Niniejszą homilię wygłoszono w uroczystość Chrystusa Króla w formie nadzwyczajnej, 25 października 2026 r., w kościele Świętych Młodzianków w Nowym Jorku.
W kalendarzu Usus Antiquior dzisiaj przypada święto Chrystusa Króla, święto ustanowione przez papieża Piusa XI w encyklice Quas Primas.
Dlaczego akurat ta niedziela? Papież wyjaśnił to w następujący sposób: „Ostatnia niedziela października wydawała się najdogodniejsza do tego celu, ponieważ przypada na koniec roku liturgicznego”. Wraz z rewizją kalendarza liturgicznego w 1970 roku, uzasadnienie papieża stało się jeszcze bardziej jednoznaczne, ponieważ umieściło to święto w ostatniej niedzieli roku liturgicznego.
Papież Pius X ustanowił to święto – można by rzec, że wbrew intuicji – dokładnie w momencie upadku monarchii na całym świecie. Chodziło mu właśnie o to, że o ile świeckie systemy polityczne mają określony okres trwałości, o tyle panowanie Chrystusa trwa od wieczności do wieczności. Przyjrzyjmy się bliżej tej intuicji.
Przywołaj tę scenę w swojej wyobraźni: skromny żydowski cieśla i rabin zdaje się stać przed sądem przed osobistym przedstawicielem najpotężniejszego władcy, jaki kiedykolwiek rządził ludźmi. To, czego szlochający, antysemicki Piłat nie może nawet pojąć, to fakt, że on i Król Wszechświata toczą ze sobą bój, w którym on sam staje przed sądem przed potencjalnym Oskarżonym, Tym, który przyszedł, aby ustanowić Królestwo zapowiedziane i przepowiedziane przez starożytnych Proroków. Królestwo, w którym wizja Daniela stanie się rzeczywistością, a spory etniczne i podziały nie będą miały miejsca, gdyż Syn Człowieczy otrzyma suwerenność i imperium, które nigdy nie przeminą ani nie zostaną zniszczone.
Wkraczając w tę kończącą rok celebrację cyklu liturgicznego, powinniśmy zastanowić się nad tym, co Kościół chciałby, abyśmy rozważyli w tę chwalebną uroczystość Chrystusa Króla. W tym kontekście różnimy się od T.S. Eliota, który twierdził, że świat skończy się „nie z hukiem, ale z skomleniem”.
Chrystus Król przychodzi do nas z historii swojego ludu, a zatem spoglądamy wstecz na pojęcia królewskości w starożytnym Izraelu. Podczas gdy większość współczesnych utożsamia biblijny Izrael z królami takimi jak Saul i Dawid, zdają się zapominać (o ile w ogóle o tym wiedzą), że ustanowienie monarchii było niechętnym ustępstwem ze strony Boga Izraela. W miarę jak Izraelici rosli w siłę i prestiż oraz zaczęli nawiązywać relacje z innymi narodami, stopniowo zaczęli pragnąć upodobnić się do nich pod wieloma względami, a jednym z nich było rządzenie państwem.
I tak lud prosi, a następnie żąda od Samuela, aby dał im króla, aby mogli być bardziej podobni do pogan, wśród których się znaleźli. Ale dlaczego, pytacie, Samuel się opiera, najwyraźniej odzwierciedlając boski punkt widzenia? Ponieważ kiedy Bóg uformował Swój Wybrany Lud w naród, było jasne, że tylko Bóg będzie ich Królem; każdy inny ludzki władca byłby jedynie „zastępcą” jedynego Monarchy, który był równie jedynym Bogiem.
Ale Bóg uległ, że tak powiem, naleganiom Swojego Ludu – jak to często czyni w historii zbawienia – pozwalając im i nam wybrać nasz własny, wadliwy rodzaj szczęścia i bezpieczeństwa zamiast Jego wyższego planu, i w ten sposób uczymy się na własnej skórze, że Bóg naprawdę wie lepiej. Albo, jak to ujął Dante, „w Jego woli jest nasz pokój”. Dawna izraelska lękliwość wobec monarchii była zatem zdrowym instynktem, pielęgnowanym przez Objawienie Boże, a mianowicie, że ludzie muszą zawsze unikać bałwochwalstwa polityki. A dzisiejsze święto służy temu samemu zbawiennemu przypomnieniu dla nas, którzy znosiliśmy politykę alienacji, ekstremizmu, kłamstw i korupcji – nawet będąc chętnymi i kochającymi poddanymi samego Chrystusa Króla.
Twierdzenie, że czcimy Chrystusa jako Króla Wszechświata, automatycznie wyklucza pewne postawy i nastawienia Kościoła, a wymaga jeszcze innych. Pozwólcie, że zwrócę uwagę na kilka z nich.
Po pierwsze, Kościół nigdy nie może bezpośrednio angażować się w sprawy państwa, a tym bardziej kropić wodą święconą żadnego systemu politycznego, społecznego czy gospodarczego, nawet pozornie składając ofiarę kadzidła przed ołtarzami tych fałszywych bogów. Jeśli historia czegoś nas uczy, to tego, że Kościół zawsze przegrywał, gdy zacieśniał więzy z rządami lub rewolucjami. A to oznacza, że Chrystus również przegrywał w tym procesie. Kościół, idąc za przykładem swojego Władcy, musi powtórzyć Jego słowa: „Moje królestwo nie jest z tego świata”.
Po drugie, to bierne podejście do polityki nie oznacza jednak, że Kościół nie przejmuje się sprawami tego świata; oznacza to, że proponuje normy i standardy moralne, którymi kieruje się jego dzieci w dążeniu do przekształcania Miasta Człowieka w Miasto Boga. Kiedy wikariusz Chrystusa Króla, św. Jan Paweł II, pogroził palcem z dezaprobatą prezydentowi Filipin Ferdinandowi Marcosowi, Marcos zadrżał; kiedy głos tego samego wikariusza Chrystusa Króla zadrżał z emocji i świętego oburzenia na generała Jaruzelskiego, sam stary polski komunista zadrżał w wojskowych butach. Stało się tak, ponieważ Papież dawał świadectwo prawdzie, która jest najpotężniejszą bronią, jaką człowiek może wymachiwać; przemawiał w imieniu Tego, który był Prawdą Wcieloną w epoce kłamstw, wręcz w imieniu Tego, który jest Królem Królów w epoce, w której królewskość jest postrzegana jako coś osobliwego, jeśli nie znudzona.
Po trzecie, dzisiejsza liturgiczna celebracja przypomina nam, że cyniczne pytanie Stalina: „Ile dywizji ma Papież?” było niczym innym, jak współczesną wersją podobnie cynicznego pytania Piłata: „Cóż to jest prawda?”. Faktem jest, że nie tylko Papież musi reprezentować absolutną prawdę i normy moralne; obowiązkiem i przywilejem każdego ochrzczonego członka świętego Kościoła Chrystusowego jest czynić to w codziennych okolicznościach swojego życia.
Jakże ważne jest zatem, aby oddani katolicy mieli odwagę swoich przekonań i śmiało głosili obronę ludzkiego życia i świętości rodziny, mówiąc prawdę bez lęku przed opinią publiczną i nie dając się uciszyć z obawy przed wplątaniem się w tkankę kultury śmierci, przemocy i dehumanizacji. Jak ważne jest, aby oddani katolicy głosowali tam, gdzie – jak twierdzą – wyznają swoje wartości. Takie sytuacje, moi drodzy, definitywnie odpowiedziałyby na pytanie Stalina i pokazały światu, że my, katolicy, poważnie podchodzimy do życia pod sztandarem Chrystusa Króla i poświęcamy się urzeczywistnianiu Królestwa obiecanego przez proroków.
Królestwo Boże, którego pełnego przyjścia oczekujemy wraz ze wszystkimi ludźmi dobrej woli, nie nadchodzi dzięki precyzyjnym manipulacjom ani kalkulacjom człowieka. Ostatecznie jest dziełem Boga, a nie naszym; dlatego jest tajemnicze i nie przystaje do naszych normalnych sposobów postępowania. To właśnie miał na myśli mnich i poeta Thomas Merton, pisząc:
Słyszę Władcę, który przemawia w moich tętnicach,
Odwracając swoimi obietnicami wszystko,
co teraz dzieje się z ogniem i grzmotem.
Jego Prawda jest potężniejsza niż katastrofa.
Jego Pokój nakazuje milczenie dowodom przeciwko nam.
Jednocześnie, z pokorą uświadamiamy sobie, że Bóg rzeczywiście polega, by tak rzec, na ludzkiej współpracy, aby zrealizować swoje wielkie cele. Dlatego też esej Mertona jest równie pouczający w tym zakresie. Mówi on:
Świat został stworzony bez człowieka, ale nowe stworzenie, które jest prawdziwym Królestwem Bożym, ma być dziełem Boga w człowieku i przez człowieka; ma być wielkim, tajemniczym, teandrycznym dziełem Mistycznego Chrystusa, Nowego Adama, w którym wszyscy ludzie jako „jedna Osoba” lub jeden „Syn Boży” przemienią kosmos i ofiarują go Ojcu w blasku. Tutaj, w tym przemienieniu, dokona się apokaliptyczne zaślubiny Boga z Jego stworzeniem, ostateczne i doskonałe dopełnienie, o którym żaden śmiertelny mistycyzm nie jest w stanie marzyć i które jest ledwie zapowiedziane w symbolach i obrazach ostatnich stron Apokalipsy.
Nie, drogi Boże nie są naszymi drogami i dzięki Bogu, bo nasze plany zbyt często bywają tak krótkowzroczne. Dziewiętnastowieczny poeta George MacDonald obnaża tę prawdę, pisząc:
Wszyscy szukali króla,
który by zabił ich wrogów i wywyższył ich wysoko.
Ty byłeś małym dzieckiem,
które doprowadziło kobietę do płaczu.
Tak, Bóg przychodzi, by realizować swoje szlachetne plany w paradoksach, wzywając nas do dostrzeżenia Jego mocy w nowonarodzonym Dzieciątku i w ukrzyżowanym wędrownym Kaznodziei. A obecny wiek, jak każdy poprzedni, drwi z takich sugestii, tracąc w ten sposób obietnice i ich spełnienie.
Koniec roku kościelnego, niczym Janus, rozpoczyna się w pierwszą niedzielę nowego roku Adwentem, gdy nasze umysły i serca ponownie skupiają się na czasach ostatecznych, które zapowiadają nadejście nowego nieba i nowej ziemi. Tymczasem, ty i ja jesteśmy wezwani, słowami papieża Pawła VI, do położenia fundamentów pod „cywilizację miłości”, która ma swoje korzenie w prawdzie o tym, kim jest Bóg i kim ma być człowiek, stworzony na obraz Boży.
Zaledwie dwie dekady temu z wdzięcznością pożegnaliśmy wiek kłamstw o Bogu i człowieku; wiek, którego pierwsze pięć dekad przyniosło komunizm, nazizm i faszyzm, zbrodnie przeciwko ludzkości, jakich nigdy wcześniej nie widział człowiek; wiek, którego drugie pięć dekad zrodziło materializm i sekularyzm, nowe ataki na godność człowieka, wiele z nich wciąż jeszcze niewyobrażalnych. Wszystko to przywodzi nam na myśl mądre i wnikliwe słowa Ojców Soboru Watykańskiego II zawarte w Gaudium et spes : „Stworzenie bez Stwórcy zanika” [n. 36].
Moi drodzy przyjaciele, musimy przekonać się o słuszności autora Listu do Hebrajczyków, że „nie mamy tu trwałego miasta”. Dlatego też dążymy do Królestwa, które z pewnością jeszcze nie nadeszło, jednocześnie dostrzegając przebłyski tego nadchodzącego Królestwa w naszym życiu w Kościele – zwłaszcza gdy gromadzimy się, by złożyć Ofiarę Eucharystyczną, w której spotykamy Tego, który jest zarówno naszym Królem, jak i Arcykapłanem. Z podziwem i tęsknotą za ostatecznym wypełnieniem modlimy się: „Adveniat regnum tuum” [Przyjdź Królestwo Twoje]. „Veni, Domine Jesu” [Przyjdź, Panie Jezu].
Homilię wyglosił:
Ksiądz Peter MJ Stravinskas założyciel organizacji The Catholic Answer w 1987 roku, a The Catholic Response w 2004 roku, a także Stowarzyszenia Kapłańskiego Błogosławionego Johna Henry'ego Kardynała Newmana, stowarzyszenia wiernych o charakterze duchownym, zaangażowane w edukację katolicką, odnowę liturgiczną i nową ewangelizację. Ksiądz Stravinskas jest również prezesem Fundacji Edukacji Katolickiej, organizacji, która służy wzmacnianiu katolickiej tożsamości szkół katolickich.
Modlitwa do Jezusa Chrystusa naszego Króla i Pana
Jezu Chryste, Królu Wszechświata, Panie nasz i Boże, Odkupicielu rodzaju ludzkiego, nasz Zbawicielu! Ty, który mówiłeś, że Królestwo Twoje nie jest z tego świata, który wzywałeś nas do szukania Królestwa Bożego i nauczyłeś nas prosić w modlitwie do Ojca: „przyjdź Królestwo Twoje”, wejrzyj na nas stojących przed Twoim Majestatem. Wywyższamy Cię, oddajemy Ci cześć i uwielbienie. Pokornie poddajemy się Twemu Panowaniu i Twemu Prawu. Świadomi naszych win i zniewag zadanych Twemu Sercu przepraszamy za wszelkie nasze grzechy i zaniedbane dobro. Wyrażamy naszą skruchę i prosimy o zmiłowanie. Przyrzekamy zabiegać o pomnożenie Twojej Chwały, dziękować za nieskończone Miłosierdzie, które okazujesz z pokolenia na pokolenie, wiernością i posłuszeństwem odpowiadać na Twoją Miłość. Boski Królu naszych serc, niech Twój Święty Duch, wspiera nas w realizacji tych zobowiązań, chroni od zła i dokonuje naszego uświęcenia. Niech pomaga nam porządkować całe nasze życie i posłannictwo Kościoła. Króluj nam Chryste! Króluj w naszej Ojczyźnie, króluj w każdym narodzie, na większą chwałę Przenajświętszej Trójcy i dla zbawienia ludzi. Spraw, aby nasze rodziny, wioski, miasta i świat cały objęło Twe Królestwo: królestwo prawdy i życia, królestwo świętości i łaski, królestwo sprawiedliwości, miłości i pokoju, teraz i na wieki wieków Amen.
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Dziękuję, że jesteś tutaj ze mną...
Niech ta chwila ze sztuką i słowem przyniesie Ci pokój. Jeśli ten wpis poruszył Twoje serce, podziel się swoją myślą w komentarzu – każde Twoje słowo jest dla mnie cennym darem.
Z modlitwą i światłem, Teresa
<><><><><><><><><><><><>
Adresy linków do moich blogów w prawym marginesie na górze
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz