POETYCKA MĄDROŚĆ ŚW. TERSY Z AVILLI O ODNAJDYWANIU SPOKOJU

Juan Antonio de Frías y Escalante (1633 – )

- Sw. Teresa z Avilii

Ze wszystkich dokonań św. Teresy z Ávili – pisania klasycznych dzieł duchowych, reformowania klasztorów, doświadczania głębokich przeżyć mistycznych i zostania pierwszą kobietą Doktorem Kościoła – to właśnie jej często cytowane słowa o pokoju najbardziej rezonowały z pokoleniami, które przyszły i odeszły od czasów, gdy je napisała:

Niech nic cię nie niepokoi, niech nic cię nie przeraża. Wszystko przemija. Bóg się nie zmienia. Cierpliwość zdobędzie wszystko. Kto ma Boga, nie ma niedostatku; sam Bóg wystarczy.

Dlaczego tak krótka wiadomość miałaby tak głęboko poruszyć serca niezliczonych dusz na całym świecie? Ponieważ te niezliczone dusze – a właściwie my wszyscy – tak często są „zaniepokojone”. To zaniepokojenie – nasz strach, nasz niepokój, nasze zmartwienie – powoduje w naszym życiu ogromny ból. To właśnie nasze zaniepokojenie stanowi przeszkodę dla naszego zaufania Bogu i to właśnie ono uniemożliwia nam usłyszenie Jego głosu lub dostrzeżenie Jego ręki w naszych próbach.

Są pewne święte dusze, które znoszą ogromne próby, ale wcale się nimi nie przejmują. Są dusze, które zdają się naprawdę nie bać przyszłości i nie martwią się, jak długo może trwać ich próba. Nie rozmyślają nad tym, jak niesprawiedliwe jest życie ani jak bardzo się czują. Pragniemy mieć takie samo usposobienie w naszych (często mniejszych) próbach – ale jak? W przeciwieństwie do nich, nie możemy przestać myśleć o tym, jak nieszczęśliwe są nasze okoliczności, jak niesprawiedliwe jest życie i jak nie zasługujemy na swój los. Jaki jest sekret, który znają inni, a my nie wiemy?

To jest sekret, którym dzieli się z nami św. Teresa w swoim przesłaniu.

Wszystko przemija

Pierwszą rzeczą, której uczy nas św. Teresa, jest to, że „wszystko przemija”. Jeśli przypomnimy sobie próby, których doświadczyliśmy w przeszłości – niezależnie od tego, czy zakończyły się tak, jak się spodziewaliśmy – wielki niepokój, którego doświadczaliśmy pośród nich, ostatecznie osłabł, jeśli nie całkowicie ustał.

Kiedyś, gdy jedno z moich dzieci przechodziło przez bardzo trudną próbę, jako matka, byłam tak roztrzęsiona, że ​​nie mogłam jeść, nie mogłam spać, nie mogłam myśleć o niczym innym; ledwo mogłam się modlić! Chodziłam z nieustającym uczuciem niepokoju w żołądku. Ale z czasem okoliczności, choć bolesne, przemieniły się w łaskę, a rozwiązanie problemu było lepsze niż cokolwiek, co mogłabym sobie wyobrazić. To rozwiązanie było tak pełne łaski, że z mojej perspektywy, po drugiej stronie próby, mogłabym szczerze powiedzieć, że nie cofnęłabym się i nie zmieniłabym tego, nawet gdybym mogła.

Oczywiście, nie każda próba kończy się „lepiej”, niż sobie wyobrażaliśmy. Czasami po prostu się kończy. W ostatnich dniach życia moja mama cierpiała z powodu ogromnego bólu fizycznego. Modliłam się, aby Bóg ją uzdrowił; nie chciałam stracić mojej kochanej mamy! Po raz kolejny moje rozterki były tak wielkie, że nie mogłam jeść, nie mogłam spać, ledwo mogłam się modlić i po raz kolejny chodziłam z dołkiem niepokoju w żołądku. Niestety, Bóg nie odpowiedział na moje modlitwy w sposób, na jaki liczyłam. Mama nie wyzdrowiała. A po południu 15 października 2013 roku odeszła – w święto jej ulubionej świętej, Teresy z Ávili. Mój smutek był ogromny.

Ta konkretna próba nie miała szczęśliwego zakończenia (przynajmniej nie dla mnie, po mojej stronie wieczności), ale wydarzyło się coś „wielkiego”. W rzeczywistości było to tak wielkie, że tak jak w przypadku zakończonej sukcesem próby, którą przeżyło moje dziecko, mogę szczerze powiedzieć, w pewnym sensie, że nie cofnęłabym się i nie zmieniła biegu wydarzeń, nawet gdybym mogła. Ponieważ Bóg obdarzył mnie łaską pokoju . Męka niewiedzy, jak się to skończy, naprawdę minęła, tak jak Teresa to obiecała. I choć moje serce przepełniał smutek, naprawdę nie było już zaniepokojone.

Cierpliwość osiąga wszystko

Następnie Teresa podaje nam drugi powód, dla którego nie powinniśmy się niepokoić: „Cierpliwość zdziała wszystko”. Jeśli wierzymy, że nasze modlitwy nie są wysłuchiwane, że Jezus ignoruje nas w naszych próbach lub że nie obchodzi Go nasze cierpienie, to po prostu dlatego, że chcemy, aby nasze cierpienie zniknęło natychmiast . Innymi słowy, jesteśmy niecierpliwi.

Oczywiście, to zrozumiałe. Niektóre próby są tak nie do zniesienia, że ​​wyobrażenie sobie znoszenia ich jeszcze przez chwilę, nie mówiąc już o roku (lub dłużej), wydaje się nie do zniesienia. Ale jeśli zwrócimy uwagę na słowa św. Teresy, uświadomimy sobie, że to Bóg dopuszcza nasze próby – „dla naszego dobra, a nie dla nieszczęścia” (Jr 29, 11) – i że dlatego, niezależnie od celu, jaki dla nich ma, potrzeba czasu, aby się wypełnić. Czasami może to oznaczać jeden dzień, ale czasami całe życie. Niezależnie od tego, ile to zajmie czasu, jeśli naprawdę wierzymy, że „Bóg współdziała we wszystkim ku dobremu z tymi, którzy Boga miłują, powołanymi według Jego postanowienia” (Rz 8, 28), to nie musimy się tak bardzo martwić o harmonogramy – nawet gdy sprawy wydają się iść z złego na gorsze.

Czasami ludzie mówią: „Musimy bardzo żarliwie modlić się w tej intencji”. Szczerze mówiąc, dla małych dusz, takich jak my, jak mamy modlić się „gorliwiej” niż już to robimy? Brzmi to okropnie jak „myśl o tym więcej” – albo jeszcze gorzej: „ martw się tym bardziej”. Ta koncepcja brzmi przytłaczająco i daleko poza nasze możliwości. Ale, na szczęście, Teresa mówi nam, że modlitwa, która zwycięża nasze próby, to taka, która mniej się martwi i bardziej odpuszcza. Innymi słowy, ćwiczenie duchowe, w które się angażujemy, to takie, które wprowadza w życie powierzanie naszych problemów Jezusowi, aby się nimi zajął, a następnie cierpliwie czeka , aż On rozwiąże sprawy, na swój sposób i w swoim czasie.

Jeśli brzmi to dość biernie, nie dajmy się zwieść: cierpliwość wymaga ogromnej siły – o wiele większej niż lęk i zmartwienia! Lęk i zmartwienia są w porównaniu z nimi łatwe, ponieważ to nasza naturalna, ludzka skłonność. Ale tylko dzięki cierpliwości otrzymujemy pokój, którego szukamy.

Kto ma Boga, nie ma żadnych braków; Bóg sam wystarczy

Wreszcie, św. Teresa mówi nam, że „kto ma Boga, temu niczego nie brakuje; Bóg sam wystarcza”. Pamiętajmy, że ostatecznie nasz czas spędzony na ziemi nie dotyczy wyłącznie tego życia, ale, co ważniejsze, życia przyszłego. Jeśli będziemy starać się postrzegać nasze okoliczności w kontekście wieczności, będzie to sposób na zachowanie pokoju. Pozwólmy zatem łasce Bożej wlać się we wszystkie nasze okoliczności – zarówno radości, jak i smutki – a w ten sposób nasze serca nie będą niespokojne.

Uwaga autora MC Holbrook: Niniejszy artykuł stanowi adaptację rozdziału z książki 26 Steps with the Saints: Examining the Lives of the Holy Ones .

Obraz z Wikimedia Commons

Najsłynniejsza modlitwa św. Teresy z Ávila (tzw. zakładka św. Teresy)
Jest to krótka i znana modlitwa na lęki, zmartwienia i niepokoje:


Niech nic cię nie trwoży,
niech nic cię nie przeraża.
Wszystko mija,
lecz Bóg jest niezmienny.
Cierpliwością osiągniesz wszystko,
a temu, kto posiadł Boga, niczego nie braknie.
Bóg sam wystarcza.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Dziękuję, że jesteś tutaj ze mną...

Niech ta chwila ze sztuką i słowem przyniesie Ci pokój. Jeśli ten wpis poruszył Twoje serce, podziel się swoją myślą w komentarzu – każde Twoje słowo jest dla mnie cennym darem.

Z modlitwą i światłem, Teresa

<><><><><><><><><><><><>

Adresy linków do moich blogów w prawym marginesie na górze