Są takie tradycje, które nosimy w sercach jak najcenniejszy skarb z dzieciństwa. Gdy nadchodzi maj, a słońce leniwie chowa się za horyzontem, polskie wsie i małe miasteczka budzą się do niezwykłego, wieczornego rytuału. Wystarczy przejść się polną drogą lub skręcić w osiedlową uliczkę, by usłyszeć ten cichy, płynący z serca śpiew, który od pokoleń jednoczy ludzi pod okiem Matki.
 |
| Źródło:Veles Grove |
Majowe nabożeństwa przy przydrożnych figurkach i kapliczkach to esencja naszej majowej duchowości. Zanim jednak wybrzmią pierwsze słowa Litanii Loretańskiej, wokół figurki dzieje się małe, sąsiedzkie święto. Ktoś przynosi świeże kwiaty, ktoś inny pieczołowicie rozwiesza kolorowe wstążki, które za chwilę będą tańczyć na wieczornym wietrze. Kapliczka, dotąd skromna, staje się odświętnym, tętniącym życiem sercem okolicy.
A potem, gdy zmierzch zaczyna zacierać kontury drzew, przychodzą oni. Starsze panie w chustkach, dorośli po ciężkim dniu pracy, a obok nich dzieci, trochę rozbiegane, ale zapatrzone w dorosłych. Nie ma tu wyniosłych ambon ani wielkich organów. Jest tylko prosty, ludzki głos, zapach kwitnącego bzu i ta niezwykła bliskość – Boga, człowieka i natury.
Gdy nad polami niesie się potężne, a zarazem czułe: „Panno łaskawa, Panno wierna, Stolico mądrości... Módl się za nami!”, świat na chwilę zwalnia. W tych wiejskich „majowych” nie chodzi tylko o odklepanie pacierza. To moment, w którym lokalna wspólnota splata się w jedno. Ludzie, którzy na co dzień mijają się w pośpiechu, stają ramię w ramię. Dzielą się intencjami, troskami, a czasem po prostu dziękują za kolejny przeżyty dzień.
Współczesny świat bardzo pędzi, zamykamy się w swoich domach przed ekranami. A te małe, majowe kapliczki przypominają nam o sile prostoty. O tym, że sacrum można spotkać na rozstaju dróg, w blasku wieczornej świecy i w uśmiechu sąsiada, z którym dzieli się śpiewnik.
Moja modlitwa na dziś:
Maryjo, Majowa Królowo z przydrożnych kapliczek! Spójrz na nasze serca, tak często ubrane w pośpiech i codzienne troski. Naucz nas na nowo jednoczyć się wokół tego, co proste, dobre i święte. Błogosław naszym domom, sąsiadom i całym społecznościom. Niech ten majowy śpiew z polskich dróg przypomina nam zawsze, że pod Twoim matczynym płaszczem jesteśmy jedną, wielką rodziną.
Amen.
Dziękuję, że jesteście tutaj ze mną...
Czy w Waszych rodzinnych stronach
wciąż żyje ta piękna tradycja majowych nabożeństw
przy figurkach?
A może nosicie w pamięci wspomnienia z dzieciństwa,
gdy z babcią lub mamą szło się wieczorem pod kapliczkę? Chętnie posłucham Waszych opowieści w komentarzach – stwórzmy pod tym postem nasz własny, wspomnieniowy krąg.
Z ciepłymi pozdrowieniami i majowym zapachem bzu,
Teresa
<><><><><><><><><><><><>
⚓ Moja blogowa flotylla:
💻 Zapiski z mojego laptopa – Codzienność, humor i walka z leniwą veną. tutaj
✨ W Kręgu Mojego Sacrum – Chwile zatrzymania i rozmowy z Archaniołami. tutaj
🎨 Oko na Obraz – Interpretacje – Sztuka bez krawata: nostalgia, humor i filozofia. tutaj
⛵ Wierszyki sercem pisane – Mój „biały żagiel” dla dzieci i dorosłych marzycieli. tutaj
"Widzę, czuję, wiem i poszukuję" - blog zawierający popularnonaukowe posty i inne ciekawostki " link tutaj
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz