MOWA WYWAŻONA

Św. Franciszek Salezy , patron pisarzy i dziennikarzy, nauczał o wartości wyważonej mowy. Podkreślał wagę mówienia szczerze i uprzejmie, a także ostrzegał przed nadmiernym, nieostrożnym słownictwem. Dał nam sześć filarów uważnej mowy. Należą do nich: łagodność, rozumowanie, by powściągnąć język, zwięzłość, brak szyderstw, brak wulgarnego języka oraz lekkość i brak kpin. Wierzył, że opanowanie języka i mowy doprowadzi nas bliżej Boga i do doskonałej duchowości. Nic dziwnego, że nasza ukochana zakonnica chciała pomóc nam podążać właściwą drogą do dorosłości, ograniczając naszą bezsensowną paplaninę!

Czy cisza naprawdę jest złota?

Czy zatem moi przyjaciele i ja powinniśmy milczeć przez cały dzień? Nie, nie o to chodziło w tej lekcji. Święty Franciszek Salezy powiedział: „Samo milczenie nie jest mądrością, bo mądrość polega na tym, żeby wiedzieć, kiedy i jak mówić, a kiedy i gdzie milczeć”. Święty Franciszek Salezy i moja zakonnica nie mówią, że nigdy nie powinniśmy rozmawiać. Chodzi raczej o zbędne mówienie .

Nasze słowa powinny być przemyślane. Kiedy mówimy za dużo, zaczynamy bełkotać. Wszyscy byliśmy w sytuacji, gdy rozmawiając z kimś, nie mogliśmy się wtrącić. Dyscyplinując język i mówiąc ostrożnie, dajemy drugiej osobie szansę na wypowiedź. Jeśli jednak głośno mówimy, nie uczymy się sztuki słuchania i w efekcie pozostajemy pustym kotłem.

Kiedy myślę o wyważonej mowie, lubię porównywać ją do pieczenia. Starannie trzymamy się przepisu i odmierzamy szklankę cukru, dwie kostki masła, łyżeczkę wanilii itd. Ale jeśli dodamy za dużo soli lub pomylimy sodę oczyszczoną z proszkiem do pieczenia, nasze dzieło może się zepsuć. Mówiąc, czasami zapominamy o odmierzaniu. Jeśli wyrzucimy z siebie wszystko, nie zastanawiając się nad ilością i jakością słów, których używamy, relacje mogą lec w gruzach. Nieograniczona ilość słów i bezsensowna paplanina zamieniają nas w puste, brzęczące kotły, a to przepis na katastrofę.

Dlaczego Jezus wolał mówić za pomocą przypowieści?

Jezus wiedział, jak ważne są precyzyjne słowa i jak najlepiej przekazywać swoje nauki. Możesz powiedzieć: „Oczywiście! On jest Bogiem”. Tak, i możemy się uczyć z tego, jak dobierał słowa i dlaczego. Celem posługiwania się przypowieściami było objawianie Jego przesłań tym, którzy chcieli słuchać, jednocześnie ukrywając prawdę przed krytykami. Był to genialny sposób na zaangażowanie Jego naśladowców, ponieważ odwoływał się do codziennych scenariuszy, które byli im znane. Jego słowa były celowe i pełne ponadczasowej mądrości. Jego naśladowcy mogli się z Nim utożsamiać, mówiąc o winnicach, owcach, ziarnach gorczycy, pszenicy i zbożach, żeby wymienić tylko kilka. Jego słowa były znaczące i przemawiały do ​​serca.

Rozmawiając z innymi, my również możemy zastanowić się, w jaki sposób nasza mowa może do nich dotrzeć. Czasami lubię posługiwać się analogiami. To daje człowiekowi nową perspektywę i pozwala spojrzeć na coś, z czym ma do czynienia, w zupełnie nowym świetle. Dodaje też odrobinę humoru, jeśli jest to stosowne w zależności od sytuacji.

Trzymaj się z dala od kłopotów.

Przez lata nauczyłam się, że niekontrolowany język może ranić ludzkie uczucia, wywoływać gniew, zranić ducha, stracić przyjaźnie i doprowadzić do ogólnych podziałów. Słowa mogą wszczynać wojny lub prowadzić do pokoju. Przypomina nam o tym Księga Przysłów 21,23: „Uważać na usta i język – uchronić się od kłopotów”. Zauważyłam, że zwłaszcza gdy muszę odbyć z kimś trudną lub krytyczną rozmowę, powiedzenie dokładnie tego, co konieczne, bez przesady ani za mało, chroni mnie przed kłopotami.

To nie jest łatwe. Nie da się tego osiągnąć z dnia na dzień. Jak wszystko inne, opanowanie tego nawyku wymaga praktyki i samoświadomości. Kilka pomocnych wskazówek: zwolnij, zrób pauzę, oddychaj głęboko, zawsze mów prawdę i pomyśl, zanim odpowiesz.

Ostatnio wpadłam w pułapkę nadmiernego tłumaczenia, gdy musiałam komuś odmówić. Czasami im więcej próbujesz wyjaśnić, tym większe kłopoty się pakujesz. Błędnie myślimy, że jesteśmy mili, podając więcej szczegółów. Zamiast tego, im więcej powodów podasz, tym bardziej odpowiedź może brzmieć, jakbyś nie była pewna swojej decyzji, mimo że nie miałaś takiego zamiaru.

Jak możemy sprawić, by nasze życie było pełne, a nie puste? Święty Franciszek Salezy wiedział, że panowanie nad językiem pozwala nam znaleźć czas na słuchanie. Kiedy rozmawiasz z kimś, zatrzymaj się. Przypomnij sobie, aby słuchać siedemdziesięciu procent czasu. Staraj się mówić tylko przez trzydzieści procent czasu lub mniej, używając przemyślanych, celowych słów. A potem odkryj, jak pozytywnie wpływa to na twoje życie duchowe!

Staraj się unikać przerywania i uważnie słuchaj rozmówcy. To właśnie poprzez słuchanie uczymy się. Jeśli niewiele wiesz o tym, co mówi druga osoba, nie bój się do tego przyznać. Poproś ją, aby powiedziała ci więcej. Nigdy nie blefuj i nie udawaj, że wiesz więcej na dany temat, niż w rzeczywistości. Im więcej będziesz ćwiczyć rozsądne mówienie i słuchanie, tym lepiej będziesz się w tym orientować, a z czasem stanie się to nawykiem.

Niesamowite, ile można się nauczyć, gdy poświęca się czas na słuchanie innych, którzy chcą podzielić się swoimi historiami. Przez lata panowanie nad językiem i słuchanie z większą uwagą pozwoliło mi rozpocząć posługę w moim lokalnym kościele, którym jest parafia św. Franciszka Salezego. Zostałam również oddaną wolontariuszką w lokalnym hospicjum, gdzie empatyczna mowa i słuchanie są niezbędne. Bóg działa w tajemniczy sposób.

Dlaczego św. Franciszek Salezy z taką pasją podchodził do swojego przesłania o mowie? Ponieważ wiedział, jak ważne jest dla nas wszystkich osiągnięcie celu, którym jest życie wieczne w niebie. 

Autor:

Maria Stempo

Maria jest niezależną pisarką. Mieszka w Bernville w Pensylwanii z kochającym mężem Brucem i ma troje dorosłych dzieci oraz siedmioro wnucząt. Maria jest wolontariuszką w hospicjum Saint Francis Home, gdzie sprawuje bezpośrednią opiekę. Kieruje duszpasterstwem Świętej Moniki w swojej lokalnej parafii, Saint Francis de Sales w Robesonia w Pensylwanii.

Modlitwa

Święty Franciszku Salezy,
patronie pisarzy i dziennikarzy,
naucz mnie mówić jak Ty –
szczerze, ale łagodnie,
zwięźle, ale z sercem. 

Uchroń mój język
przed pośpiechem, szyderstwem i pustymi słowami.

Naucz mnie powściągać mowę,
by każde słowo, które wypowiadam,
przybliżało mnie i innych do Boga. 

Niech moja mowa będzie
łagodna, rozumna i czysta,
pełna pokoju, a nie kpin. 

Proszę Cię o dar uważnego słowa,
które buduje, a nie rani,
które służy prawdzie i miłości. 

Amen.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Dziękuję, że jesteś tutaj ze mną...

Niech ta chwila ze sztuką i słowem przyniesie Ci pokój. Jeśli ten wpis poruszył Twoje serce, podziel się swoją myślą w komentarzu – każde Twoje słowo jest dla mnie cennym darem.

Z modlitwą i światłem, 

Teresa

<><><><><><><><><><><><>

Adresy linków do moich blogów w prawym marginesie na górze