie tego nawyku wymaga praktyki i samoświadomości. Kilka pomocnych wskazówek: zwolnij, zrób pauzę, oddychaj głęboko, zawsze mów prawdę i pomyśl, zanim odpowiesz.

Ostatnio wpadłam w pułapkę nadmiernego tłumaczenia, gdy musiałam komuś odmówić. Czasami im więcej próbujesz wyjaśnić, tym większe kłopoty się pakujesz. Błędnie myślimy, że jesteśmy mili, podając więcej szczegółów. Zamiast tego, im więcej powodów podasz, tym bardziej odpowiedź może brzmieć, jakbyś nie była pewna swojej decyzji, mimo że nie miałaś takiego zamiaru.

Jak możemy sprawić, by nasze życie było pełne, a nie puste? Święty Franciszek Salezy wiedział, że panowanie nad językiem pozwala nam znaleźć czas na słuchanie. Kiedy rozmawiasz z kimś, zatrzymaj się. Przypomnij sobie, aby słuchać siedemdziesięciu procent czasu. Staraj się mówić tylko przez trzydzieści procent czasu lub mniej, używając przemyślanych, celowych słów. A potem odkryj, jak pozytywnie wpływa to na twoje życie duchowe!

Staraj się unikać przerywania i uważnie słuchaj rozmówcy. To właśnie poprzez słuchanie uczymy się. Jeśli niewiele wiesz o tym, co mówi druga osoba, nie bój się do tego przyznać. Poproś ją, aby powiedziała ci więcej. Nigdy nie blefuj i nie udawaj, że wiesz więcej na dany temat, niż w rzeczywistości. Im więcej będziesz ćwiczyć rozsądne mówienie i słuchanie, tym lepiej będziesz się w tym orientować, a z czasem stanie się to nawykiem.

Niesamowite, ile można się nauczyć, gdy poświęca się czas na słuchanie innych, którzy chcą podzielić się swoimi historiami. Przez lata panowanie nad językiem i słuchanie z większą uwagą pozwoliło mi rozpocząć posługę w moim lokalnym kościele, którym jest parafia św. Franciszka Salezego. Zostałam również oddaną wolontariuszką w lokalnym hospicjum, gdzie empatyczna mowa i słuchanie są niezbędne. Bóg działa w tajemniczy sposób.

Dlaczego św. Franciszek Salezy z taką pasją podchodził do swojego przesłania o mowie? Ponieważ wiedział, jak ważne jest dla nas wszystkich osiągnięcie celu, którym jest życie wieczne w niebie. 

Autor:

Maria Stempo

Maria jest niezależną pisarką. Mieszka w Bernville w Pensylwanii z kochającym mężem Brucem i ma troje dorosłych dzieci oraz siedmioro wnucząt. Maria jest wolontariuszką w hospicjum Saint Francis Home, gdzie sprawuje bezpośrednią opiekę. Kieruje duszpasterstwem Świętej Moniki w swojej lokalnej parafii, Saint Francis de Sales w Robesonia w Pensylwanii.

Modlitwa

Święty Franciszku Salezy,
patronie pisarzy i dziennikarzy,
naucz mnie mówić jak Ty –
szczerze, ale łagodnie,
zwięźle, ale z sercem. 

Uchroń mój język
przed pośpiechem, szyderstwem i pustymi słowami.

Naucz mnie powściągać mowę,
by każde słowo, które wypowiadam,
przybliżało mnie i innych do Boga. 

Niech moja mowa będzie
łagodna, rozumna i czysta,
pełna pokoju, a nie kpin. 

Proszę Cię o dar uważnego słowa,
które buduje, a nie rani,
które służy prawdzie i miłości. 

Amen.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Dziękuję, że jesteś tutaj ze mną...

Niech ta chwila ze sztuką i słowem przyniesie Ci pokój. Jeśli ten wpis poruszył Twoje serce, podziel się swoją myślą w komentarzu – każde Twoje słowo jest dla mnie cennym darem.

Z modlitwą i światłem, 

Teresa

<><><><><><><><><><><><>

Adresy linków do moich blogów w prawym marginesie na górze

NAJWIĘKSZE PRZYKAZANIE I NAJWIĘKSZE SZCZĘŚCIE

Posąg Mojżesza trzymającego tablice z Dziesięcioma Przykazaniami, element detalu architektonicznego na budynku sądu w centrum Los Angeles.
(Zdjęcie: Levi Meir Clancy/Unsplash.com)

„Kiedy kupujesz samochód” – napisał arcybiskup Fulton Sheen w książce „ Remade for Happiness” (Ignatius Press, 2014; oryginał 1946) – „producent przekazuje ci zestaw instrukcji”. Instrukcje te obejmują ciśnienie w oponach, rodzaj oleju silnikowego i odpowiednie paliwo. „On nie ma nic przeciwko temu, że daje ci te instrukcje, tak jak Bóg nie miał nic przeciwko temu, że daje ci przykazania”.

Bóg pragnie, byśmy – napisał Sheen – „czerpali z życia maksimum szczęścia. Taki jest cel Jego przykazań”.

Niestety, możemy ulec pokusie, by postrzegać przykazania Boże w sposób wypaczony i błędny. Powszechne jest postrzeganie ich jako restrykcyjnych i mających na celu uniemożliwienie nam cieszenia się życiem. Są one postrzegane jako autorytarne, a nawet jako ledwo zamaskowane formy kary.

Innym sposobem, powszechnym w czasach Chrystusa, jest postrzeganie przykazań jako zewnętrznych mierników, które kontrolują każdy aspekt życia, kładąc nacisk na zewnętrzne czyny, aż do utraty z oczu intymnego, wewnętrznego celu, do którego nas one wskazują. Pierwsze podejście kładzie nacisk na fałszywą wolność, a drugie na powierzchowny konformizm.

Prawo i przykazania – wszystkie 613 – stanowiły sedno judaizmu, a pytanie zadane Jezusowi, na pierwszy rzut oka, nie było niczym niezwykłym. Jednak pytanie to – „Nauczycielu, które przykazanie w Prawie jest najważniejsze?” – nie wynikało z chęci nauki, lecz z chęci wystawienia na próbę. W rzeczywistości słowo „wystawiał na próbę” to to samo, którego użyto do opisania tego, co diabeł usiłował uczynić, gdy Jezus udał się na pustynię: wystawić Go na próbę (Mt 4,1).

Pytanie było abstrakcyjne, wręcz akademickie, ale odpowiedź Jezusa była bezpośrednia i osobista: „Będziesz miłował Pana, Boga swego, całym swoim sercem, całą swoją duszą i całym swoim umysłem”. Zadając to pytanie, uczony w Prawie okazał się dwulicowy i pozbawiony miłości, podczas gdy Jezus, prawdziwy Nauczyciel i Pan, okazał temu człowiekowi swą niezachwianą miłość, tak jak okazał miłość każdemu z nas.

Pierwsza część odpowiedzi Jezusa pochodzi z Szema, centralnego żydowskiego wyznania wiary: „Słuchaj [ szema ], Izraelu! Pan jest naszym Bogiem, Panem jedynym!” (Pwt 6,4-9; por. 11,13-21; Lb 15,37-41). Pobożni Żydzi recytowali Szema każdego ranka i wieczora, a Jezus zapewne modlił się nią regularnie. Dlatego słuchacze nie sprzeciwiliby się odpowiedzi Jezusa, ponieważ bycie Żydem oznaczało kochanie i bojaźń Bożą, a zatem przestrzeganie Jego przykazań (Pwt 5,29).

Z pewnością jednak nie spodziewali się drugiej części jego odpowiedzi: „Miłuj bliźniego swego jak siebie samego. Całe Prawo i Prorocy opierają się na tych dwóch przykazaniach”. Te dwie miłości – do Boga i do bliźniego – można rozróżnić, ale nie da się ich rozdzielić. To dwa fundamenty, na których opiera się prawdziwa religia, prawdziwa komunia i autentyczna moralność.

Miłowanie Boga całym sercem, jak zauważył św. Cyryl Aleksandryjski, „jest przyczyną wszelkiego dobra”, a zatem pierwsze przykazanie „przygotowuje drogę drugiemu, a drugie z kolei jest przez nie utwierdzane”. Kochanie Boga oznacza całkowite oddanie się Jemu i pozwolenie, aby Jego wola objawiła się w nas i przez nas.

„Daję wam nowe przykazanie” – powiedział Jezus uczniom w Wieczerniku – „abyście się wzajemnie miłowali. Jak Ja was umiłowałem, tak i wy miłujcie się wzajemnie. Po tym wszyscy poznają, żeście uczniami moimi, jeśli będziecie się wzajemnie miłowali” (J 13, 34-35; por. Katechizm , par. 1823).

Taka jest prawdziwa wolność w Bogu i prawdziwe upodobnienie się do obrazu Syna Bożego (Rz 8:29).

Autor:

Carl E. Olson -  redaktor Catholic World Report

MODLITWA

Panie Jezu,
który w Wieczerniku dałeś nam nowe przykazanie:
„Miłujcie się wzajemnie, jak Ja was umiłowałem”. 

Naucz nas kochać nie tylko tymi,
których łatwo kochać,
ale także tych, którzy nas ranią,
męczą albo nie odpowiadają miłością. 

Niech nasza miłość będzie znakiem,
po którym świat rozpozna,
że jesteśmy Twoimi uczniami. Daj nam serce podobne do Twojego –
cierpliwe, ofiarne i wiernie kochające
aż do końca.

 Amen.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Dziękuję, że jesteś tutaj ze mną...

Niech ta chwila ze sztuką i słowem przyniesie Ci pokój. Jeśli ten wpis poruszył Twoje serce, podziel się swoją myślą w komentarzu – każde Twoje słowo jest dla mnie cennym darem.

Z modlitwą i światłem, 

Teresa

<><><><><><><><><><><><>

Adresy linków do moich blogów w prawym marginesie na górze

O CHRYSTUSIE KRÓLU I BAŁWOCHWALSTWIE POLITYKI

Niniejszą homilię wygłoszono w uroczystość Chrystusa Króla w formie nadzwyczajnej, 25 października 2026 r., w kościele Świętych Młodzianków w Nowym Jorku.

W kalendarzu Usus Antiquior dzisiaj przypada święto Chrystusa Króla, święto ustanowione przez papieża Piusa XI w encyklice Quas Primas.

Dlaczego akurat ta niedziela? Papież wyjaśnił to w następujący sposób: „Ostatnia niedziela października wydawała się najdogodniejsza do tego celu, ponieważ przypada na koniec roku liturgicznego”. Wraz z rewizją kalendarza liturgicznego w 1970 roku, uzasadnienie papieża stało się jeszcze bardziej jednoznaczne, ponieważ umieściło to święto w ostatniej niedzieli roku liturgicznego.

Papież Pius X ustanowił to święto – można by rzec, że wbrew intuicji – dokładnie w momencie upadku monarchii na całym świecie. Chodziło mu właśnie o to, że o ile świeckie systemy polityczne mają określony okres trwałości, o tyle panowanie Chrystusa trwa od wieczności do wieczności. Przyjrzyjmy się bliżej tej intuicji.

Przywołaj tę scenę w swojej wyobraźni: skromny żydowski cieśla i rabin zdaje się stać przed sądem przed osobistym przedstawicielem najpotężniejszego władcy, jaki kiedykolwiek rządził ludźmi. To, czego szlochający, antysemicki Piłat nie może nawet pojąć, to fakt, że on i Król Wszechświata toczą ze sobą bój, w którym on sam staje przed sądem przed potencjalnym Oskarżonym, Tym, który przyszedł, aby ustanowić Królestwo zapowiedziane i przepowiedziane przez starożytnych Proroków. Królestwo, w którym wizja Daniela stanie się rzeczywistością, a spory etniczne i podziały nie będą miały miejsca, gdyż Syn Człowieczy otrzyma suwerenność i imperium, które nigdy nie przeminą ani nie zostaną zniszczone.

Wkraczając w tę kończącą rok celebrację cyklu liturgicznego, powinniśmy zastanowić się nad tym, co Kościół chciałby, abyśmy rozważyli w tę chwalebną uroczystość Chrystusa Króla. W tym kontekście różnimy się od T.S. Eliota, który twierdził, że świat skończy się „nie z hukiem, ale z skomleniem”.

Chrystus Król przychodzi do nas z historii swojego ludu, a zatem spoglądamy wstecz na pojęcia królewskości w starożytnym Izraelu. Podczas gdy większość współczesnych utożsamia biblijny Izrael z królami takimi jak Saul i Dawid, zdają się zapominać (o ile w ogóle o tym wiedzą), że ustanowienie monarchii było niechętnym ustępstwem ze strony Boga Izraela. W miarę jak Izraelici rosli w siłę i prestiż oraz zaczęli nawiązywać relacje z innymi narodami, stopniowo zaczęli pragnąć upodobnić się do nich pod wieloma względami, a jednym z nich było rządzenie państwem.

I tak lud prosi, a następnie żąda od Samuela, aby dał im króla, aby mogli być bardziej podobni do pogan, wśród których się znaleźli. Ale dlaczego, pytacie, Samuel się opiera, najwyraźniej odzwierciedlając boski punkt widzenia? Ponieważ kiedy Bóg uformował Swój Wybrany Lud w naród, było jasne, że tylko Bóg będzie ich Królem; każdy inny ludzki władca byłby jedynie „zastępcą” jedynego Monarchy, który był równie jedynym Bogiem.

Ale Bóg uległ, że tak powiem, naleganiom Swojego Ludu – jak to często czyni w historii zbawienia – pozwalając im i nam wybrać nasz własny, wadliwy rodzaj szczęścia i bezpieczeństwa zamiast Jego wyższego planu, i w ten sposób uczymy się na własnej skórze, że Bóg naprawdę wie lepiej. Albo, jak to ujął Dante, „w Jego woli jest nasz pokój”. Dawna izraelska lękliwość wobec monarchii była zatem zdrowym instynktem, pielęgnowanym przez Objawienie Boże, a mianowicie, że ludzie muszą zawsze unikać bałwochwalstwa polityki. A dzisiejsze święto służy temu samemu zbawiennemu przypomnieniu dla nas, którzy znosiliśmy politykę alienacji, ekstremizmu, kłamstw i korupcji – nawet będąc chętnymi i kochającymi poddanymi samego Chrystusa Króla.

Twierdzenie, że czcimy Chrystusa jako Króla Wszechświata, automatycznie wyklucza pewne postawy i nastawienia Kościoła, a wymaga jeszcze innych. Pozwólcie, że zwrócę uwagę na kilka z nich.

Po pierwsze, Kościół nigdy nie może bezpośrednio angażować się w sprawy państwa, a tym bardziej kropić wodą święconą żadnego systemu politycznego, społecznego czy gospodarczego, nawet pozornie składając ofiarę kadzidła przed ołtarzami tych fałszywych bogów. Jeśli historia czegoś nas uczy, to tego, że Kościół zawsze przegrywał, gdy zacieśniał więzy z rządami lub rewolucjami. A to oznacza, że ​​Chrystus również przegrywał w tym procesie. Kościół, idąc za przykładem swojego Władcy, musi powtórzyć Jego słowa: „Moje królestwo nie jest z tego świata”.

Po drugie, to bierne podejście do polityki nie oznacza jednak, że Kościół nie przejmuje się sprawami tego świata; oznacza to, że proponuje normy i standardy moralne, którymi kieruje się jego dzieci w dążeniu do przekształcania Miasta Człowieka w Miasto Boga. Kiedy wikariusz Chrystusa Króla, św. Jan Paweł II, pogroził palcem z dezaprobatą prezydentowi Filipin Ferdinandowi Marcosowi, Marcos zadrżał; kiedy głos tego samego wikariusza Chrystusa Króla zadrżał z emocji i świętego oburzenia na generała Jaruzelskiego, sam stary polski komunista zadrżał w wojskowych butach. Stało się tak, ponieważ Papież dawał świadectwo prawdzie, która jest najpotężniejszą bronią, jaką człowiek może wymachiwać; przemawiał w imieniu Tego, który był Prawdą Wcieloną w epoce kłamstw, wręcz w imieniu Tego, który jest Królem Królów w epoce, w której królewskość jest postrzegana jako coś osobliwego, jeśli nie znudzona.

Po trzecie, dzisiejsza liturgiczna celebracja przypomina nam, że cyniczne pytanie Stalina: „Ile dywizji ma Papież?” było niczym innym, jak współczesną wersją podobnie cynicznego pytania Piłata: „Cóż to jest prawda?”. Faktem jest, że nie tylko Papież musi reprezentować absolutną prawdę i normy moralne; obowiązkiem i przywilejem każdego ochrzczonego członka świętego Kościoła Chrystusowego jest czynić to w codziennych okolicznościach swojego życia.

Jakże ważne jest zatem, aby oddani katolicy mieli odwagę swoich przekonań i śmiało głosili obronę ludzkiego życia i świętości rodziny, mówiąc prawdę bez lęku przed opinią publiczną i nie dając się uciszyć z obawy przed wplątaniem się w tkankę kultury śmierci, przemocy i dehumanizacji. Jak ważne jest, aby oddani katolicy głosowali tam, gdzie – jak twierdzą – wyznają swoje wartości. Takie sytuacje, moi drodzy, definitywnie odpowiedziałyby na pytanie Stalina i pokazały światu, że my, katolicy, poważnie podchodzimy do życia pod sztandarem Chrystusa Króla i poświęcamy się urzeczywistnianiu Królestwa obiecanego przez proroków.

Królestwo Boże, którego pełnego przyjścia oczekujemy wraz ze wszystkimi ludźmi dobrej woli, nie nadchodzi dzięki precyzyjnym manipulacjom ani kalkulacjom człowieka. Ostatecznie jest dziełem Boga, a nie naszym; dlatego jest tajemnicze i nie przystaje do naszych normalnych sposobów postępowania. To właśnie miał na myśli mnich i poeta Thomas Merton, pisząc:

Słyszę Władcę, który przemawia w moich tętnicach,

Odwracając swoimi obietnicami wszystko,

co teraz dzieje się z ogniem i grzmotem.

Jego Prawda jest potężniejsza niż katastrofa.

Jego Pokój nakazuje milczenie dowodom przeciwko nam.

Jednocześnie, z pokorą uświadamiamy sobie, że Bóg rzeczywiście polega, by tak rzec, na ludzkiej współpracy, aby zrealizować swoje wielkie cele. Dlatego też esej Mertona jest równie pouczający w tym zakresie. Mówi on:

Świat został stworzony bez człowieka, ale nowe stworzenie, które jest prawdziwym Królestwem Bożym, ma być dziełem Boga w człowieku i przez człowieka; ma być wielkim, tajemniczym, teandrycznym dziełem Mistycznego Chrystusa, Nowego Adama, w którym wszyscy ludzie jako „jedna Osoba” lub jeden „Syn Boży” przemienią kosmos i ofiarują go Ojcu w blasku. Tutaj, w tym przemienieniu, dokona się apokaliptyczne zaślubiny Boga z Jego stworzeniem, ostateczne i doskonałe dopełnienie, o którym żaden śmiertelny mistycyzm nie jest w stanie marzyć i które jest ledwie zapowiedziane w symbolach i obrazach ostatnich stron Apokalipsy.

Nie, drogi Boże nie są naszymi drogami i dzięki Bogu, bo nasze plany zbyt często bywają tak krótkowzroczne. Dziewiętnastowieczny poeta George MacDonald obnaża tę prawdę, pisząc:

Wszyscy szukali króla,

który by zabił ich wrogów i wywyższył ich wysoko.

Ty byłeś małym dzieckiem,

które doprowadziło kobietę do płaczu.

Tak, Bóg przychodzi, by realizować swoje szlachetne plany w paradoksach, wzywając nas do dostrzeżenia Jego mocy w nowonarodzonym Dzieciątku i w ukrzyżowanym wędrownym Kaznodziei. A obecny wiek, jak każdy poprzedni, drwi z takich sugestii, tracąc w ten sposób obietnice i ich spełnienie.

Koniec roku kościelnego, niczym Janus, rozpoczyna się w pierwszą niedzielę nowego roku Adwentem, gdy nasze umysły i serca ponownie skupiają się na czasach ostatecznych, które zapowiadają nadejście nowego nieba i nowej ziemi. Tymczasem, ty i ja jesteśmy wezwani, słowami papieża Pawła VI, do położenia fundamentów pod „cywilizację miłości”, która ma swoje korzenie w prawdzie o tym, kim jest Bóg i kim ma być człowiek, stworzony na obraz Boży.

Zaledwie dwie dekady temu z wdzięcznością pożegnaliśmy wiek kłamstw o ​​Bogu i człowieku; wiek, którego pierwsze pięć dekad przyniosło komunizm, nazizm i faszyzm, zbrodnie przeciwko ludzkości, jakich nigdy wcześniej nie widział człowiek; wiek, którego drugie pięć dekad zrodziło materializm i sekularyzm, nowe ataki na godność człowieka, wiele z nich wciąż jeszcze niewyobrażalnych. Wszystko to przywodzi nam na myśl mądre i wnikliwe słowa Ojców Soboru Watykańskiego II zawarte w Gaudium et spes : „Stworzenie bez Stwórcy zanika” [n. 36].

Moi drodzy przyjaciele, musimy przekonać się o słuszności autora Listu do Hebrajczyków, że „nie mamy tu trwałego miasta”. Dlatego też dążymy do Królestwa, które z pewnością jeszcze nie nadeszło, jednocześnie dostrzegając przebłyski tego nadchodzącego Królestwa w naszym życiu w Kościele – zwłaszcza gdy gromadzimy się, by złożyć Ofiarę Eucharystyczną, w której spotykamy Tego, który jest zarówno naszym Królem, jak i Arcykapłanem. Z podziwem i tęsknotą za ostatecznym wypełnieniem modlimy się: „Adveniat regnum tuum” [Przyjdź Królestwo Twoje]. „Veni, Domine Jesu” [Przyjdź, Panie Jezu].

Homilię wyglosił:

Ksiądz Peter MJ Stravinskas założyciel organizacji The Catholic Answer w 1987 roku, a The Catholic Response w 2004 roku, a także Stowarzyszenia Kapłańskiego Błogosławionego Johna Henry'ego Kardynała Newmana, stowarzyszenia wiernych o charakterze duchownym, zaangażowane w edukację katolicką, odnowę liturgiczną i nową ewangelizację. Ksiądz Stravinskas jest również prezesem Fundacji Edukacji Katolickiej, organizacji, która służy wzmacnianiu katolickiej tożsamości szkół katolickich.

Modlitwa do Jezusa Chrystusa naszego Króla i Pana

Jezu Chryste, Królu Wszechświata, Panie nasz i Boże, Odkupicielu rodzaju ludzkiego, nasz Zbawicielu! Ty, który mówiłeś, że Królestwo Twoje nie jest z tego świata, który wzywałeś nas do szukania Królestwa Bożego i nauczyłeś nas prosić w modlitwie do Ojca: „przyjdź Królestwo Twoje”, wejrzyj na nas stojących przed Twoim Majestatem. Wywyższamy Cię, oddajemy Ci cześć i uwielbienie. Pokornie poddajemy się Twemu Panowaniu i Twemu Prawu. Świadomi naszych win i zniewag zadanych Twemu Sercu przepraszamy za wszelkie nasze grzechy i zaniedbane dobro. Wyrażamy naszą skruchę i prosimy o zmiłowanie. Przyrzekamy zabiegać o pomnożenie Twojej Chwały, dziękować za nieskończone Miłosierdzie, które okazujesz z pokolenia na pokolenie, wiernością i posłuszeństwem odpowiadać na Twoją Miłość. Boski Królu naszych serc, niech Twój Święty Duch, wspiera nas w realizacji tych zobowiązań, chroni od zła i dokonuje naszego uświęcenia. Niech pomaga nam porządkować całe nasze życie i posłannictwo Kościoła. Króluj nam Chryste! Króluj w naszej Ojczyźnie, króluj w każdym narodzie, na większą chwałę Przenajświętszej Trójcy i dla zbawienia ludzi. Spraw, aby nasze rodziny, wioski, miasta i świat cały objęło Twe Królestwo: królestwo prawdy i życia, królestwo świętości i łaski, królestwo sprawiedliwości, miłości i pokoju, teraz i na wieki wieków Amen.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Dziękuję, że jesteś tutaj ze mną...

Niech ta chwila ze sztuką i słowem przyniesie Ci pokój. Jeśli ten wpis poruszył Twoje serce, podziel się swoją myślą w komentarzu – każde Twoje słowo jest dla mnie cennym darem.

Z modlitwą i światłem, Teresa

<><><><><><><><><><><><>

Adresy linków do moich blogów w prawym marginesie na górze

TRUDNOŚCI W WYBACZANIU I PRAKTYCZNA DROGA DO WYBORU MIŁOSIERDZIA

W zeszłym miesiącu, w 24. niedzielę zwykłą, katolicy usłyszeli przypowieść o nielitościwym słudze . Jest to historia o człowieku zadłużonym na wielką skalę, który błagał swego pana o cierpliwość, zanim odmówił darowania znacznie mniejszego długu sobie. Przypomniano nam, aby nie tylko przebaczać siedem razy, ale siedemdziesiąt siedem razy . W naszych parafiach mogliśmy również usłyszeć różne powiedzenia, takie jak „nie przebaczać jest jak picie trucizny z oczekiwaniem, że zaszkodzi ona drugiej osobie” lub że „Bóg przebaczył nam gorsze grzechy” itp. Mogliśmy usłyszeć, zgodnie z Ewangelią, że powinniśmy przebaczać hojnie — czyż nie jest to dla nas dobre?

Wszystko to jest dobre, prawdziwe i słuszne. Jednak odrzucenie takich przesłań wciąż może być niesatysfakcjonujące. Chociaż osobiście nie doświadczyłem poważnego przestępstwa wobec siebie ani swojej rodziny (morderstwa, gwałtu, poważnej kradzieży itp.), mogę sobie tylko wyobrazić, jak trudno jest przebaczyć tym, którzy je doświadczyli, pomimo prawdziwości przypowieści Jezusa. Jezus jasno wskazał na konieczność przebaczania innym – co więc nas powstrzymuje?

Są dwa wnioski z myśli, które mogą nas potykać, pomimo naszego pragnienia, by podążać za nakazem Jezusa. Pierwszym jest głębokie poczucie, że gniew jest uzasadniony i że kapłan (lub sam Jezus) proszący nas, abyśmy go porzucili, wydaje się niesprawiedliwy i niesprawiedliwie bagatelizuje obrazę. Drugim jest poczucie, że Bóg wydaje się być niesprawiedliwy wobec nas jako chrześcijan. Na przykład, jeśli ukradnę, jestem wezwany do dźwigania ciężaru refleksji nad szkodą i bólem, jakie spowodowało moje działanie, dopełnienia obowiązku naprawienia szkody i szukania przebaczenia z mocnym postanowieniem poprawy mojego życia. Jednak jeśli ktoś mnie okradnie, wydaje się, że jestem wezwany do dźwigania ciężaru przebaczenia z serca , bagatelizowania krzywdy i pójścia dalej. W obu przypadkach to chrześcijanin dźwiga ciężar.

Zajmę się tymi dwoma schematami myślenia po kolei.

Czuję tylko złość i nadal wybieram miłosierdzie

Po pierwsze, niektórzy z nas mogą mieć trudności z wybaczaniem z powodu głębokiego, dręczącego poczucia, że ​​nasz gniew jest uzasadniony i że wybaczenie oznaczałoby „uwolnienie” osoby, która nas uraziła. Może to być szczególnie prawdziwe w przypadku osób, które doznały poważnych obrażeń. Dla tych, którzy tak się czują, jest coś w tym, że skłonność do gniewu jest słuszna. Gniew jest uzasadniony i nie jesteśmy powołani, by go ignorować, ale raczej, by go właściwie umiejscowić.

Najlepszy model radzenia sobie z tym uczuciem przedstawił G.K. Chesterton w swojej książce „Ortodoksja” . Chesterton podkreśla w niej, że zadaniem chrześcijanina nie jest ignorowanie powagi przewinienia, ale oddzielenie samego grzechu od grzesznika, który nas obraził. Chrystus nie prosi nas, abyśmy traktowali kradzież jako „nic wielkiego”. Przeciwnie, jesteśmy wezwani do silniejszej nienawiści do kradzieży, a jednocześnie do większego miłosierdzia dla złodzieja.

Powinniśmy odczuwać głęboki gniew i nienawiść do grzechu w każdym kierunku, niezależnie od tego, czy jest on skierowany przeciwko nam, czy pochodzi od nas. Każdy grzech wyrządza szkody i odbiera nam szczęście, którym powinniśmy się cieszyć. Bagatelizowanie grzechu jest niebezpieczne ze względu na szkody, jakie może on wyrządzić. Dlatego nienawidzimy grzechu.

Jezus jednak prosi nas, abyśmy się odwrócili i okazali miłosierdzie grzesznikowi. Innymi słowy, jesteśmy wezwani do miłowania naszych nieprzyjaciół ( Mt 5, 43-48 ) lub do cierpliwego znoszenia krzywd ( duchowy uczynek miłosierdzia ). Zauważmy jednak, że nadal wolno nam nazywać kogoś „wrogiem” i nadal etykietować czyn jako „zły”. W ten sposób nie ignorujemy bezkrytycznie krzywdy wyrządzonej przez grzech. Jednak dzięki temu jesteśmy wezwani do miłosiernego postępowania. Osobiście przekonałem się, że jeśli pozwolę sobie odczuwać gniew z powodu grzechu, łatwiej jest spojrzeć na grzesznika z miłosierdziem.

Podjęcie się ciężaru przebaczenia

To prowadzi do drugiego punktu, który głosi, że Bóg wydaje się niesprawiedliwie obarczać chrześcijanina zarówno obowiązkiem skruchy, jak i przebaczenia. Biorąc pod uwagę poprzedni punkt, zawsze wymagana jest uzasadniona, powszechna nienawiść do grzechu, czy to wobec nas, czy też od nas. Jeśli jednak uświadomimy sobie, że grzech pochodzi od nas, wówczas rozsądne jest przyjęcie ciężaru i odpowiedzialności za zadośćuczynienie, poszukiwanie odpowiedniego przebaczenia w oparciu o wagę grzechu i mocne postanowienie unikania go w przyszłości. To, czy inni postąpią podobnie w odniesieniu do swoich grzechów, pozostaje poza naszą kontrolą i nie powinno mieć wpływu na nasze podejście do własnej pokuty.

Jednak przejście przez ten proces samemu, a następnie poproszenie o wybaczenie komuś, kto nie przeprosił ani nie wyraził skruchy, może być trudne. W takich przypadkach ważne jest, aby przeformułować przebaczenie nie jako bezduszne odrzucenie winy, ale raczej jako naszą gotowość, by pozwolić Bogu odebrać należny nam dług.

W Biblii wyrażenie „pomsta należy do Mnie” pojawia się trzykrotnie, odnosząc się do Bożej władzy nad sprawiedliwością i karą (Pwt 32,35; Rz 12,19; Hbr 10,30). Przebaczając, uwalniamy się od roli poborcy długów i ufamy, że Jezus naprawi sytuację w czasie, miejscu i w sposób przez Niego wybrany. Może to być trudne, ponieważ nasze postrzeganie przewinienia może prowadzić do wątpliwości, czy Bóg ukarze nas właściwie i adekwatnie. Chrześcijanin jest jednak wezwany do zaufania, że ​​Bóg, który nienawidzi wszelkiego grzechu i wygnał go ze swojego nieba, poradzi sobie z nim lepiej, niż my sami moglibyśmy to zrobić.

Ci, którzy są rodzicami, rozumieją zachodzące tu zjawiska – jak często dzieci źle rozumieją obrażenia? Każdy rodzic roześmiałby się na myśl, że dzieci same potrafią prawidłowo ocenić obrażenia i wymierzyć odpowiednią karę. Właśnie dlatego rodzice, z wyższej perspektywy, są powołani do tego zadania. Chrześcijanie są powołani do tego samego – świadome przekazanie obowiązku karania Chrystusowi uwalnia chrześcijanina i zapewnia właściwe postępowanie w sprawie danego grzechu.

Co więcej, jak często źle rozumiemy jakieś działanie, wpadamy w złość, grzesznie postępujemy pod wpływem tego gniewu, tylko po to, by uświadomić sobie, że byliśmy w błędzie i źle zrozumieliśmy, co się stało? Kiedy tak się dzieje, często czujemy się okropnie i żałujemy, że nie postąpiliśmy roztropniej. Pozwolenie Chrystusowi zająć się przestępstwem uwalnia nas również z tej pułapki.

Wkraczanie w przebaczenie i wolność

Wezwanie do przebaczenia można łatwo błędnie interpretować jako wezwanie do odrzucenia przewinień jako „nic wielkiego” lub wezwanie do „po prostu się z tym pogodzić”. Naszym powołaniem jest jednak zrozumienie, jak gniew i miłosierdzie należy rozumieć w taki sposób, aby chrześcijanin mógł przebaczyć z serca, nie lekceważąc powagi przewinienia ani właściwego gniewu należnego grzechowi. Mam nadzieję, że tym, którzy zmagają się z przebaczeniem, nowe spojrzenie na przebaczenie w ten sposób pozwoli zrobić pierwszy krok w kierunku przebaczenia, a co za tym idzie, wolności.

Autor:
Thomas St. Andrew

MODLITWA

Panie Jezu Chryste, Który znasz głębię ludzkiego serca i ból każdej zranionej duszy,

staję przed Tobą z tym wszystkim, co we mnie rozrywane – między poczuciem krzywdy a wezwaniem do miłości.

Panie, Ty widzisz, jak łatwo pomylić przebaczenie z udawaniem, że nic się nie stało. Pomóż mi zrozumieć, że moja bolesna reakcja nie jest błędem, a krzywda nie jest drobiazgiem, który można po prostu zamieść pod dywan. Nie chcę pomniejszać zła, bo zło nie jest dobrem. Nie chcę też karmić w nieskończoność goryczy, która zżera moją własną duszę.

Daj mi łaskę odnalezienia tej świętej równowagi – żebym potrafił nazwać grzech po imieniu i poczuć sprawiedliwy ból czy święte wzburzenie wobec zła, a jednocześnie – w mocy Twojego Ducha – uwolnić więzienie, w którym trzymam winowajcę, pamiętając, że tym pierwszym więźniem jestem często ja sam.

Nie proszę Cię o tani spokój ani o stępienie mojego sumienia. Proszę o odwagę zrobienia tego pierwszego, najtrudniejszego kroku w głąb prawdy: abym zaryzykował spojrzenie na winę oczami sprawiedliwości i miłosierdzia zarazem.

Uzdrów to, co we mnie wrze, oczyszczm mój gniew z trucizny nienawiści i daj mi Twoje serce – takie, które potrafi kochać i przebaczać do końca, nie odbierając bólowi jego powagi, a człowiekowi szansy na odkupienie.

Poprowadź mnie od zranienia do wolności. Niech to przebaczenie wypłynie z głębi mojej woli i Twojej łaski, a nie z ludzkiej słabości czy lęku.

Amen.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Dziękuję, że jesteś tutaj ze mną...

Niech ta chwila ze sztuką i słowem przyniesie Ci pokój. Jeśli ten wpis poruszył Twoje serce, podziel się swoją myślą w komentarzu – każde Twoje słowo jest dla mnie cennym darem.

Z modlitwą i światłem, Teresa

<><><><><><><><><><><><>

Adresy linków do moich blogów w prawym marginesie na górze