.ŚW. TERESA I GŁĘBOKA MIŁOŚĆ WRAŻLIWEGO SERCA

Zdjęcie Radima Scholastera za pośrednictwem Wikimedia Commons

 Był pewien okres w Kościele, kiedy wspomnienie św. Teresy od Dzieciątka Jezus wyznaczone był o na 3 października.

Nawet w tym dniu obchodziłam swoje imieniny, po czym zmieniłam datę na 1 października, wprowadzając zamieszanie w rodzinie. Teraz życzenia przyjmuję przez ... całą oktawę 😉

Tradycja dnia „narodzin dla nieba”

 Zwyczaj chrześcijański nakazuje wspominać świętych w dniu ich śmierci, czyli przejścia do wieczności.

Ponieważ św. Teresa zmarła 30 września, jej wspomnienie powinno przypadać na 1 października.

30 września w dawnym kalendarzu rzymskim przypadało wspomnienie św. Hieronima (doktora Kościoła), więc Kościół nie mógł go przesunąć na ten dzień.

Podczas posoborowej odnowy liturgicznej w 1969 roku (za pontyfikatu Pawła VI) zaktualizowano i uporządkowano kalendarz, przenosząc wspomnienie św. Teresy z 3 października na jej właściwszy, pierwotnie bliski dzień – 1 października (na dzień narodzin dla Nieba).

Poniżej artykuł autorstwa Constance T.Hull

<><><><><><>

Wiele możemy się nauczyć z nauk św. Teresy, dlatego została ogłoszona Doktorem Kościoła. Jedną z najcenniejszych lekcji, jakie możemy wyciągnąć z jej przykładu, jest to, jak kochała. Całe jej życie było poświęcone miłości do Boga i bliźnich. Zaczęło się to już we wczesnym wieku. Od samego początku otrzymała głęboko wrażliwe i bogate życie wewnętrzne. Metodą prób i błędów nauczyła się, jak bardzo kocha zarówno Boga, jak i ludzi. Dzięki doświadczeniom nauczyła się stawiać Boga na pierwszym miejscu i jak właściwie kochać innych, także tych, którzy ją odrzucili.

W swojej autobiografii „ Historia duszy ” św. Teresa daje nam pewien wgląd w to, jak kochała innych, poprzez historię, którą opowiada z dzieciństwa. Była skłonna do głębokich uczuć wobec innych, które często nie były odwzajemniane. Pisze o przyjaciółce z dzieciństwa:

"(...) Moje serce, choć wrażliwe i czułe, łatwo by się poddało, gdyby znalazło serce zdolne je zrozumieć. Próbowałam zaprzyjaźnić się z dziewczynkami w moim wieku, a zwłaszcza z dwiema z nich. Kochałam je, a one z kolei kochały mnie, na ile były do ​​tego zdolne. Lecz niestety! Jakże ciasne i płochliwe jest serce stworzeń! Wkrótce zrozumiałam, że moja miłość została źle zrozumiana. Jedna z moich przyjaciółek zmuszona była wrócić do rodziny i kilka miesięcy później wróciła do szkoły. Podczas jej nieobecności myślałam o niej, ceniąc mały pierścionek, który mi dała. Kiedy zobaczyłam moją towarzyszkę z powrotem, moja radość była wielka, ale otrzymałam od niej jedynie zimne spojrzenie. Moja miłość nie została zrozumiana. Czułam to i nie błagałam o uczucie, które zostało odrzucone, ale Bóg dał mi serce tak wierne, że raz pokochane szczerze, kocha zawsze. I nadal modliłam się za moją towarzyszkę i nadal ją kocham. (...)"

Można by łatwo zbagatelizować ten przykład, uznając go za przejaw kapryśnej natury dzieci, ale dorośli są równie zmienni w swoich uczuciach. Dlatego Pan przez Psalmistę (Ps 146,3) mówi nam, abyśmy nie ufali książętom ani ludziom. Ludzie zmieniają się z chwili na chwilę, dlatego nigdy nie możemy oprzeć naszego fundamentu na miłości do ludzi. Nie oznacza to, że nie kochamy ludzi; jesteśmy powołani, by kochać wszystkich. Oznacza to, że nasza nadzieja i szczęście nie mogą ostatecznie leżeć w ludziach, nawet tych najbliższych, w naszych rodzinach.

Doświadczenie św. Teresy jest pouczające dla nas wszystkich. Jest szczególnie ważne dla tych, którzy kochają głęboko, tak jak ona. Wszyscy doświadczymy nagany i niezrozumienia, próbując kochać innych. Będziemy niesłusznie oskarżani, a to, co powinno być czystą miłością, zostanie wypaczone przez naszych upadłych bliźnich. Liczy się to, co ostatecznie zrobimy z tą miłością.

Po pierwsze, Bóg często posługuje się odrzuceniem, aby pokazać nam, że ostatecznie zostaliśmy stworzeni dla Niego. Nasza miłość nigdy nie zostanie w pełni przyjęta przez ludzi, dlatego Bóg wykorzystuje takie sytuacje, aby objawić nam, że nasz fundament, szczęście i tożsamość opierają się wyłącznie na Jego miłości do nas. Głęboka miłość, której pragniemy, może zostać ugaszona tylko przez Niego. Święta Teresa otwarcie przyznaje, że w odpowiednich okolicznościach oddałaby swoje serce, co zaszkodziłoby jej karmelitańskiemu powołaniu. Ludzka miłość jest darem, ale nie jest darem ostatecznym. Dusze takie jak święta Teresa są oddzielone przez Boga do zjednoczenia wyłącznie z Nim, a podzielone serce uniemożliwiłoby jej osiągnięcie wyżyn, dla których została stworzona.

Po drugie, odrzucenie nauczyło ją, jak nadal kochać sercem, które dał jej Pan. Nie przestała kochać swojej przyjaciółki. Nadal pragnęła jej dobra w modlitwie. Wszyscy doświadczamy odrzucenia i zdrady w naszych relacjach w tym życiu. Czy to rodzina, przyjaciele, współpracownicy, czy inni ludzie, będą chwile, kiedy ludzie zranią nas głęboko. Walka o to, by nie popaść w gorycz i urazę, może być wielką bitwą. Św. Teresa uczy nas, że ostatecznie musimy kochać te osoby poprzez pełną zaangażowania modlitwę. To uwalnia nas od sideł wroga i zranionego ego, które może uczynić nas niewolnikami braku przebaczenia. Modląc się za tych, którzy nas zranili, uczymy się kochać tak, jak Chrystus kocha z Krzyża, który przemienia i uwalnia nas, byśmy stali się tym, kim Bóg chce, abyśmy byli.

Po trzecie, wrażliwe i głęboko kochające serce jest darem od Boga. Osoby o takiej naturze rzeczywiście doświadczają głębszego bólu niż inni, gdy związki się rozpadają, ale to właśnie one mogą być bardziej otwarte na głębię Bożej miłości. Duch Święty musi pomagać wrażliwym duszom w uzdrowieniu i oderwaniu od rzeczywistości, ale jest to również dar, który pozwoli im zanurzyć się w głębi nieskończonej miłości Boga. Należy postrzegać go jako błogosławieństwo i dar, a nie jako wadę czy defekt charakteru.

Te wrażliwe dusze muszą się oczyścić i nauczyć dystansu, ale bycie zdolnym do głębokiej miłości nie powinno być powodem wstydu. To właśnie te osoby będą najbardziej niezrozumiane w swoich relacjach, ponieważ, jak zauważa św. Teresa, jej przyjaciele kochali tak mocno, jak tylko byli w stanie . Niektórzy ludzie, z powodu grzechów, cech osobowości, pochodzenia rodzinnego i innych wpływów, mogą nie być w stanie odwzajemnić miłości, którą ktoś próbuje im dać. Często nieporozumienia wynikają z tego, że druga osoba nie może przyjmować ani dawać na tym samym poziomie, dlatego musimy nauczyć się kochać ludzi takimi, jakimi są, i pragnąć ich dobra na poziomie, na jakim są w stanie sobie poradzić, lub z daleka, poprzez modlitwę.

Święta Teresa jest pięknym przykładem serca, które kocha Boga i innych ogromną i głęboką miłością. W upadłym świecie ten rodzaj miłości często bywa źle rozumiany lub pozostaje nieodwzajemniony. Jednak dzięki natchnieniu i przewodnictwu Ducha Świętego my również możemy nauczyć się kochać w sposób czysty i bezstronny, a także poddać w modlitwie tych, którzy nas odrzucają, miłosiernej miłości Pana. Niech święta Teresa prowadzi nas do głębszej miłości do Boga i innych poprzez swoje modlitwy w to święto.

Św. Teresa od Dzieciatka Jezus  ( Kościół św. Trójcy w 

Fulneku, Czechy)

Zdjęcie Radima Scholastera za pośrednictwem Wikimedia Commons

MODLITWA

Święta Tereso, której niebem jest czynienie dobra na tej ziemi, racz rzucić na nas obfity deszcz róż i wyjednaj nam u Boga łaski, o które teraz z ufnością Cię prosimy... Amen.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Dziękuję, że jesteś tutaj ze mną...

Niech ta chwila ze sztuką i słowem przyniesie Ci pokój. Jeśli ten wpis poruszył Twoje serce, podziel się swoją myślą w komentarzu – każde Twoje słowo jest dla mnie cennym darem.

Z modlitwą i światłem, Teresa

<><><><><><><><><><><><>

Adresy linków do moich blogów w prawym marginesie na górze