PIĘKNO TRÓJCY ŚWIĘTEJ WEDŁUG FILOZOFII STAROŻYTNEJ GRECJI

Antonio Zucchi (1726- 1796) - "Grecki filozof i jego uczniowie"

Spośród wszystkich kultur obdarzonych pośrednimi promieniami niebiańskiego światła, starożytna Grecja była jedną z najbardziej uprzywilejowanych, głównie ze względu na jej wysiłki w poszukiwaniu prawdy – sztuki, która stała się pomnikiem historii klasycznej, a także punktem zwrotnym w długiej historii człowieka. Aby latać, orzeł musi wykuć gniazdo na szczytach wysokich gór. Podobnie, aby się wykluć, prawda potrzebuje podstawy na wyżynach ludzkiego intelektu, którego szczytem jest filozofia – rzemiosło niemal synonimiczne ze starożytną Grecją.

Sztuka prawdy w starożytnej Grecji

Słowa są symbolami, a symbole są streszczeniem idei. Co więcej, słowa ilustrują istotę języka, a język jest odbiciem istoty tych, którzy zaludniają kulturę, która go wytworzyła. To powiedziawszy, starożytni Grecy mieli słowo, które ilustrowało ich podejście do prawdy, znane jako Alethia. Alethia to słowo, które odnosi się do powolnego, melodyjnego odkrywania prawdy. Jest to taniec, który prowadzi do długiego miesiąca miodowego z odsłonięciem pierwotnej przyczyny czegoś. W istocie, sednem filozofii jest umiłowanie mądrości dla prawdy. Starożytna Grecja była filozofią samą w sobie. Żyznym gruntem dla nasion złota, gdzie Bóg mógł napisać nuty światła dla przyszłej symfonii prawdy, śpiewanej przez małą grupę mędrców, którzy intuicyjnie wyczuwali Wszystko.

Parmenides

Parmenides (540–535 p.n.e.) był greckim filozofem urodzonym w Elei, na terenie dzisiejszej Velii w południowych Włoszech. Był arystokratą, uważanym za błyskotliwego prawodawcę, a także utalentowanego uzdrowiciela. Parmenides rzucił wyzwanie światu, twierdząc, że rzeczywistość jest jedna i niezmienna. Twierdził, że zmysły mylą, a zmiana i ruch nie istnieją. Ponadto twierdził, że byt jest, a niebyt jest niemożliwy, ponieważ nic nie może dać początku nicości; zatem nic nie może istnieć, ponieważ w ścisłym znaczeniu tego słowa nic jest czymś. W swoim stwierdzeniu Parmenides zachęcał swoich uczniów do próby myślenia o niczym – zadania, które zawsze im się nie udawało, ponieważ nawet pusty umysł jest czymś samym w sobie, ugruntowanym bytem, ​​który dąży do oderwania się od rzeczywistości, a zatem w pełni funkcjonującym czymś.

W głębi duszy to, co Parmenides dostrzegał w głębi swojego intelektu, było odbiciem wiecznego, doskonałego i niezmiennego umysłu Boga Ojca, w którym istnieje wszystko, co było i będzie. Niemniej jednak Parmenides błędnie pomylił realia Wiecznego Umysłu z całościowym doświadczeniem ludzkim i kosmicznym – rzeczywistością, w której istnieje zmiana, transformacja, dystans i ruch, co objawiają zmysły każdej żywej istoty.

Heraklit

Heraklit (535–475 p.n.e.) urodził się w Efezie, na tej samej wyspie, na której św. Jan prawie pół tysiąclecia później napisał Apokalipsę. Podobnie jak Parmenides, Heraklit również był arystokratą; jednak w przeciwieństwie do niego, porzucił towarzystwo i wybrał samotne życie w górach z powodu zamiłowania do kontemplacji i dość głębokiej pogardy dla ludzkości.

Heraklit wysunął, między innymi, dwa śmiałe stwierdzenia. Pierwsze głosiło, że wszystko pochodzi z ognia, a drugie, że nic nie jest takie samo, ponieważ świat materialny nieustannie się zmienia i jest w ciągłym ruchu. Mówił na przykład: „Woda morska jest najczystszą i najbardziej zanieczyszczoną wodą: dla ryb zdatną do picia i zdrową, dla ludzi niezdatną do picia i szkodliwą” oraz „Nikt nie wchodzi dwa razy do tej samej rzeki, bo to nie jest ta sama rzeka i on nie jest tym samym człowiekiem”.

W zwierciadłach swego intelektu Heraklit nieświadomie dostrzegł działanie Ducha Świętego w zetknięciu z płodną wolą, co prowadziło do uzdrawiającego i budującego procesu znanego jako Metanoia. Kiedy ogień zetknie się z czymś, to coś nigdy nie pozostanie takie samo. Albo traci swój kształt i ginie, albo zostaje oczyszczone, uszlachetnione i przyjmuje wyższą formę. Podobnie, gdy ogień Ducha Świętego dotknie duszy, ta ostatnia albo spłonie i straci swój zamierzony kształt, albo zostanie wyniesiona ponad świat. Nie ma kompromisu. To właśnie Heraklit widział w rybach, ludziach i słonej wodzie. Ryba może z niej pić i żyć, podczas gdy człowiek może zostać zatruty tylko wtedy, gdy postąpi tak samo, ponieważ pierwsza żyje w niej, a druga poza nią. Z tego samego powodu ten, kto żyje w Duchu Świętym, może oddychać Jego światłem, podczas gdy ten, kto jest poza Nim, umrze w Jego bliskości.

Tak czy inaczej, Heraklit zdaje się wierzyć w jedność przeciwieństw, co oznacza, że ​​obie strony spektrum są od siebie zależne, w tym dobro i zło, co jest zasadniczym błędem. Zło jest zepsutym dobrem, ale dobro samo w sobie jest czyste.

Platon

Platon (428-348 p.n.e.) urodził się w Atenach w arystokratycznej rodzinie o wielkim prestiżu i bogactwie, co oznaczało, że został wychowany na dżentelmena, przyzwyczajonego do refleksji i doceniania widzialnego i niewidzialnego piękna życia. Starożytna tradycja głosi, że studiował u Sokratesa, którego śmierć naznaczyła jego życie i twórczość jako filozofa.

W pismach takich jak „Alegoria jaskini” Platon wspomina o istnieniu doskonałego wymiaru bytu, dostępnego jedynie intelektowi, w którym istnieje doskonała wersja wszystkiego, co istnieje, znana jako „Świat Form”. W rezultacie uważał, że z powodu nieustannego strumienia zmian i transformacji, świat materialny nie może być źródłem prawdy. W istocie, to, co Platon dostrzegł w głębi swojego intelektu, to Wola Trójcy Świętej, w której wszystko, co istnieje, ma swoje doskonałe źródło.

Niemniej jednak Platon błędnie uważał, że ciało jest więzieniem, a wyzwolenie z niego wolnością – tezę tę później sprostował Arystoteles, formułując coś, co stało się znane jako „hylemorfizm”, czyli unię intelektu z ciałem. Jednak i on miał błędne rozumienie rzeczywistości, w tym sensie, że uważał, iż intelekt znika po śmierci. Z kolei św. Tomasz wypełnia tę lukę filozoficzną za pomocą tak zwanego „dualizmu hylemorficznego”, który w istocie głosi, że zarówno ciało, jak i duch są niekompletne bez siebie nawzajem.

Echo Grecji

Błogosławieństwa nigdy nie przychodzą same, a starożytna Grecja, obdarzona łaską filozofii, została również obdarzona głosem, który przekroczył granice stuleci.

Autor:

Julio John Orvananos Archer. 

Autor jest nauczycielem języka angielskiego, pisarzem i Rycerzem Kolumba. Pasjonuje się teologią, filozofią, historią i wojskowością. Jego życiową misją jest służba Bogu, swojej rodzinie i, z Bożą łaską, zostanie kiedyś świętym.

MODLITWA

Święty Boże, Święty mocny, Święty nieśmiertelny, zmiłuj się nad nami.

Tobie cześć, Tobie chwała, Tobie dziękczynienie po wszystkie wieki, o Trójco błogosławiona.

Trójco Przenajświętsza, Ojcze, Synu i Duchu Święty, wierzę w Ciebie, ufam Tobie i miłuję Cię z całego serca. Bądź uwielbiona teraz i na wieki. 

Amen

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Dziękuję, że jesteś tutaj ze mną...

Niech ta chwila ze sztuką i słowem przyniesie Ci pokój. Jeśli ten wpis poruszył Twoje serce, podziel się swoją myślą w komentarzu – każde Twoje słowo jest dla mnie cennym darem.

Z modlitwą i światłem, Teresa

<><><><><><><><><><><><>

Adresy linków do moich blogów w prawym marginesie na górze