 |
| Jeremiasz wrzucany do cysterny |
Autor: - Doktor Marcellino D'Ambrosio
Czy znasz taką radę: „W kulturalnej rozmowie nigdy nie poruszaj tematu polityki ani religii”. To dobra rada, jeśli zależy ci na popularności. Polityka i religia są ryzykowne, ponieważ wiążą się z głęboko zakorzenionymi przekonaniami, a jeśli zdarzy ci się naruszyć przekonania innych, reagujesz tak samo, jak dentysta, gdy sonda uderza w nerw.
Ale uprzejmość za wszelką cenę nie jest w stylu Boga. Dzieje się tak dlatego, że Bóg jest miłością, a miłość bardziej troszczy się o dobro innych niż o własny wizerunek. Dlatego, gdy ktoś pozornie przyjemnie spływa kajakiem leniwą rzeką, miłość troszczy się na tyle, by ostrzec pasażerów, że przed nim znajduje się Wodospad Niagara. „Ale każdy ma prawo do własnej opinii”. Opinie nie zmieniają faktu, że spływ kajakiem przez wodospad może cię zabić.
Wybory religijne i moralne są właśnie takie. Wytyczają one drogę, która prowadzi albo do bezpiecznej przystani, albo do upadku. Seks pozamałżeński, zażywanie narkotyków i alkoholu, oddawanie czci Jezusowi, ale odrzucanie autorytetu Jego Kościoła – wszystkie te wybory mają bardzo nieprzyjemne, a nawet śmiertelne konsekwencje.
Dlatego Bóg posyła proroków (greckie słowo oznacza „ rzeczników ”), których zadaniem jest ostrzeganie ludzi przed zbliżającym się katastrofą. Można by pomyśleć, że ludzie będą wdzięczni za ostrzeżenie. Jednak często ludzie reagują na złe wieści, zabijając posłańca.
Dlaczego tak jest? Ponieważ przekonanie, że jesteśmy zasadniczo „dobrymi ludźmi”, których Bóg powinien doceniać, a nasze przekonania i styl życia są co najmniej tak dobre, jak wszystkie inne – to pocieszające iluzje. Kiedy prorok podważa to wszystko, czujemy się zaniepokojeni i bardzo nieswojo. Jeśli prorok ma rację, musimy się zmienić, a zmiana zawsze oznacza ból, a my nie lubimy bólu.
Zarówno Jeremiasz, jak i Jezus mają do czynienia z ludźmi, którzy uważają się za „dobrych ludzi”. W końcu są wybranym ludem Boga. Składają ofiary. Bóg jest po ich stronie. Dlatego odpowiadają na ostrzeżenia Jeremiasza, eliminując źródło bólu. Wrzucają go do błotnistej cysterny, a on cudem uchodzi z życiem. W Ewangelii Łukasza 4, mieszkańcy Nazaretu chcą zrzucić Jezusa ze wzgórza. Tym razem im się wymyka, ale ostatecznie oddaje życie za tych, którzy wołają: „Ukrzyżuj Go!”.
Skoro więc ludzie tak zareagują, po co się wysilać? Po co nadstawiać karku? Bo ludzie mają prawo do prawdy, niezależnie od tego, czy jej słuchają, czy nie. Obowiązkiem proroka jest głosić słowo Boże tak jasno i przekonująco, jak to możliwe. To, co ludzie z tym słowem zrobią, nie jest pod jego kontrolą. Matka Teresa lubiła mawiać, że Bóg nie wymaga od nas sukcesu, lecz wierności.
Na pierwszy rzut oka Jeremiasz nie odniósł wielkiego „sukcesu”. Jego słuchacze całkowicie go zignorowali, Babilończycy zniszczyli Jerozolimę, a Izrael został uprowadzony na wygnanie. W Wielki Piątek również nie wyglądało na to, że Jezus odniósł sukces. Ale 300 lat później Rzymianie, którzy go ukrzyżowali, oddawali mu cześć, a liczba ludzi, którzy zostali odmienieni na zawsze, była tak wielka, że nie sposób ich zliczyć.
My, którzy zostaliśmy bierzmowani, otrzymaliśmy udział w proroczym namaszczeniu Chrystusa. Jeśli naszym celem jest bycie towarzyszem każdego, trudno nam będzie być wiernym. Słowo, którym Bóg nakazuje nam się dzielić, bywa pocieszające, bywa niepokojące. Musimy przezwyciężyć strach przed urażeniem ludzi i kochać ich na tyle, by mówić im prawdę. Oczywiście, zawsze istnieje kwestia właściwego miejsca i czasu. Ale jeśli żadne miejsce nie jest właściwe i właściwy czas nigdy nie nadchodzi, możemy być pewni, że pozwalamy, by strach przed opinią innych stanął na drodze miłości. Miłość nie polega na sentymentalizmie czy popularności. Miłość Boża, o której mowa w 1 Liście do Koryntian 13, to miłość twarda.
MODLITWA
Panie Boże, Ojcze Wszechmogący,Dziękuję Ci za dar Twojego słowa, które – choć bywa trudne i burzy moje pocieszające iluzje – zawsze prowadzi do prawdziwego życia. Przepraszam za chwile, kiedy z lęku przed bólem zmiany, wolałem zamknąć uszy na Twoje upomnienia i uciekać w samozadowolenie.
Przez sakrament bierzmowania wszczepiłeś mnie w prorocką misję Twojego Syna, Jezusa Chrystusa. Wyznaję przed Tobą, że często paraliżuje mnie strach. Boję się odrzucenia, ludzkiej opinii i tego, że nadszarpnę swoją popularność. Tak łatwo mylę miłość z sentymentalizmem i chęcią przypodobania się wszystkim wokół.
Daj mi, Panie, odwagę proroka Jeremiasza i niezłomność Chrystusa. Wlej w moje serce taką miłość do ludzi, która nie cofa się przed głoszeniem prawdy – nawet tej niewygodnej. Pomóż mi pamiętać, że miłość, do której mnie wzywasz, bywa twarda i wymagająca, ale jest jedyną drogą do ocalenia.
Uwolnij mnie od presji szukania ludzkiego sukcesu za wszelką cenę. Przypominaj mi słowa św. Matki Teresy, że nie żądasz ode mnie spektakularnych efektów, ale wierności. Niech nie zraża mnie to, że owoce moich starań mogą być niewidoczne teraz, a nawet przez kolejne pokolenia. Oddaję w Twoje ręce to, jak inni przyjmą moje świadectwo.
Daj mi też mądrość rozeznawania czasu i miejsca, abym mówił z miłością, a nie z pychy. Spraw, bym zawsze najpierw sam pozwalał się Twojemu słowu oczyszczać, a potem stawał się Twoim wiernym i odważnym rzecznikiem w świecie.
Przez Chrystusa, Pana naszego.
Amen.
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Dziękuję, że jesteś tutaj ze mną...
Niech ta chwila ze sztuką i słowem przyniesie Ci pokój. Jeśli ten wpis poruszył Twoje serce, podziel się swoją myślą w komentarzu – każde Twoje słowo jest dla mnie cennym darem.
Z modlitwą i światłem, Teresa
<><><><><><><><><><><><>
Adresy linków do moich blogów w prawym marginesie na górze
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz