 |
| Swięci Piotr i Paweł by Bartolomeo Manfredi |
Czasami obraz zatrzymuje mnie mocniej niż słowa.
Nie dlatego, że jest idealny. Nie dlatego, że wszystko od razu rozumiem. Ale dlatego, że nagle zaczynam czuć obecność ludzi ukrytych pod warstwą farby, światła i cienia.
Tak było dzisiaj.
Natknęłam się na obraz Bartolomeo Manfrediego przedstawiający świętych Piotra i Pawła. Dwóch wielkich apostołów. Dwóch filarów Kościoła. Dwóch ludzi tak różnych od siebie, że po ludzku patrząc – chyba nie mieli prawa iść tą samą drogą.
A jednak Kościół od wieków pokazuje ich razem.
I może właśnie dlatego.
Bo Piotr i Paweł są dowodem na to, że Bóg nie wybiera ludzi „jednakowych”. Nie tworzy świętości według jednego wzoru.
Piotr był prostym rybakiem. Człowiekiem impulsywnym. Pełnym serca, ale także lęku. To przecież on zaparł się Jezusa trzy razy. A jednak właśnie jemu Chrystus powiedział:
„Ty jesteś Piotr – Skała.”
To jemu powierzono budowanie Kościoła. Nie dlatego, że był doskonały. Ale dlatego, że potrafił kochać i wracać.
Paweł był zupełnie inny. Wykształcony. Inteligentny. Surowy. Na początku prześladowca chrześcijan. Człowiek przekonany, że służy Bogu, walcząc z uczniami Chrystusa.
A potem nastąpiło olśnienie pod Damaszkiem. Światło. Upadek. Przemiana.
I właśnie ten dawny prześladowca stał się jednym z największych głosicieli Ewangelii. Podróżował. Nauczał. Pisał listy. Budował wspólnoty. Mówił o miłości mocą słów, które do dziś poruszają serca.
Kiedy patrzę na obraz Manfrediego, widzę nie tylko dwóch świętych. Widzę dwa ludzkie światy.
Piotr przypomina mi ludzi prostego serca. Takich, którzy czasem się boją, mylą, upadają, ale mimo wszystko idą dalej.
Paweł przypomina tych, którzy długo szukają prawdy przez rozum, pytania i walkę wewnętrzną.
A Kościół pokazuje ich razem, ponieważ chrześcijaństwo potrzebuje obu tych dróg. Serca i rozumu. Pokory i odwagi. Ciszy i głoszenia.
Piotr symbolicznie trzyma klucze. To znak odpowiedzialności za Kościół.
Paweł często przedstawiany jest z mieczem. Nie po to, by walczyć przemocą. Ale dlatego, że jego słowo było ostre, mocne i przecinające ludzkie złudzenia.
Obaj ponieśli śmierć męczeńską w Rzymie. Obaj oddali życie za wiarę. I obaj do dziś stoją obok siebie – choć byli tak bardzo różni.
Myślę czasem, że to ważna lekcja także dla nas.
Nie musimy być identyczni, aby iść ku temu samemu światłu. Nie każdy modli się tak samo. Nie każdy wierzy tak samo. Nie każdy przeżywa Boga w identyczny sposób.
A jednak możemy być częścią jednej drogi.
Patrząc dziś na obraz Manfrediego, pomyślałam jeszcze o jednym. Może świętość nie polega na tym, by nigdy nie upaść. Może bardziej chodzi o to, by pozwolić Bogu przemieniać swoje życie. Tak jak Piotr. Tak jak Paweł.
Modlitwa do świętych Piotra i Pawła
Święci Piotrze i Pawle, dwaj wielcy świadkowie wiary, prowadźcie nas drogą odwagi i zaufania.
Nauczcie nas, że słabość nie przekreśla człowieka, a upadek nie musi być końcem.
Święty Piotrze, ucz nas wierzyć sercem, nawet wtedy, gdy ogarnia nas lęk.
Święty Pawle, ucz nas szukać prawdy, mieć odwagę przemiany i nie bać się nowych początków.
Pomóżcie nam budować dobro, łączyć ludzi zamiast dzielić, i pamiętać, że Bóg potrafi działać przez bardzo różne ludzkie historie.
Amen.
"Widzę, czuję, wiem i poszukuję" - blog zawierający popularnonaukowe posty i inne ciekawostki " link tutaj 
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz