NAJWIĘKSZE PRZYKAZANIE I NAJWIĘKSZE SZCZĘŚCIE

Posąg Mojżesza trzymającego tablice z Dziesięcioma Przykazaniami, element detalu architektonicznego na budynku sądu w centrum Los Angeles.
(Zdjęcie: Levi Meir Clancy/Unsplash.com)

„Kiedy kupujesz samochód” – napisał arcybiskup Fulton Sheen w książce „ Remade for Happiness” (Ignatius Press, 2014; oryginał 1946) – „producent przekazuje ci zestaw instrukcji”. Instrukcje te obejmują ciśnienie w oponach, rodzaj oleju silnikowego i odpowiednie paliwo. „On nie ma nic przeciwko temu, że daje ci te instrukcje, tak jak Bóg nie miał nic przeciwko temu, że daje ci przykazania”.

Bóg pragnie, byśmy – napisał Sheen – „czerpali z życia maksimum szczęścia. Taki jest cel Jego przykazań”.

Niestety, możemy ulec pokusie, by postrzegać przykazania Boże w sposób wypaczony i błędny. Powszechne jest postrzeganie ich jako restrykcyjnych i mających na celu uniemożliwienie nam cieszenia się życiem. Są one postrzegane jako autorytarne, a nawet jako ledwo zamaskowane formy kary.

Innym sposobem, powszechnym w czasach Chrystusa, jest postrzeganie przykazań jako zewnętrznych mierników, które kontrolują każdy aspekt życia, kładąc nacisk na zewnętrzne czyny, aż do utraty z oczu intymnego, wewnętrznego celu, do którego nas one wskazują. Pierwsze podejście kładzie nacisk na fałszywą wolność, a drugie na powierzchowny konformizm.

Prawo i przykazania – wszystkie 613 – stanowiły sedno judaizmu, a pytanie zadane Jezusowi, na pierwszy rzut oka, nie było niczym niezwykłym. Jednak pytanie to – „Nauczycielu, które przykazanie w Prawie jest najważniejsze?” – nie wynikało z chęci nauki, lecz z chęci wystawienia na próbę. W rzeczywistości słowo „wystawiał na próbę” to to samo, którego użyto do opisania tego, co diabeł usiłował uczynić, gdy Jezus udał się na pustynię: wystawić Go na próbę (Mt 4,1).

Pytanie było abstrakcyjne, wręcz akademickie, ale odpowiedź Jezusa była bezpośrednia i osobista: „Będziesz miłował Pana, Boga swego, całym swoim sercem, całą swoją duszą i całym swoim umysłem”. Zadając to pytanie, uczony w Prawie okazał się dwulicowy i pozbawiony miłości, podczas gdy Jezus, prawdziwy Nauczyciel i Pan, okazał temu człowiekowi swą niezachwianą miłość, tak jak okazał miłość każdemu z nas.

Pierwsza część odpowiedzi Jezusa pochodzi z Szema, centralnego żydowskiego wyznania wiary: „Słuchaj [ szema ], Izraelu! Pan jest naszym Bogiem, Panem jedynym!” (Pwt 6,4-9; por. 11,13-21; Lb 15,37-41). Pobożni Żydzi recytowali Szema każdego ranka i wieczora, a Jezus zapewne modlił się nią regularnie. Dlatego słuchacze nie sprzeciwiliby się odpowiedzi Jezusa, ponieważ bycie Żydem oznaczało kochanie i bojaźń Bożą, a zatem przestrzeganie Jego przykazań (Pwt 5,29).

Z pewnością jednak nie spodziewali się drugiej części jego odpowiedzi: „Miłuj bliźniego swego jak siebie samego. Całe Prawo i Prorocy opierają się na tych dwóch przykazaniach”. Te dwie miłości – do Boga i do bliźniego – można rozróżnić, ale nie da się ich rozdzielić. To dwa fundamenty, na których opiera się prawdziwa religia, prawdziwa komunia i autentyczna moralność.

Miłowanie Boga całym sercem, jak zauważył św. Cyryl Aleksandryjski, „jest przyczyną wszelkiego dobra”, a zatem pierwsze przykazanie „przygotowuje drogę drugiemu, a drugie z kolei jest przez nie utwierdzane”. Kochanie Boga oznacza całkowite oddanie się Jemu i pozwolenie, aby Jego wola objawiła się w nas i przez nas.

„Daję wam nowe przykazanie” – powiedział Jezus uczniom w Wieczerniku – „abyście się wzajemnie miłowali. Jak Ja was umiłowałem, tak i wy miłujcie się wzajemnie. Po tym wszyscy poznają, żeście uczniami moimi, jeśli będziecie się wzajemnie miłowali” (J 13, 34-35; por. Katechizm , par. 1823).

Taka jest prawdziwa wolność w Bogu i prawdziwe upodobnienie się do obrazu Syna Bożego (Rz 8:29).

Autor:

Carl E. Olson -  redaktor Catholic World Report

MODLITWA

Panie Jezu,
który w Wieczerniku dałeś nam nowe przykazanie:
„Miłujcie się wzajemnie, jak Ja was umiłowałem”. 

Naucz nas kochać nie tylko tymi,
których łatwo kochać,
ale także tych, którzy nas ranią,
męczą albo nie odpowiadają miłością. 

Niech nasza miłość będzie znakiem,
po którym świat rozpozna,
że jesteśmy Twoimi uczniami. Daj nam serce podobne do Twojego –
cierpliwe, ofiarne i wiernie kochające
aż do końca.

 Amen.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Dziękuję, że jesteś tutaj ze mną...

Niech ta chwila ze sztuką i słowem przyniesie Ci pokój. Jeśli ten wpis poruszył Twoje serce, podziel się swoją myślą w komentarzu – każde Twoje słowo jest dla mnie cennym darem.

Z modlitwą i światłem, 

Teresa

<><><><><><><><><><><><>

Adresy linków do moich blogów w prawym marginesie na górze