NIE STAWIAJ CZOŁA BURZOM ŻYCIA BEZ MODLITWY

Foto Giga Khurtsilava

( Przepraszam, nie zauważyłam, że czas publikacji ustawiony był dopiero na 11.50)

Zbliżył się do nich, krocząc po jeziorze. (Mt 14,25)

Słowa te w Ewangelii Mateusza 14:22-33 opisują, jak Jezus szedł po wzburzonych wodach w stronę swoich uczniów.

Zanim jednak Jezus dokonał tego cudu, spędził całą noc na osobistej modlitwie z Ojcem. Wysłał uczniów, rozproszył tłumy i znalazł miejsce odosobnienia, aby móc spędzić całą noc na modlitwie: „Wstąpił na górę, aby się modlić, a wieczorem przebywał tam sam”.

Oczywiste jest, że Jezus nie potrzebuje modlitwy, aby czynić cuda. ​​Modli się jednak w samotności, zanim sprostamy burzom, pokazując nam, że nie możemy stawić czoła burzom naszego życia bez poświęcenia odpowiedniej ilości czasu na osobistą modlitwę z Bogiem.

Ten fragment Ewangelii pokazuje nam również cztery rzeczy, które się z nami dzieją, kiedy próbujemy stawić czoła próbom życiowym bez pielęgnowania osobistej relacji z Bogiem poprzez modlitwę.

Po pierwsze, nie będziemy potrafili rozpoznać Jezusa pośród burz naszego życia.

Uczniowie nie rozpoznali Jezusa nadchodzącego do nich w czasie burzy. „Kiedy uczniowie zobaczyli Go kroczącego po jeziorze, zlękli się i mówili: «To zjawa»”. Nie rozpoznając w sobie Chrystusa, ulegli wyobraźni i doszli do wniosku, że Jezus jest zjawą.

Kiedy nie poświęcamy czasu na osobistą modlitwę, Jezus również staje się dla nas duchem, zaledwie wytworem naszej wyobraźni. Nie zdajemy sobie sprawy, że Jezus jest największą rzeczywistością, źródłem wszelkiej rzeczywistości i że jest obecny z nami. Kiedy nie dostrzegamy obecności Jezusa z nami, ulegamy poczuciu opuszczenia przez Niego.

Stałą obecność Jezusa wśród nas, szczególnie w Eucharystii, możemy rozpoznać tylko wtedy, gdy oddamy się osobistej modlitwie w Jego pełnej miłości obecności.

Po drugie, ulegamy strachowi.

Uczniowie „zlękli się” i „krzyknęli ze strachu”. Spojrzeli na Jezusa, źródło pokoju, a jednak ulegli strachowi, ponieważ nie znali Go osobiście i Jego miłości, która uwalnia nas od wszelkich lęków. Nie doświadczyli tej doskonałej miłości, która jedynie „usuwa lęki” (1 J 4,18).

Nie możemy poznać Jezusa Chrystusa w sposób intymny bez osobistej modlitwy w Jego obecności, gdzie pozwalamy Mu się nam objawić i sami się Jemu objawiamy. Lęki i gniew ogarniają nas, gdy brakuje tej osobistej relacji poprzez modlitwę.

Po trzecie, nie jesteśmy w stanie wykonać tego, o co prosi nas Jezus.

Jezus zaprosił św. Piotra, aby rzeczywiście uczynił to, co On czynił, i kroczył po wzburzonych wodach ku Niemu. Jezus zapraszał go, aby zaryzykował i pozwolił łasce Bożej dokonać przez niego tego, co po ludzku rzecz biorąc, było niemożliwe.

Święty Piotr zaczął kroczyć po wzburzonych wodach, ufając sobie i nie modląc się o Bożą pomoc. Zdołał więc zrobić zaledwie kilka kroków, zanim uległ silnym wiatrom. Jezus złapał go i uratował dopiero wtedy, gdy w rozpaczy zawołał: „Panie, ratuj mnie”.

Jezus wciąż woła do nas w burzach naszego życia, abyśmy coś dla Niego zrobili lub coś znieśli. Nie musimy poddawać się temu przygnębieniu, gdy sytuacja wydaje się beznadziejna. Jezus wciąż nas ratuje i pomaga nam w tych życiowych burzach. Możemy poznać Jego zbawczą miłość i pomoc tylko wtedy, gdy naprawdę spędzamy z Nim czas na osobistej modlitwie. To przygnębienie nas przytłacza, gdy nasza modlitwa-komunia z Nim nie jest taka, jaka być powinna.

Na koniec, tracimy wiarę w czasie burz życiowych.

Piotr miał wiarę, by wyjść z łodzi, ale gdy zerwał się silny wiatr, ogarnęły go wątpliwości. Zawołał: „Panie, ratuj mnie”.

Czasami istnieje konflikt między tym, czego doświadczamy, a tym, w co wierzymy o Bogu. Stawiamy czoła burzom, które sprawiają, że wątpimy w Bożą miłość, Jego mądrość i moc. Niestety, czasami pozwalamy, aby nasze ludzkie doświadczenia determinowały nasze przekonania lub myśli o Bogu i Jego miłości do nas.

Jeśli tylko będziemy w stanie przedstawić te doświadczenia Bogu w modlitwie i wierze, zaczniemy widzieć rzeczy tak, jak Bóg chce, abyśmy je widzieli.

Musimy pamiętać o szerszym kontekście, gdy stajemy w obliczu życiowych burz. Żyjemy w przekonaniu, że Jezus Chrystus jest zawsze z nami w tych burzach. Zbliża się do nas i zaprasza nas, abyśmy zbliżyli się do Niego, zwłaszcza w osobistej modlitwie. On chce nas zbawić i pomóc w tych chwilach, abyśmy mogli wrócić do domu, do nieba.

W 1 Księdze Królewskiej 19:9-13 Bóg zaprasza zniechęconego i zmęczonego proroka Eliasza do osobistego spotkania na górze Bożej w Horebie: „Wyjdź i stań na górze przed Panem, bo On będzie przechodził”. Prorok odpowiedział na to zaproszenie i spotkał żywego Boga w „cichym szepcie”. Bóg odnowił go i oświecił, aby mógł wypełnić swoją misję i stać się jednym z największych proroków Izraela. Wszystko to dzięki temu, że prorok odpowiedział na zaproszenie do osobistej modlitwy.

Moi drodzy bracia i siostry w Chrystusie, w naszym życiu napotykamy wiele burz. Jako uczniowie Jezusa możemy zmagać się z naszą wiarą. Być może doświadczamy trudności w zdrowiu, karierze, związkach lub życiu duchowym. Być może dotykają nas trudności, z którymi zmagamy się w Kościele, kraju lub na świecie. Oprócz modlitwy o to wszystko podczas Mszy Świętej, podczas której modlimy się za siebie nawzajem, potrzebujemy również osobistej modlitwy z Jezusem w takich chwilach.

Wielu z nas niestety uczestniczy we Mszy Świętej z niewielką lub żadną modlitwą osobistą. Wielu z nas prosi innych o modlitwę, nie poświęcając czasu na osobistą relację z Jezusem. Nie zdajemy sobie sprawy, że Jezus zaprasza nas do tej osobistej modlitwy w takich chwilach, ponieważ chce obdarzyć nas niezbędnymi łaskami, abyśmy mogli czynić to, co On czynił w czasie swoich własnych prób.

Pamiętam, że już w pierwszym miesiącu w seminarium przeżywałem trudny okres. Oblałem kilka pierwszych egzaminów (jeden z nich z łaciny) i dwukrotnie trafiłem do szpitala. Miałem problemy z relacjami i przystosowaniem się do życia na wschodnim wybrzeżu Stanów Zjednoczonych. Miałem wiele słabości i niepewności. Miałem ochotę się poddać, a jednocześnie odczuwałem silną potrzebę osobistej modlitwy. Nie wiedziałem jednak, jak odpowiedzieć na to pragnienie.

Zwróciłem się do Najświętszej Maryi Panny i błagałem Ją o łaskę poświęcenia godziny na osobistą modlitwę każdego dnia. Obiecałem Jej, że będę odmawiał tę Godzinę Świętą każdego dnia, jeśli obdarzy mnie tą łaską. Nasza Matka Maryja odpowiedziała na tę modlitwę bezzwłocznie! Godzina modlitwy stała się dla mnie źródłem łaski i nadziei w moich zmaganiach i podtrzymuje mnie w moim powołaniu kapłańskim i zakonnym do dziś.

Powinniśmy błagać naszą Najświętszą Matkę Maryję o tę łaskę i codziennie poświęcać określoną ilość czasu na wyciszenie się i poświęcenie czasu na naszą komunię z Jezusem. Jezus nie usuwa ani nie zapobiega niektórym burzom, ponieważ chce przejść przez nie razem z nami, jeśli tylko zwrócimy się do Niego w osobistej modlitwie i wytrwamy w niej aż do śmierci.

To jeden z powodów, dla których Jezus pozostaje prawdziwie obecny z nami w Eucharystii. Poprzez ten sakrament zbliża się do nas, by być z nami bliżej w każdej chwili, zwłaszcza w chwilach trudnych. Przyciąga nas również do Siebie i obdarza łaską, abyśmy mogli się do Niego zbliżyć.

Jeśli my również odpowiemy na nieustanne zaproszenie Jezusa do osobistej modlitwy, otrzymamy łaskę, która pozwoli nam kroczyć po wzburzonych wodach życia, tak jak On to czynił.

Autor: Ks. Nnamdi Moneme OMV

MODLITWA

Panie Jezu,
który jesteś największą Rzeczywistością
i źródłem wszelkiego istnienia, 

przebacz mi, że tak często traktuję Cię
jak odległą myśl albo wytwór wyobraźni. 

Naucz mnie zatrzymywać się w osobistej modlitwie,
abyś przestał być dla mnie tylko wspomnieniem,
a stał się żywą Obecnością. 

Kiedy ogarnia mnie poczucie opuszczenia
i kiedy rodzi się we mnie strach,
przypomnij mi, że jesteś blisko –
szczególnie w Najświętszej Eucharystii. 

Daj mi łaskę trwania przy Tobie,
żebym coraz wyraźniej rozpoznawał Twoją miłość
i coraz mniej bał się życia bez Ciebie. 

Amen.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Dziękuję, że jesteś tutaj ze mną...

Niech ta chwila ze sztuką i słowem przyniesie Ci pokój. Jeśli ten wpis poruszył Twoje serce, podziel się swoją myślą w komentarzu – każde Twoje słowo jest dla mnie cennym darem.

Z modlitwą i światłem, Teresa

<><><><><><><><><><><><>

Adresy linków do moich blogów w prawym marginesie na górze