Pewien znany współczesny teolog i kaznodzieja oświadczył, że „wolałby dyskutować ze wszystkimi teologami w Hiszpanii niż z tą zakonnicą, która nie zna łaciny”.
Fragment okna klasztoru św.Teresy w Ávila w Hiszpanii. (Zdjęcie: Wikipedia)Roześmiałaby się, gdyby powiedziano jej, że pewnego dnia zostanie doktorem Kościoła. Teresa de Ahumada y Cepeda (1515–1582), lepiej znana jako święta Teresa z Ávili, otrzymała wykształcenie, jakie otrzymywała gospodyni domowa XVI wieku. Niemniej jednak, znany współczesny teolog i kaznodzieja oświadczył, że „wolałby dyskutować ze wszystkimi teologami w Hiszpanii niż z tą zakonnicą, która nie znała łaciny”
Większość katolików wie, że święta Teresa urodziła się w Hiszpanii, postanowiła wstąpić do zakonu karmelitanek i przez prawie dwie dekady prowadziła wierne, choć przeciętne życie. Po głębokim nawróceniu, resztę życia poświęciła na założenie zreformowanego zakonu, znanego obecnie jako Zakon Karmelitów Bosych.
Była również duchową gigantką. Jej pisma opublikowano kilka lat po jej śmierci, a na podstawie jej dzieł duchowych, listów i zeznań świadków została ogłoszona świętą.
Pomimo reputacji wielkiej mistyczki, świadkowie zeznawali, że Teresa była czarującą, zrównoważoną i serdeczną kobietą. Być może dlatego cieszy się tak dużą popularnością jako duchowa przewodniczka od ponad czterech stuleci. Używała przyziemnych przysłów i prostej mowy, by wyrażać swoje myśli, a nie pedantycznego języka. Była kobietą paradoksalną, która pragnęła zniknąć w klasztorze, ale spędziła dekady podróżując po całej Hiszpanii. Pragnęła życia w milczeniu, ale była zmuszona udobruchać arystokratów, przeprowadzać wywiady z postulantkami, żebrać o pieniądze i pisać listy do ludzi zarówno w swoim zakonie, jak i poza nim.
W 1970 roku została mianowana Doktorem Kościoła ze względu na głębię swoich pism . Nie trzeba jednak mieć dyplomu z teologii, aby poznać życie duchowe Teresy. Oto osiem lekcji z jej życia, które do dziś są aktualne dla katolików.
Zasada 1: Przyznaj się do swoich błędów
W przeciwieństwie do autorów tak wielu współczesnych autobiografii, Teresa otwarcie wskazywała na swoje błędy w autobiografii „ Księga jej życia” . Zwracała uwagę na pobożność swoich pobożnych, bogatych rodziców i ubolewała nad tym, że nie poszła w ich ślady, przyznając się również do nastoletniego zamiłowania do czytania powieści. Czy ojciec Teresy wysłał swoją piętnastoletnią córkę na naukę do augustianek z powodu śmierci matki, z powodu miłości do kuzyna, czy też z obawy, że stanie się płytką gadułą? Być może była to kombinacja wszystkich trzech czynników.
Młoda Teresa była zafascynowana zakonnicami, które ją uczyły, więc impulsywnie postanowiła sama zostać jedną z nich. W wieku dwudziestu lat uciekła z domu, by wstąpić do klasztoru karmelitanek Wcielenia w Ávili, przyjmując w życiu zakonnym imię Siostry Teresy od Jezusa.
Przez prawie dwadzieścia lat wiodła pozornie nieskazitelne życie zakonnicy. Była czysta, posłuszna i najwyraźniej szczęśliwa. Z zaangażowaniem uczestniczyła w życiu modlitewnym i uwielbieniu swojej wspólnoty. Jednak, mówiąc współczesnym językiem, po prostu „robiła swoje”. Bardziej oddana była przyjaźniom i pogawędkom z gośćmi w klasztornym salonie niż rozmowom z Panem.
Autobiografia Teresy pokazuje, jak wygląda życie w grzechu powszednim. Minęły dekady, zanim zdołała stawić czoła swoim wadom.
Zasada 2: Poznaj Chrystusa, a poznasz siebie
Wkrótce po tym, jak Teresa złożyła śluby zakonne, poważnie zachorowała i omal nie umarła. Podczas powolnego powrotu do zdrowia zaczęła się żarliwiej modlić. Ale kiedy otacza cię 180 zakonnic, które żyją raczej jak pensjonarki w hotelu niż jak zakonnice, łatwo jest zrezygnować z modlitwy. Jej ojciec i dominikanin próbowali ją zganić za frywolny sposób, w jaki żyła swoją wiarą, ale ignorowała ich.
Pewnego dnia w 1553 roku minęła figurę Jezusa Chrystusa, która przedstawiała Go pokrytego ranami. Tym razem widok Jego bólu i krwi poruszył ją do skruchy. A może dokładniej, doświadczenie bliskiej śmierci, braterskie napomnienie innych, dwie dekady nieudanych prób poprawy swojego życia i wyjątkowe poruszenie łaski w końcu otworzyły jej serce. Zakochała się w Jezusie Chrystusie.
Zaszokowała inne zakonnice, gdy zaczęła traktować modlitwę poważnie. Z czasem zrozumiała, że Bóg wzywa ją do założenia małej wspólnoty zakonnic, która ściślej przestrzegałaby pierwotnej Reguły Karmelu.
Warto zauważyć, że Teresa była w stanie rozpoznać, że wspólnota, w której żyła – zbyt duża, zbyt pobłażliwa i źle zarządzana – utrudniała jej rozwój duchowy dopiero wtedy, gdy zwróciła wzrok na Chrystusa.
Zasada 3: Wiedz, kiedy mówić, a kiedy trzymać język za zębami
W swoich pismach Teresa barwnie opisuje swoje doświadczenia modlitewne. Choć ubolewała nad latami, które spędziła na rozmowach z gośćmi w klasztornym salonie zamiast na modlitwie, wszystkie te rozmowy uczyniły z niej znakomitą rozmówczynię i wnikliwą pisarkę, poruszającą złożony temat modlitwy.
Nie zdecydowała się pisać o swoich duchowych doświadczeniach sama. Zrobiła to dopiero wtedy, gdy nakazał jej to przełożony. Oczywiście, subtelnie się na niego zemściła, dodając w swoich tekstach drobne komentarze, że uważa pisanie za stratę czasu. Uważała, że lepiej byłoby poświęcić czas na przędzenie wełny, żeby jej zakonnice miały co nosić.
Innym razem pokazała księdzu zeszyt z zapiskiem zatytułowanym „ Myśli o miłości Bożej” . Kiedy ksiądz stwierdził, że to strata energii i kazał jej wrzucić go do ognia, natychmiast to zrobiła. (Wierni katolicy mogą mieć nadzieję, że ten ksiądz odbył już karę czyśćca za pozbawienie przyszłych pokoleń tego zapisu).
Kiedy Teresa oprzytomniała po duchowej ekstazie i dowiedziała się od sióstr zakonnych, że lewitowała podczas modlitwy, poczuła się upokorzona. Martwiła się, że uznają ją za świętą, podczas gdy była pewna, że tak nie jest.
Dar elokwencji Teresy okazał się dla niej cenny jako założycielki zakonu. Często potrzebowała dyplomatycznych umiejętności, aby prosić o datki na utrzymanie zakonnic lub uzyskać pozwolenie na założenie nowej wspólnoty. W listach była uprzejma i bystra, dyplomatycznie rozwiązując skomplikowane sytuacje z udziałem biskupów, bogatej szlachty, lokalnych przywódców, a nawet króla Hiszpanii.
Zasada 4: Nie bój się cierpienia
Teresa dorastała w wygodnym domu, rozpieszczana przez ojca i uwielbiana przez młodszych braci. Mogła zostać rozpieszczonym bachorem. Na szczęście jej chrześcijańska akceptacja cierpienia uchroniła ją przed tym losem.
Wkrótce po wstąpieniu do klasztoru Teresa poważnie zachorowała, a jej cierpienie spotęgowało złe leczenie. Omal nie umarła, a rodzina już wykopała jej grób. Później przez trzy lata była częściowo sparaliżowana.
Po wyzdrowieniu z choroby i nawróceniu zaczęła mieć wizje Jezusa Chrystusa. Jej spowiednicy nie dali jej wiary i twierdzili, że zamiast tego doświadcza wizji demonicznych. Niektóre zakonnice z jej klasztoru zgadzały się z księżmi. Teresa zastanawiała się, czy mieli rację.
Później, gdy zaczęła zakładać wspólnoty karmelitanek w różnych miastach Hiszpanii, mieszkańcy tych miast niekiedy stawali się agresywni. Byli wiernymi katolikami, ale obawiali się, że utrzymanie nowej wspólnoty sióstr zakonnych będzie dla nich zbyt kosztowne. Teresa wymyśliła sposób, by ich oszukać: wraz z siostrami wkradała się do miasta w środku nocy, rozbijała dom i rano po prostu dzwoniła dzwonem wspólnoty. Mieszkańcy, jako fait accompli, zazwyczaj nie wszczynali zamieszek. Zazwyczaj.
Zdając sobie sprawę z niebezpieczeństwa, jakie niesie ze sobą wygodne otoczenie w klasztorze Wcielenia, Teresa nalegała, aby jej siostry żyły w ubóstwie. Za jej życia zazwyczaj nie stanowiło to problemu. Zamiast tego, ona i jej siostry często były bez grosza i głodowały. Teresa nalegała, aby ich domy były czyste i urządzone praktycznie, ale nie pozwalała na żadne dodatkowe wygody.
Za każdym razem, gdy Teresa od Jezusa spotykała się ze sprzeciwem wobec swojego nowego zakonu, zdawała się być pełna energii, a nie zniechęcona. W końcu wierzyła, że cała jej praca jest dziełem Boga. Jednak w pewnym gorzkim momencie pod koniec jej życia, gdy wrogowie jej zakonu wydawali się być bliscy zniszczenia Karmelitów Bosych, ogarnął ją smutek. Płakała, martwiąc się, że jej zakonnice i księża zostaną wydaleni lub uwięzieni. W tym krytycznym momencie ukazał jej się nasz Pan. Powiedział jej, że widzi jej cierpienia i dodał jej otuchy. Nadzieja Teresy powróciła i powiedziała swoim siostrom, aby kontynuowały modlitwę. Podczas gdy ona i jej zakonnice modliły się, współczujący ksiądz na dworze hiszpańskim przekonał króla do interwencji. To uratowało zakon Karmelitów Bosych przed zniszczeniem.
Zasada 5: Kochaj swoich przyjaciół i rodzinę, ale nie bądź ślepy na ich słabości
Teresa od Jezusa mogła zostać zakonnicą, ale to nie zmieniało faktu, że miała braci, siostry, siostrzenice, siostrzeńców i dalszą rodzinę. Czasami oni potrzebowali jej pomocy, a czasami ona potrzebowała ich. Teresa kochała swoją rodzinę, co oznaczało, że często angażowała się w charytatywne rozwiązywanie trudnych spraw rodzinnych.
Jako założycielka, to początkowo Teresa decydowała, które zakonnice i księża powinni zostać przyjęci do nowego zakonu. Wraz z rozprzestrzenianiem się karmelitów bosych, polegała na swoich przywódcach w podejmowaniu ważnych decyzji. Niektórzy z jej pierwszych przywódców zostali świętymi, jak mistycy św. Jan od Krzyża i bł. Anna od św. Bartłomieja. Jeden święty kapłan, ojciec Hieronim Gracián, przeżył niezwykłe życie, jak opisano w jego autobiografii . Jednakże, chociaż Teresa od Jezusa szanowała i kochała o. Graciána, bywał on impulsywny i przysparzał jej wielu problemów. Niestety, nie wszyscy inni wczesni przywódcy karmelitów bosych zostali świętymi, a niektórzy z nich nawet ją zdradzili.
Teresa kochała swoją rodzinę i członków swojego zakonu jak prawdziwa matka. Oznaczało to, że wybaczała im błędy i grzechy. Nie bała się jednak ich napominać, często w dowcipny sposób, co łagodziło cios.
Zasada 6: Żyj wiecznie
Kiedy Teresa i jej ukochany brat, Lorenzo, byli dziećmi, lubili rozmawiać o Bogu. Jedną z koncepcji, która ich intrygowała, była idea wieczności. Co to znaczy „na zawsze”? Dyskutowali o tym godzinami.
Wawrzyniec był bratem, którego Teresa przekonała do ucieczki z domu. Ich plan zakładał odnalezienie muzułmanów i zabicie ich, aby mogli trafić prosto do nieba jako męczennicy. Na szczęście krewny odnalazł ich błąkających się po wsi i sprowadził do domu.
Można by twierdzić, że całe życie Teresy od Jezusa można wytłumaczyć dziecięcym pragnieniem zrozumienia wieczności i gotowością oddania za to życia.
Zasada 7: Skarż się Bogu jak kochanek
Podczas jednej z licznych podróży Teresy, by zakładać nowe wspólnoty, cudem uniknęła utonięcia w rwącej rzece. Zmęczona i zraniona, poskarżyła się Jezusowi, mówiąc: „Panie, wśród tylu nieszczęść to jest ponad wszystkie inne!”. On odpowiedział jej: „Tereso, tak właśnie traktuję moich przyjaciół”. Teresa od Jezusa powiedziała do Pana Wszechświata: „Ach, mój Boże! Dlatego masz ich tak mało!” .
Nic nie wskazuje na to, że nasz Pan uznał jej słowa za obraźliwe. Wiedział raczej, że Go kochała, bez względu na to, dokąd ją prowadził.
Zasada 8: Módl się każdego dnia
Jest jedna rzecz, której młoda Teresa od Jezusa zaniedbała i przez którą przez dziesięciolecia tkwiła w życiu pełnym przeciętności: zaniedbała codzienną modlitwę.
To, co Teresa nazwała modlitwą myślną, łatwo podsumować. Stań w obecności Boga. Rozmawiaj z Nim. Słuchaj Go. Uwierz, że jest tak blisko ciebie, jak twój oddech, bo oczywiście, że jest.
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Dziękuję, że jesteś tutaj ze mną...
Niech ta chwila ze sztuką i słowem przyniesie Ci pokój. Jeśli ten wpis poruszył Twoje serce, podziel się swoją myślą w komentarzu – każde Twoje słowo jest dla mnie cennym darem.
Z modlitwą i światłem, Teresa
<><><><><><><><><><><><>
Adresy linków do moich blogów w prawym marginesie na górze
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz