Po otrzymaniu pisma zaczęli narzekać na właściciela ziemskiego.
Zanim potępimy robotników w Ewangelii Mateusza 20:1-16, którzy narzekali na właściciela ziemi za to, że ten dawał im takie samo wynagrodzenie jak tym, którzy pracowali niewiele, spróbujmy przez chwilę wyobrazić sobie, że jesteśmy na ich miejscu.
Wyobraź sobie, że przychodzisz do pracy o 6:00 rano i wychodzisz o 18:00, a potem odkrywasz, że dostajesz tyle samo, co ktoś, kto przyszedł do tego samego miejsca pracy o 17:00 tego samego dnia. Czy nie poskarżyłbyś się na to przynajmniej swojemu pracodawcy? Niezależnie od tego, jaka jest umowa między tobą a pracodawcą, szczerze wątpię, żebyś pojawił się w pracy następnego dnia o 6:00. Prawdopodobnie pojawiłbyś się o 17:30 i zażądał również pełnej pensji za cały dzień!
Nasze poczucie sprawiedliwości nie pozwala nam akceptować takiego samego wynagrodzenia jak inni, niezależnie od tego, jak mało zrobili, a jak wiele zrobiliśmy my. Czujemy się niesprawiedliwie traktowani, gdy to, co otrzymujemy, jest marne w porównaniu z tym, co zainwestowaliśmy w przedsięwzięcie.
Jezus opowiedział jednak tę przypowieść o Królestwie Bożym, aby podkreślić, że w tym Królestwie wszystko jest darem od Boga. Nie mamy ścisłego prawa do czegokolwiek przed Bogiem w Jego Królestwie, ponieważ sprawiedliwy Bóg jest również miłosierny i łaskawy dla tych, którzy na to nie zasługują. Jego łaskawe drogi znacznie przewyższają nasze poczucie sprawiedliwości: „Bo myśli moje nie są myślami waszymi ani drogi wasze drogami moimi – mówi Pan. Jak niebiosa górują nad ziemią, tak drogi moje nad drogami waszymi i myśli moje nad myślami waszymi” (Iz 55,8-9).
Robotnicy zaczęli narzekać na właściciela ziemi, ponieważ skupiali się tylko na tym, ile pracy wykonali, na niekorzystnych warunkach pracy, na tym, co otrzymali, i na tym, jak ich wynagrodzenie wypadało w porównaniu z tym, co inni otrzymywali za godzinę pracy. Mówili: „Ci ostatni pracowali tylko godzinę, a zrównałeś ich z nami, którzyśmy znosili ciężar dnia i upał”. Nie cieszyli się z właściciela ziemi, który podjął inicjatywę zatrudnienia ich w swojej winnicy, nie pytając o kwalifikacje, uprawnienia ani doświadczenie.
My również będziemy narzekać i szemrać przeciwko Bogu, gdy nie zdamy sobie sprawy, że w Jego Królestwie wszystko jest darem od Niego. Nasza przynależność do Boga w Jego Królestwie jako Jego umiłowane dzieci jest darem od Boga, zdobytym dla nas przez Jezusa Chrystusa. Bez łaski Jezusa Chrystusa nie możemy żyć nawet przez sekundę jako umiłowane dzieci Boże: „Lecz tym, którzy Je przyjęli, dał moc, aby się stali dziećmi Bożymi, tym, którzy wierzą w imię Jego” (J 1,12).
Nasze powołanie do służby Bogu jest również darem od Boga. W jednej z modlitw eucharystycznych Mszy Świętej znajduje się modlitwa, która często przypomina mi o wielkim darze bycia księdzem katolickim i o obecności na Mszy Świętej. Kilka sekund po konsekracji chleba i wina w Ciało, Krew, Duszę i Bóstwo Jezusa Chrystusa, kapłan modli się:
Dlatego też, świętując pamiątkę Jego śmierci i zmartwychwstania, ofiarowujemy Tobie, Panie, Chleb życia i Kielich zbawienia, dziękując, że uznałeś nas za godnych przebywania w Twojej obecności i służenia Tobie .
Tylko Bóg czyni nas godnymi, by służyć Mu i czcić Go w jedności z Jego Synem Jezusem Chrystusem podczas każdej Mszy Świętej.
Łaska zbliżenia się do Boga i służenia Mu jest również darem. Jak powiedział Jezus: „Nikt nie może przyjść do Mnie, jeśli go nie pociągnie Ojciec, który Mnie posłał” (J 6,44). Łaska Boża przyciąga nas i pobudza do służenia Bogu. Pragnienie i energia do służenia pochodzą wyłącznie od Boga i On je w nas podtrzymuje.
Czas na służbę Bogu jest również darem od Boga. Każda sekunda naszego życia jest darem od Boga i jesteśmy błogosławieni, wykorzystując wszystkie nasze dary, by służyć Bogu w każdej sekundzie naszego życia. Mówiąc o wiernym słudze, który dobrze wykorzystał swoje dary i czas, Jezus powiedział: „Błogosławiony ów sługa, którego pan jego, gdy przyjdzie, zastanie tak czyniącego” (Mt 24,46).
Wreszcie, ostateczną nagrodą za służbę Bogu jest doskonałe zjednoczenie z Nim w niebie. To jest najwspanialszy dar, jaki Bóg nam dał. Nasz wieczny udział w Jego chwalebnym życiu jest szczytem Bożej łaskawości wobec nas. Ściśle rzecz biorąc, nie zasługujemy na to życie w chwale. Nie mamy nawet prawa do sprzyjających warunków ani traktowania, służąc Mu tutaj na ziemi. Dlatego Jezus powiedział, że po tym, jak uczyniliśmy wszystko, co do nas należało, możemy jedynie powiedzieć: „Jesteśmy sługami nieużytecznymi; wykonaliśmy tylko to, co do nas należało” (Łk 17,10).
Święty Paweł, pisząc do Filipian ze swojego więzienia, dostrzega wszystkie dary Boże w Jezusie Chrystusie. Dlatego może z głęboką radością pisać do Jezusa, który go powołał i całkowicie przemienił: „Dla mnie bowiem życiem jest Chrystus, a śmierć zyskiem”. Postrzega swoją służbę i cierpienie dla Chrystusa jako dar, pisząc: „Jeśli nadal żyję w ciele, owocna jest dla mnie praca”. Postrzega również swoją niebiańską nagrodę jako największy dar od Boga: „Pragnę odejść z tego życia i być z Chrystusem, bo to o wiele lepsze” (Flp 1, 20-24). Nie ulega narzekaniu i szemraniu, ponieważ postrzega wszystko jako dar od Boga w Jezusie Chrystusie.
Słyszałem ludzi narzekających na Boga z powodu ich bólu i cierpienia. Słyszałem, jak niektórzy z nas narzekali na Boga, ponieważ nasze modlitwy nie zostały wysłuchane tak, jak oczekiwaliśmy. Widziałem ludzi obrażających się na Boga, ponieważ sprawy nie potoczyły się tak, jak oczekiwali. Słyszałem nawet narzekania na Boga, ponieważ wymaga od nas zbyt wiele w kwestii swoich Przykazań. Słyszałem wielu oskarżających Boga o niesprawiedliwość, ponieważ czują, że traktuje innych lepiej niż ich. Łatwo zapominamy, że zostaliśmy wprowadzeni do Królestwa Bożego, gdzie logika daru bierze górę nad naszym poczuciem sprawiedliwości. W ten sposób tracimy radość ze służenia Bogu, która przynosi nam radość i nadzieję.
Eucharystia to dar Boga z Siebie dla nas, dar, na który w ogóle nie zasługujemy. W Eucharystii nasz sprawiedliwy i miłosierny Zbawiciel ofiarowuje nam łaski za służbę Jemu i udział w Jego własnej radości. Służył Ojcu z radością przez całe swoje życie i pragnie, abyśmy i my służyli Mu w ten sam sposób.
Dzięki łasce Eucharystii my również możemy dziś zacząć postrzegać wszystko w Królestwie Bożym jako Jego dary dla nas, abyśmy mogli zacząć służyć Bogu z radością. Z prawdziwie radosnym sercem możemy wykorzystać wszystko, co mamy, na służbę Bogu teraz i zawsze. Dobrze wykorzystujemy nasz czas na tym świecie, służąc Bogu i potrzebom innych. Nie będziemy porównywać się z innymi, ponieważ jesteśmy zajęci wykorzystywaniem naszych darów i czasu na służbę Bogu.
Autor: Ks. Nnamdi Moneme OMV - ksiądz rzymskokatolickim Oblatów Maryi Dziewicy, obecnie przebywający na misji na Filipinach.
MODLITWA
Służmy Bogu z taką radością w tym życiu, abyśmy mogli doświadczyć największego daru, jaki nam dał Bóg – wiecznej radości życia z Nim w niebie.
Tak nam dopomóż Bóg.
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Dziękuję, że jesteś tutaj ze mną...
Niech ta chwila ze sztuką i słowem przyniesie Ci pokój. Jeśli ten wpis poruszył Twoje serce, podziel się swoją myślą w komentarzu – każde Twoje słowo jest dla mnie cennym darem.
Z modlitwą i światłem, Teresa
<><><><><><><><><><><><>
Adresy linków do moich blogów w prawym marginesie na górze
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz