Chociaż 2 października już minął, to temat aniołów stróżów jeszcze się nie wyczerpał. Prezentuje teraz artykuł napisany przez Terry Hursha, byłego pastora luterańskiego przez 32 lata, pełniąc ego posługę w parafiach w Kanadzie i Stanach Zjednoczonych. Po przejściu na emeryturę powrócił do katolicyzmu z młodości. Odwołując się do Ojców Kościoła i dogłębnie studiując wczesnochrześcijańskie praktyki, powtarza za św. Johnem Henrym Newmanem: „Nie można być głęboko zanurzonym w historii i pozostać protestantem”. Jest również czynnym prawnikiem i studentem prawa kanonicznego. Mieszka w Fort Wayne w stanie Indiana.
"Lot Air Florida nr 90 był regularnym krajowym lotem pasażerskim z lotniska Washington National Airport do międzynarodowego portu lotniczego Fort Lauderdale–Hollywood, z międzylądowaniem w Tampie. 13 stycznia 1982 roku samolot rozbił się o most 14th Street Bridge nad rzeką Potomak, tuż po starcie. Z 74 pasażerów i pięciu członków załogi na pokładzie, przeżyło tylko czterech pasażerów i jedna członkini załogi, stewardesa Kelly Duncan.
Miałem być jednym z pasażerów tego samolotu.
Zatrzymałem się w hotelu niedaleko Kapitolu, badając możliwości odbycia stażu prawniczego w Waszyngtonie. Po zakończeniu spotkań planowałem polecieć na Florydę, żeby dołączyć do rodziców. Jednak rano w dniu lotu zaspałem. Zdając sobie sprawę, że jestem niebezpiecznie spóźniony, pospiesznie się wymeldowałem, zatrzymałem taksówkę i pognałem kierowcę w stronę lotniska.
Gdy przebyłem mniej więcej jedną trzecią drogi, ogarnęła mnie nagła fala paniki: zostawiłem teczkę w pokoju hotelowym.
Zawróciliśmy i pobiegliśmy z powrotem do hotelu. Udało mi się go odzyskać, ale kiedy wróciłem do holu, wiedziałem, że przegapiłem okno. Mój lot odleciał.
Gdy stałem przy recepcji, zastanawiając się, jak zarezerwować późniejszy lot, ekran telewizora w holu migotał od najnowszych wiadomości. Samolot pasażerski właśnie rozbił się w lodowatych wodach Potomaku. Gdy prezenter odczytał wstępne szczegóły, dotarła do mnie przerażająca rzeczywistość.
To był mój lot.
Drżąc i będąc w kompletnym szoku, odwróciłam się do mężczyzny stojącego obok mnie w holu i pokazałam mu bilet. „To był mój samolot” – wyszeptałam.
Spojrzał na bilet, potem na mnie i powiedział cicho: „Musisz mieć potężnego anioła stróża”.
…Dekady później te słowa wciąż rozbrzmiewają w mojej głowie. Nadal nie wiem, dlaczego mnie oszczędzono, podczas gdy tak wielu innych zginęło, i wciąż dręczy mnie bolesne pytanie: dlaczego oni, a nie ja? Choć być może nigdy w tym życiu nie znajdę pełnej odpowiedzi na to pytanie, doszedłem do przekonania, że Bóg działa poprzez to, co zwyczajne i frustrujące – jak zapomniana teczka – aby zapewnić swoją boską ochronę.
Każdego roku 2 października Kościół obchodzi Święto Aniołów Stróżów . Dla większości jest to dzień abstrakcyjnej refleksji teologicznej nad niewidzialnymi towarzyszami, których Bóg wyznacza, by czuwali nad naszymi krokami. Ale dla mnie to święto jest niezwykle osobiste. Przypomina mi mroźny styczniowy poranek 1982 roku i nieznajomego w holu, który rozpoznał to, czego ja jeszcze nie potrafiłem zrozumieć.
Tradycja katolicka naucza, że nasi aniołowie stróże nie tylko chronią nas przed krzywdą fizyczną, ale także prowadzą nas przez duchowe i doczesne potrzeby, kierując naszą ścieżką nawet wtedy, gdy czujemy, że się potykamy. Mój paniczny, pełen paniki powrót do pokoju hotelowego na Kapitolu wydawał się porażką w planowaniu. W rzeczywistości był to akt głębokiej interwencji.
Być może nigdy nie zrozumiem tajemnicy, dlaczego moja oś czasu uległa zmianie, gdy 74 pasażerów i pięciu członków załogi spotkał tragiczny koniec w rzece Potomak. Jednak Święto Aniołów Stróżów stanowi dla mnie wzruszające, coroczne przypomnienie, że moje życie jest pożyczonym darem. Zachęca mnie do życia z intencją, dbając o to, by lata, które w tak tajemniczy sposób mi dano, wykorzystać na służbę innym, oddając hołd opiekuńczym, cichym skrzydłom, które w samą porę mnie odmieniły."
 |
MODLITWA
(Pochodzi prawdopodobnie z IV wieku. Autorstwo przypisywane jest świętemu Makaremu Egipskiemu.)
(...) Święty Aniele Boży, broń mnie przed duchem złej mocy, aby nie zdobył nade mną władzy przez tyranię śmiertelnego ciała. Prowadź mnie drogą zbawienia.
Święty Aniele Boży, strzegący mojej biednej duszy i mojego ciała, przebacz mi wszystko, co mogłoby Cię obrażać w ciągu całego mojego życia; także dziś, gdybym popełnił jakiś grzech.
Chroń mnie nadchodzącej nocy i zachowaj od wszelkich pokus i sideł wroga, abym nie zasłużył na gniew Boży jakimś grzechem.
Bądź moim orędownikiem u Pana, aby mnie umocnił w świętej bojaźni i uczynił godnym sługą swojej świętości. Amen.
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Dziękuję, że jesteś tutaj ze mną...
Niech ta chwila ze sztuką i słowem przyniesie Ci pokój. Jeśli ten wpis poruszył Twoje serce, podziel się swoją myślą w komentarzu – każde Twoje słowo jest dla mnie cennym darem.
Z modlitwą i światłem, Teresa
<><><><><><><><><><><><>
Adresy linków do moich blogów w prawym marginesie na górze
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz