Niewiele jest dusz naprawdę pokornych.
Wojny, podziały religijne i polityczne, konflikty małżeńskie i rodzinne, napięcia w pracy i ataki na reputację w mediach społecznościowych nie biorą się z próżni. Nie, biorą swój początek w sercu… w sercu pełnym pychy. Sercu, które pragnie rządzić i dominować nad innymi. Sercu, które pragnie udowodnić, że ma rację, a ty się mylisz.
Sercu przywiązanym do własnej wielkości
Wielu ludzi na świecie, w tym katolicy, nie poświęca wystarczająco dużo czasu kontemplacji naszego Ukrzyżowanego Pana. Nie poszliśmy za Nim na Golgotę. Opluwano Chrystusa, a jednak milczał. Zdarto z Niego szaty, a jednak nie stawiał oporu. Nie pozwoliliśmy, by życie i słowa Chrystusa przeniknęły nasze dusze; zamiast tego, to my pierwsi rzucamy kamieniami i wyciągamy belkę z oka naszego brata. Nie rzucamy kamieniami dosłownie, ale odpieramy wrogie ataki na innych poprzez nasze oszczerstwa, plotki i inne ataki personalne, zwłaszcza w mediach społecznościowych.
Według św. Tomasza z Akwinu pycha jest definiowana jako nieuporządkowane pragnienie własnej doskonałości, wykraczające poza granice zdrowego rozsądku. Cytując św. Grzegorza Wielkiego, św. Tomasz z Akwinu stwierdza również, że „pycha jest najoczywistszym znakiem pokory wybranych, a przeciwnie – pycha jest najoczywistszym znakiem potępionych”. Pycha jest wszechobecna i przeniknęła do Kościoła, ponieważ niewielu jest gotowych złamać ją w swoich sercach.
Zarówno tradycyjni, jak i nietradycyjni katolicy zmagają się z pychą. Na przykład ci w hierarchii katolickiej, którzy forsują własny program, synodalność i Kościół przyjazny homoseksualistom, kierują się dumą, że wiedzą lepiej niż Chrystus. Jednocześnie tym w Kościele katolickim, którzy kwestionują, czy papież jest prawdziwym papieżem, lub którzy starają się sprzeciwić Ojcu Świętemu, brakuje ducha pokory. Samouwielbienie faryzeuszy nadal rządzi wieloma sercami.
Kilka prawdziwych historii ilustruje, jak pycha daje o sobie znać w dzisiejszym Kościele. Po pierwsze, pewien świecki podszedł kiedyś do księdza, w którego parafii w tamtym czasie odprawiano zarówno mszę Novus Ordo, jak i tradycyjną mszę łacińską (TLM). Świecki uczestniczył w Mszy TLM i chciał wiedzieć, z której liturgii pochodzi konsekrowana Hostia, ponieważ chciał tylko Hostię z TLM. Niektórzy mogliby powiedzieć, że to nie pycha, ale ewidentnie coś jest nie tak.
Po drugie, mężczyzna po raz pierwszy przedstawił swoją dziewczynę swojej mamie. Po spotkaniu z dziewczyną, matka poprosiła ją o zmianę dżinsów na spódnicę, którą jej zapewniła. Dziewczyna była oszołomiona! Każdy z nas musi zbadać swoje motywy, aby sprawdzić, czy kieruje nami duch pokory, czy dumy.
Pycha prowadzi nas śliską ścieżką do piekła. Z drugiej strony, pokora to autostrada do nieba. Pokora to cnota, która pomaga nam postrzegać siebie tak, jak widzi nas Bóg, prowadząc nas do oddania Mu wszelkiej czci i chwały. Ostatecznie, najbardziej pokorne dusze myślą o sobie mniej i starają się skupić na Bogu i innych. Rzadko wyrażają swoją opinię, chyba że zostaną o to poproszeni, i są ostatnimi, którzy krytykują innych, ponieważ ich niedoskonałości są na widoku. Dążą do tego, by być małymi w oczach świata.
W swojej nowej książce „The Marriage Gap ” Devin i Kim Schadt opisują cztery fundamentalne potrzeby małżonków oraz jak najlepiej je komunikować i rozumieć. Pokorny małżonek pragnie służyć, a nie dominować nad partnerem. Słyszałem w wielu tradycyjnych kręgach, że mąż nigdy nie zmieniał pieluchy. Czy w takim razie Chrystus nie powinien był umyć śmierdzących stóp swoich apostołów?
Duma zakorzeniła się w każdym powołaniu. Na przykład, kiedy katolickie pary nie przestrzegają nauczania Kościoła na temat antykoncepcji i zapłodnienia in vitro , wysyłają Chrystusowi sygnał, że On się myli, a oni mają rację. A kiedy biskup i ksiądz milczą na temat tak surowych nauk, w tym nauczania Kościoła o piekle i grzechu, stawiają własną miłość do bycia lubianym ponad wieczne zbawienie swojej trzody.
Powiedzmy sobie jasno: tylko dusze pokorne wejdą do nieba.
Jednym z największych problemów naszego świata jest to, że oczekujemy od wszystkich świętych, a jednocześnie jesteśmy dalecy od doskonałości. Dobrze by było, gdybyśmy codziennie odmawiali Litanię Pokory, przypisywaną Słudze Bożemu kardynałowi Rafaelowi Merry del Val, którą omawiam w mojej książce „ Pokora Świętych: Litania Pokory, która stała się Ciałem” . Kardynał był człowiekiem wielkiej pokory, który odmawiał Litanię po każdej odprawianej Mszy Świętej. Dwukrotnie był bliski wyboru na papieża. Podejrzewam, że modlił się, aby Bóg nigdy nie powołał go do papiestwa, ponieważ chciał pozostać w ukryciu.
Nie miał żadnego planu poza wolą Chrystusa.
Ponieważ pycha zatruła wiele serc, zarówno w Kościele katolickim, jak i poza nim, potrzebujemy cnoty pokory bardziej niż kiedykolwiek. A jeśli przyjrzymy się uważnie, znajdziemy ślady pradawnej pychy węża w naszych sercach.
Jeśli nie posiadamy pokory, staniemy się „swoim własnym najwyższym papieżem”, jak bł. Kolumba Marmion opisał kiedyś naszych protestanckich braci. Kiedy brakuje nam umysłu i serca Chrystusa, stajemy się swoim własnym bogiem. Patrzymy z góry i wykorzystujemy innych. A ponieważ nie jesteśmy w zgodzie z samymi sobą, bo brakuje nam łaski, nasze rany zadajemy innym. Prędzej czy później będziemy naśladować pierwszego narcyza, Szatana, zamiast naszego pokornego Boga: Jezusa, który posunął się tak daleko, że przybrał postać chleba i wina.
Aby przemienić świat i Kościół katolicki, musimy błagać Boga i Matkę Bożą o cnotę cnót. „Pokory, pokory, pokory” – tego najbardziej brakuje naszym duszom.
Autor: Patrick O'Hearn
MODLITWA
Panie Jezu, cichy i pokornego serca, uczyń serce moje według Serca Twego.
Naucz mnie przyjmować prawdę o sobie – moich mocnych i słabych stronach, moich darach i ograniczeniach.
Uwolnij mnie od pychy, od ciągłego pragnienia bycia pierwszym, od lęku przed uniżeniem i od potrzeby ubiegania się o ludzkie uznanie.
Daj mi łaskę słuchania innych z szacunkiem, przyjmowania pouczeń bez gniewu i cieszenia się cudzym dobrem tak, jakby było moim własnym.
Pomóż mi ufać Tobie bardziej niż sobie samemu i pamiętać, że wszystko, co dobre, jest Twoim darem.
Amen.
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Dziękuję, że jesteś tutaj ze mną...
Niech ta chwila ze sztuką i słowem przyniesie Ci pokój. Jeśli ten wpis poruszył Twoje serce, podziel się swoją myślą w komentarzu – każde Twoje słowo jest dla mnie cennym darem.
Z modlitwą i światłem, Teresa
<><><><><><><><><><><><>
Adresy linków do moich blogów w prawym marginesie na górze
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz