W zeszłym miesiącu, w 24. niedzielę zwykłą, katolicy usłyszeli przypowieść o nielitościwym słudze . Jest to historia o człowieku zadłużonym na wielką skalę, który błagał swego pana o cierpliwość, zanim odmówił darowania znacznie mniejszego długu sobie. Przypomniano nam, aby nie tylko przebaczać siedem razy, ale siedemdziesiąt siedem razy . W naszych parafiach mogliśmy również usłyszeć różne powiedzenia, takie jak „nie przebaczać jest jak picie trucizny z oczekiwaniem, że zaszkodzi ona drugiej osobie” lub że „Bóg przebaczył nam gorsze grzechy” itp. Mogliśmy usłyszeć, zgodnie z Ewangelią, że powinniśmy przebaczać hojnie — czyż nie jest to dla nas dobre?
Wszystko to jest dobre, prawdziwe i słuszne. Jednak odrzucenie takich przesłań wciąż może być niesatysfakcjonujące. Chociaż osobiście nie doświadczyłem poważnego przestępstwa wobec siebie ani swojej rodziny (morderstwa, gwałtu, poważnej kradzieży itp.), mogę sobie tylko wyobrazić, jak trudno jest przebaczyć tym, którzy je doświadczyli, pomimo prawdziwości przypowieści Jezusa. Jezus jasno wskazał na konieczność przebaczania innym – co więc nas powstrzymuje?
Są dwa wnioski z myśli, które mogą nas potykać, pomimo naszego pragnienia, by podążać za nakazem Jezusa. Pierwszym jest głębokie poczucie, że gniew jest uzasadniony i że kapłan (lub sam Jezus) proszący nas, abyśmy go porzucili, wydaje się niesprawiedliwy i niesprawiedliwie bagatelizuje obrazę. Drugim jest poczucie, że Bóg wydaje się być niesprawiedliwy wobec nas jako chrześcijan. Na przykład, jeśli ukradnę, jestem wezwany do dźwigania ciężaru refleksji nad szkodą i bólem, jakie spowodowało moje działanie, dopełnienia obowiązku naprawienia szkody i szukania przebaczenia z mocnym postanowieniem poprawy mojego życia. Jednak jeśli ktoś mnie okradnie, wydaje się, że jestem wezwany do dźwigania ciężaru przebaczenia z serca , bagatelizowania krzywdy i pójścia dalej. W obu przypadkach to chrześcijanin dźwiga ciężar.
Zajmę się tymi dwoma schematami myślenia po kolei.
Czuję tylko złość i nadal wybieram miłosierdzie
Po pierwsze, niektórzy z nas mogą mieć trudności z wybaczaniem z powodu głębokiego, dręczącego poczucia, że nasz gniew jest uzasadniony i że wybaczenie oznaczałoby „uwolnienie” osoby, która nas uraziła. Może to być szczególnie prawdziwe w przypadku osób, które doznały poważnych obrażeń. Dla tych, którzy tak się czują, jest coś w tym, że skłonność do gniewu jest słuszna. Gniew jest uzasadniony i nie jesteśmy powołani, by go ignorować, ale raczej, by go właściwie umiejscowić.
Najlepszy model radzenia sobie z tym uczuciem przedstawił G.K. Chesterton w swojej książce „Ortodoksja” . Chesterton podkreśla w niej, że zadaniem chrześcijanina nie jest ignorowanie powagi przewinienia, ale oddzielenie samego grzechu od grzesznika, który nas obraził. Chrystus nie prosi nas, abyśmy traktowali kradzież jako „nic wielkiego”. Przeciwnie, jesteśmy wezwani do silniejszej nienawiści do kradzieży, a jednocześnie do większego miłosierdzia dla złodzieja.
Powinniśmy odczuwać głęboki gniew i nienawiść do grzechu w każdym kierunku, niezależnie od tego, czy jest on skierowany przeciwko nam, czy pochodzi od nas. Każdy grzech wyrządza szkody i odbiera nam szczęście, którym powinniśmy się cieszyć. Bagatelizowanie grzechu jest niebezpieczne ze względu na szkody, jakie może on wyrządzić. Dlatego nienawidzimy grzechu.
Jezus jednak prosi nas, abyśmy się odwrócili i okazali miłosierdzie grzesznikowi. Innymi słowy, jesteśmy wezwani do miłowania naszych nieprzyjaciół ( Mt 5, 43-48 ) lub do cierpliwego znoszenia krzywd ( duchowy uczynek miłosierdzia ). Zauważmy jednak, że nadal wolno nam nazywać kogoś „wrogiem” i nadal etykietować czyn jako „zły”. W ten sposób nie ignorujemy bezkrytycznie krzywdy wyrządzonej przez grzech. Jednak dzięki temu jesteśmy wezwani do miłosiernego postępowania. Osobiście przekonałem się, że jeśli pozwolę sobie odczuwać gniew z powodu grzechu, łatwiej jest spojrzeć na grzesznika z miłosierdziem.
Podjęcie się ciężaru przebaczenia
To prowadzi do drugiego punktu, który głosi, że Bóg wydaje się niesprawiedliwie obarczać chrześcijanina zarówno obowiązkiem skruchy, jak i przebaczenia. Biorąc pod uwagę poprzedni punkt, zawsze wymagana jest uzasadniona, powszechna nienawiść do grzechu, czy to wobec nas, czy też od nas. Jeśli jednak uświadomimy sobie, że grzech pochodzi od nas, wówczas rozsądne jest przyjęcie ciężaru i odpowiedzialności za zadośćuczynienie, poszukiwanie odpowiedniego przebaczenia w oparciu o wagę grzechu i mocne postanowienie unikania go w przyszłości. To, czy inni postąpią podobnie w odniesieniu do swoich grzechów, pozostaje poza naszą kontrolą i nie powinno mieć wpływu na nasze podejście do własnej pokuty.
Jednak przejście przez ten proces samemu, a następnie poproszenie o wybaczenie komuś, kto nie przeprosił ani nie wyraził skruchy, może być trudne. W takich przypadkach ważne jest, aby przeformułować przebaczenie nie jako bezduszne odrzucenie winy, ale raczej jako naszą gotowość, by pozwolić Bogu odebrać należny nam dług.
W Biblii wyrażenie „pomsta należy do Mnie” pojawia się trzykrotnie, odnosząc się do Bożej władzy nad sprawiedliwością i karą (Pwt 32,35; Rz 12,19; Hbr 10,30). Przebaczając, uwalniamy się od roli poborcy długów i ufamy, że Jezus naprawi sytuację w czasie, miejscu i w sposób przez Niego wybrany. Może to być trudne, ponieważ nasze postrzeganie przewinienia może prowadzić do wątpliwości, czy Bóg ukarze nas właściwie i adekwatnie. Chrześcijanin jest jednak wezwany do zaufania, że Bóg, który nienawidzi wszelkiego grzechu i wygnał go ze swojego nieba, poradzi sobie z nim lepiej, niż my sami moglibyśmy to zrobić.
Ci, którzy są rodzicami, rozumieją zachodzące tu zjawiska – jak często dzieci źle rozumieją obrażenia? Każdy rodzic roześmiałby się na myśl, że dzieci same potrafią prawidłowo ocenić obrażenia i wymierzyć odpowiednią karę. Właśnie dlatego rodzice, z wyższej perspektywy, są powołani do tego zadania. Chrześcijanie są powołani do tego samego – świadome przekazanie obowiązku karania Chrystusowi uwalnia chrześcijanina i zapewnia właściwe postępowanie w sprawie danego grzechu.
Co więcej, jak często źle rozumiemy jakieś działanie, wpadamy w złość, grzesznie postępujemy pod wpływem tego gniewu, tylko po to, by uświadomić sobie, że byliśmy w błędzie i źle zrozumieliśmy, co się stało? Kiedy tak się dzieje, często czujemy się okropnie i żałujemy, że nie postąpiliśmy roztropniej. Pozwolenie Chrystusowi zająć się przestępstwem uwalnia nas również z tej pułapki.
Wkraczanie w przebaczenie i wolność
Wezwanie do przebaczenia można łatwo błędnie interpretować jako wezwanie do odrzucenia przewinień jako „nic wielkiego” lub wezwanie do „po prostu się z tym pogodzić”. Naszym powołaniem jest jednak zrozumienie, jak gniew i miłosierdzie należy rozumieć w taki sposób, aby chrześcijanin mógł przebaczyć z serca, nie lekceważąc powagi przewinienia ani właściwego gniewu należnego grzechowi. Mam nadzieję, że tym, którzy zmagają się z przebaczeniem, nowe spojrzenie na przebaczenie w ten sposób pozwoli zrobić pierwszy krok w kierunku przebaczenia, a co za tym idzie, wolności.
Thomas St. Andrew
MODLITWA
Panie Jezu Chryste, Który znasz głębię ludzkiego serca i ból każdej zranionej duszy,
staję przed Tobą z tym wszystkim, co we mnie rozrywane – między poczuciem krzywdy a wezwaniem do miłości.
Panie, Ty widzisz, jak łatwo pomylić przebaczenie z udawaniem, że nic się nie stało. Pomóż mi zrozumieć, że moja bolesna reakcja nie jest błędem, a krzywda nie jest drobiazgiem, który można po prostu zamieść pod dywan. Nie chcę pomniejszać zła, bo zło nie jest dobrem. Nie chcę też karmić w nieskończoność goryczy, która zżera moją własną duszę.
Daj mi łaskę odnalezienia tej świętej równowagi – żebym potrafił nazwać grzech po imieniu i poczuć sprawiedliwy ból czy święte wzburzenie wobec zła, a jednocześnie – w mocy Twojego Ducha – uwolnić więzienie, w którym trzymam winowajcę, pamiętając, że tym pierwszym więźniem jestem często ja sam.
Nie proszę Cię o tani spokój ani o stępienie mojego sumienia. Proszę o odwagę zrobienia tego pierwszego, najtrudniejszego kroku w głąb prawdy: abym zaryzykował spojrzenie na winę oczami sprawiedliwości i miłosierdzia zarazem.
Uzdrów to, co we mnie wrze, oczyszczm mój gniew z trucizny nienawiści i daj mi Twoje serce – takie, które potrafi kochać i przebaczać do końca, nie odbierając bólowi jego powagi, a człowiekowi szansy na odkupienie.
Poprowadź mnie od zranienia do wolności. Niech to przebaczenie wypłynie z głębi mojej woli i Twojej łaski, a nie z ludzkiej słabości czy lęku.
Amen.
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Dziękuję, że jesteś tutaj ze mną...
Niech ta chwila ze sztuką i słowem przyniesie Ci pokój. Jeśli ten wpis poruszył Twoje serce, podziel się swoją myślą w komentarzu – każde Twoje słowo jest dla mnie cennym darem.
Z modlitwą i światłem, Teresa
<><><><><><><><><><><><>
Adresy linków do moich blogów w prawym marginesie na górze
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz