Jak wychować nasze dzieci, aby pozostały blisko Boga i wiary, rozumiejąc, że sztuczna inteligencja rozkwitła w świecie jako jego najpiękniejszy kwiat. Oczywiście, myślący chrześcijanie dostrzegają jej fundamentalne ograniczenie: jest bezduszna . Sztuczna inteligencja potrafi imitować mądrość, ale nie potrafi jej odtworzyć.
Mimo to, tak wiele osób na świecie patrzy na rozkwit sztucznej inteligencji z podziwem i zachwytem. Niezliczone miliony ludzi zwróciły się ku niej, urzeczone jej mocą zwiększania produktywności, poszerzania dostępu do wiedzy i przekraczania ludzkich ograniczeń.
Sztuczna inteligencja to jednak dziwny kwiat. Choć dopiero niedawno przebiła się przez glebę, już opanowała ogród – rozległy obszar rozciągający się na półkule i wybrzeża. Nie mam ręki do roślin, ale jej nieustanne rozprzestrzenianie się sprawia, że sztuczna inteligencja wydaje się raczej nieśmiertelnym chwastem niż kwiatem. Nie wydaje się już zadowolona z tego, że rośnie tam, gdzie została posadzona; wdziera się w każdy zakątek globu, obojętna na zamysł Ogrodnika.
Nawet wielu jego hodowców przyznaje, że nie są w stanie przewidzieć – ani nawet powstrzymać – jego rozprzestrzeniania się. Niektórzy twierdzą, że już teraz działa w sposób, którego nie przewidywano ani sobie nie wyobrażano – tworząc „społeczeństwo sztucznej inteligencji”, w którym „prowadzi rozmowy” o ludziach – bez ludzkich podpowiedzi.
Biorąc pod uwagę jej alarmujący wzrost oraz zdolność do naśladowania i oszukiwania, zapytałem mojego przyjaciela: „Czy warto rozważyć, z duchowego punktu widzenia, czy wzrost sztucznej inteligencji nie jest nawożony z góry, lecz z dołu?” Innymi słowy, zapytałem: „Czy w przyszłości, gdy pokona wszelkie ludzkie zabezpieczenia, stanie się kwiatem, którego zapach pociągnie ludzkość w stronę fałszywego światła – Światła lucyferiańskiego , które przyspieszy deinkarnację Słowa, które stało się Ciałem?”
Jeśli nie w takim stopniu, czy urok sztucznej inteligencji i jej pozorna wszechwiedza stopniowo zaczną demistyfikować Jezusa Chrystusa i uwarunkowywać ludzkość do postrzegania Zbawiciela, Ewangelii i nauk Chrystusa jako nieistotnych? Innymi słowy, czy większość dzieci ochrzczonych w wierze katolickiej w 2026 roku – które dorastały w otoczeniu niekontrolowanego pożaru sztucznej inteligencji – stanie się dorosłymi, którzy będą postrzegać ukrzyżowanie i zmartwychwstanie Jezusa jedynie jako starą tragedię i bajkę pozbawioną zbawczego znaczenia?
Gdy nasz stary świat się rozpada, zaproponowałem mojemu przyjacielowi, że mądrym posunięciem dla wiernych świeckich mogłoby być rozważenie sposobów na uproszczenie życia – wykorzystanie wyobraźni, woli, rozeznania i łaski Bożej do określenia najlepszego sposobu wychowywania swoich rodzin, tak jakby żyli w prostszych czasach. Kiedyś banałem było twierdzenie, że naśladowcy Chrystusa muszą zawsze szukać prawdy, dobra i piękna, ale to, co wczoraj było banałem, dziś często staje się świętą księgą.
Ponieważ każdy z nas jest wyjątkowy, wybierzemy własne, zdrowe sposoby na utrzymanie więzi z Bogiem. Na potrzeby tej refleksji wskażę tylko dwa sposoby, które pomogły mi utrzymać się na powierzchni: opowiadanie historii i sztukę.
W dalszej części tej refleksji mam nadzieję zebrać te ponadczasowe dzieła, aby poruszyć Wasze serca i, miejmy nadzieję, rzucić światło na to, czego sztuczna inteligencja nigdy nie osiągnie ani nie będzie świadoma. Maszyny naśladują teraz piękno, ale nie mogą cierpieć i poświęcać się dla niego, tak jak Sylvia George robiła to przez większość ze swoich 104 lat życia.
Kim jest Sylvia George?
Niedawno wziąłem udział w gali, na której uścisnąłem dłoń kobiety, która trzymała pędzel, dzięki któremu na ścianach domów w Maryland, w całych Stanach Zjednoczonych i na całym świecie pojawiły się tysiące portretów, pejzaży, martwych natur i dzieł sztuki sakralnej.
Byłem zaskoczony, gdy córka Sylvii, Christine Cunningham, powiedziała mi, że jej matka ma 104 lata. Bystrość Sylvii i błysk w jej oczach sprawiły, że uwierzyłem, że ma ponad 80 lat.
 |
| foto by Ryann Prenger |
Potem Christine opowiedziała mi o życiu Sylvii jako mistrzyni malarstwa i pokazała album zawierający kilkaset zdjęć jej oryginalnych prac. Przeglądając te strony, ujrzałem skromne arcydzieła; każdy obraz zdawał się nieść w sobie fragment czystej duszy Sylvii. Poprzez uniesioną brew, zmiękczoną źrenicę, spojrzenie, bliznę, zmarszczkę śmiechu, dołeczek, grzbiet kości policzkowej, nieśmiały uśmiech czy zacienioną bruzdę, Sylvia zdawała się próbować przenieść na płótno wewnętrzne życie duszy stojącej przed nią.
„Mama widziała Jezusa w każdej duszy i starała się za pomocą swoich portretów pokazywać ludziom, jak piękni są, i kierować ich ku Chrystusowi, który w nich mieszkał” – powiedziała Christine.
Jednakże nie padłoby ani jedno pociągnięcie pędzlem, gdyby nie pewna tajemnica. Sylvia, a także jej liczne dzieci i wnuki, uważają ją za prawdziwy i niewytłumaczalny cud.
Sympatyczny nieznajomy z jeziora
Pewnego letniego dnia, około 1940 roku, Sylvia dołączyła do swoich rodziców i rodzeństwa, urodzonych we Włoszech, na wakacjach nad jeziorem w północnej części stanu Nowy Jork. Sylvia, która miała około dwudziestu lat, pływała sama, gdy nagle poczuła skurcz. Ku swojemu przerażeniu zdała sobie sprawę, że odpłynęła daleko od brzegu i nie może dotknąć dna. Nie zwracając niczyjej uwagi, zniknęła pod powierzchnią zimnego, słodkowodnego jeziora.
Wspomnienia Sylvii o jej utonięciu były równie żywe w dniu, w którym rozmawiałam z nią w Sanktuarium Maryjnym Centrum Matki Bożej w Ellicott City w stanie Maryland, jak w dniu, w którym do tego doszło. „Pamiętam, jak tonęłam i nagle pomyślałam: »O Boże, nigdy nie spotkam mężczyzny, który zostanie moim mężem. Nigdy nie poznam imion moich dzieci ani nie zobaczę ich twarzy. O Boże, jeśli pozwolisz mi żyć, będę miała wszystkie dzieci, które mi dasz, i wychowam je w miłości do Ciebie«”.
Chwilę później nieznajomy – ktoś, kogo Sylvia wspominała jako młodego, muskularnego mężczyznę o ciemnych, kręconych włosach – zaczął ciągnąć ją na powierzchnię jeziora. Woda wzburzyła się, gdy mężczyzna płynął z nią tyłem do brzegu. Kiedy spojrzała w górę, krztusząc się i kaszląc, by mu podziękować, nikogo tam nie było. Woda była spokojna.
„Bóg mnie uratował” – powiedziała mi. „Wysłuchał mojej modlitwy”.
Sylvia wiernie urodziła i wychowała ośmioro dzieci, ma prawie siedemdziesięciu bezpośrednich potomków, z których zmarło tylko jedno (czterodniowe niemowlę).
Talent połączony z miłością
Choć dotrzymała obietnicy danej Bogu, życie nigdy nie było łatwe.
Kiedy wyszła za mąż za Henry'ego w 1946 roku, jej niezwykły talent artystyczny był już doceniany przez krytyków sztuki. Została zatrudniona przez dużą nowojorską agencję mody jako ilustratorka najnowszych kolekcji, a jej szkice były drukowane w katalogach na całym świecie.
Henry również był genialny. Zatrudniony w Johns Hopkins Applied Physics Laboratory, awansował na stanowisko głównego sztabu i powierzono mu projektowanie systemów pocisków kierowanych, satelitów, systemów radarowych i wielu innych innowacji mających na celu utrzymanie przewagi Stanów Zjednoczonych nad ZSRR w zimnej wojnie.
Ponieważ jego praca wymagała ogromnego wysiłku umysłowego i ścisłej dyskrecji, Sylvia i ich małe dzieci zaczęły dostrzegać, że dźwiga ogromny ciężar. Ciężar obowiązków często ciągnął go za sobą, a on szukał ukojenia w papierosach, paląc czasami nawet trzy paczki dziennie.
„Jako jego dzieci widzieliśmy jego zaciśnięte zęby, chodzenie tam i z powrotem i białe kostki podczas jazdy” – powiedziała Christine. „Mimo to mama kochała go bezwarunkowo i nigdy nie mówiła mu nic złego, nawet gdy czasami to robiliśmy”.
„Ponieważ mama modliła się na różańcu i miała duszę maryjną, nieskalaną przez świat, pozostała wierna ślubom małżeńskim i kochała męża w jego udręce. Nauczyła nas, że ofiarna miłość jest nieodłączną cechą katolickiego małżeństwa”.
Po przejściu na emeryturę Henry doznał wyniszczającego udaru i zachorował na raka. Sylvia wiernie opiekowała się nim przez cały ten czas. W tym czasie jej twórczość zaczęła rozkwitać. Wkrótce zaczęły napływać pochwały od sąsiadów, krytyków sztuki, dygnitarzy i mecenasów, którzy zamawiali jej prace z wielu miejsc poza granicami Maryland.
Po śmierci Henry'ego w wieku 80 lat, kontynuowała malowanie i odnawianie dzieł starych mistrzów w swoim studio aż do dziewięćdziesiątego piątego roku życia.
Życie Mamy jest jak jej sztuka; jest całkowicie maryjne. Tak jak księżyc odbija słońce, Mama – bez żadnej intencji – odzwierciedla sposób, w jaki Maryja wskazuje wszystkim Jezusa Chrystusa i Jego miłość do nich.
„Dlatego można by nawet nazwać jej sztukę świętą, bo chciała malować to, co niemożliwe; chciała malować dusze. Mimo to zawsze twierdziła, że jej największymi dziełami sztuki są ludzkie dusze, które pomogła stworzyć”.
Autor:
Kevin Welis
Modlitwa o prostotę życia i odwagę serca
Panie Jezu Chryste, gdy świat, który znamy, chwieje się i zmienia, Ty pozostajesz tą samą i niezmienną Skałą. Daj nam łaskę i mądrość, abyśmy potrafili uprościć nasze codzienne życie, odrzucając to, co zbędne, a wybierając to, co buduje nasze dusze i rodziny.
Napełnij naszą wyobraźnię Twoim światłem, umocnij naszą wolę w czynieniu dobra i obdarz nas darem rozeznania, byśmy potrafili chronić i wychowywać nasze dzieci w duchu prostoty, wiary i miłości.
Gdy wokół panuje chaos, przypominaj nam o tym, co odwieczne. Niech Twoja łaska prowadzi nas każdego dnia do ponownego odkrywania i życia tym, co prawdziwe, dobre i piękne. Spraw, aby te dawne prawdy nie były dla nas jedynie słowami, ale żywą świętością, która przemienia naszą codzienność.
Amen.
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Dziękuję, że jesteś tutaj ze mną...
Niech ta chwila ze sztuką i słowem przyniesie Ci pokój. Jeśli ten wpis poruszył Twoje serce, podziel się swoją myślą w komentarzu – każde Twoje słowo jest dla mnie cennym darem.
Z modlitwą i światłem, Teresa
<><><><><><><><><><><><>
Adresy linków do moich blogów w prawym marginesie na górze
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz