 |
| Kaplica św. Kingi w Wieliczce |
Świątynia wykuta w mroku. Solny cud rąk polskich górników
Dzisiaj w naszej rubryce schodzimy głęboko pod polską ziemię, aż 101 metrów pod jej powierzchnię, by zatrzymać się w miejscu, które wymyka się zwykłym ludzkim definicjom piękna. Przenosimy się do podziemi Wieliczki, do monumentalnej Kaplicy św. Kingi – najwspanialszej podziemnej świątyni świata, która powstała wewnątrz ogromnej komory po wydobyciu soli.
Kiedy patrzy się na nienaganny blichtr tego miejsca – na lśniące schody, misternie rzeźbione ołtarze, figury świętych i potężne płaskorzeźby ścienne – trudno uwierzyć, że nie wyszły one spod dłuta utytułowanych profesorów z królewskich akademii sztuk pięknych. To niezwykłe sacrum zostało w całości stworzone rękami zwykłych, twardych ludzi pracy. Józef i Tomasz Markowscy oraz Antoni Wyrobek byli prostymi górnikami. Codziennie, po zakończeniu wycieńczającej szychty w niebezpiecznym labiryncie szybów, zamiast wracać do domów, odkładali ciężkie dłuta wydobywcze, brali w dłonie narzędzia rzeźbiarskie i centymetr po centymetrze, przez dziesięciolecia, przemieniali surową, ciemną bryłę solną w architektoniczne arcydzieło.
Nawet światło zyskało tutaj swój własny, mistyczny wymiar. Te olśniewające, gigantyczne żyrandole, które rozproszonym blaskiem rozjaśniają podziemia, zostały skomponowane z kryształów solnych, by ich promienie odbijały się od ciemnych, połyskujących ścian, rodząc poczucie obcowania z czymś nadziemskim.
Dla wielickich górników ta kaplica nie była jednak tylko dekoracją czy popisem rzemieślniczego kunsztu. Codzienne schodzenie w duszne, nieprzewidywalne czeluści kopalni wiązało się z potężnym ryzykiem, z którego nie każdy powracał na powierzchnię do swoich rodzin. Modlitwa w tym solnym sanktuarium stanowiła nienaruszalną część ich egzystencji. Była tarczą, przygotowaniem i nabożnym oddaniem swojego losu w ręce Stwórcy przed każdym dniem katorżniczej walki z żywiołem.
Z Wieliczką nierozerwalnie łączy się także piękna, religijna legenda o św. Kindze i jej zaręczynowym pierścieniu, który wrzucony do węgierskiej kopalni w Maramuresz, w cudowny sposób miał odnaleźć się w pierwszej bryle białego złota wykopanej na polskiej ziemi. Choć to tradycyjna opowieść, a nie udokumentowany kronikarsko opis odkrycia złoża, kryje w sobie głęboką prawdę o tym, jak mocno splatały się na naszych ziemiach bogactwo materialne z bogactwem ducha.
Wieliczka zostawia nas z bezspornym i poruszającym dowodem: pod polską ziemią, w wiecznym mroku, wiara i pot wielkich imigrantów codzienności pozostawiły po sobie świątynię czystej godności. Świątynię wykutą w materiale, który przez stulecia budował potęgę dawnego królestwa, a dziś buduje najpiękniejszą sakiewkę naszej narodowej pamięci.
Panie Jezu, Boże wszelkiego stworzenia i Dawco wszelkiego dobra,
Ty prowadziłeś naszych ojców przez ciemne i niebezpieczne ścieżki ziemskiego trudu.
Prosimy Cię dzisiaj za wszystkich, którzy codziennie, w pocie czoła i z narażeniem życia, podejmują katorżniczą pracę, by zapewnić chleb swoim rodzinom.
Daj im pancerne zdrowie, bezpieczny powrót do domów i niech Twoja opatrzność zawsze nad nimi czuwa.
Spraw, Panie, abyśmy na wzór dawnych górników potrafili w każdym mroku naszego życia rzeźbić dłutem wiary żywą świątynię dla Twojej chwały.
Niech nasze codzienne wysiłki i trud budują bezcenną sakiewkę miłości i wiecznej pamięci.
Święta Kingo, opiekunko polskiej ziemi i podziemnych skarbów, módl się za nami.
Amen.
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Dziękuję, że jesteś tutaj ze mną...
Niech ta chwila ze sztuką i słowem przyniesie Ci pokój. Jeśli ten wpis poruszył Twoje serce, podziel się swoją myślą w komentarzu – każde Twoje słowo jest dla mnie cennym darem.
Z modlitwą i światłem,
Teresa
<><><><><><><><><><><><>
Adresy linków do moich blogów w prawym marginesie na górze
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz