 |
| Antyczne barokowe cyborium |
🐝 Część I: Legenda o Woskowym Cyborium
W uroczystej ciszy letniej nocy, w malowniczej wiosce otulonej tajemnicą, rozwija się opowieść niczym ponadczasowy hymn, delikatnie rozbrzmiewający w ciszy:
W letnią noc w Rzymie dzwon północ wybija,
Srebrzyste krople w cichą ciemność rzuca.
Tam, gdzie wśród mglistych łąk strumyk się wije,
Wioska w głębokim, sennym śnie spoczywa.
Tuż przy omszałym lesie, pośród zieleni,
Gdzie skromna lilia ku niebu się wznosi,
Stoi kapliczka w księżyca promieniach,
Lecz blask gwiazd nagle jej drzwi otwarte głosi.
I oto nagle, bezszelestnie, z mroku,
Wybiega człowiek w masce i w kapturze.
Niesie pod płaszczem, przyspieszając kroku,
Skradziony Chleb Najświętszy w złotej czarze.
W lewo i w prawo chwiejny krok kieruje,
Biegnie przez trawy jak demon z ciemności.
Przez jasną łąkę z Panem ucieka,
Aż pod otwartą furtką wreszcie gości.
Oto jest ogród, taras pełen cienia,
W bogactwie róż tam mały ul przycupnął.
Złoczyńca rzucił płaszcz swój na kamieniach,
W blasku księżyca kielich z Hostią błysnął.
O, świętokradcze, bezczelne dłonie!
Wepchnął Chrystusa w głąb pszczelego gniazda.
I zabrał płaszcz, by ukryć złote naczynie,
Zniknął w ciemności, zgasła po nim gwiazda.
Nastał poranek, pełen słońca, wiatru,
W rosistym sadzie pszczelarz krok swój stawia.
Ul stoi w ciszy, nie słychać tu gwaru,
Choć wokół kwiatów złoty rój się zjawia.
Słodki, czysty miód leży w sercach róż.
Pan podchodzi bliżej, słucha, drży ze wzruszenia.
Cóż to za śpiew anielski płynie tuż?
Ten ziemski ul stał się oknem zbawienia!
Klęka z nabożeństwem, łzy mu z oczu pfyną,
Widzi cud wielki w miodowym krużganku.
Małe stworzenia, wiedzione miłością,
Wzniosły z wosku ołtarz o samym poranku!
Bezpiecznie tam spoczywa Hostia Święta,
O, szczęśliwy, kto słucha tej starej opowieści!
Ona o wielkiej miłości pamięta,
I Boże wezwanie w naszych sercach mieści.
Jezus dziś mówi: „O, dzieci kochane,
W sercach miłości przygotujcie ule.
Z gajów grzechu, przez światło i ranę,
Biegnijcie do Mnie, by przytulić czule.
A w noc smutku, słodkiego cierpienia,
Wasze modlitwy niech jak pszczoły krążą.
Gdy wy będziecie trwać w łasce skupienia,
Aniołowie z nieba z pokłonem nadążą,
By uczcić Mnie – Więźnia Miłości”.
Rozważanie:
Ta poetycka legenda to głęboka alegoria wiary. Woskowe cyborium, utkane przez małe pszczoły, stało się schronieniem dla zranionego Chrystusa. To wezwanie dla nas, abyśmy pośród życiowego zgiełku potrafili uciszyć serca i przygotować w swoim wnętrzu duchowe tabernakulum – „ul miodowej słodyczy”, którego nie dotkną cienie grzechu.
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
🌾 Część II: Cud na poznańskich bagnach (Rok 1399)
Podobny motyw, w którym zranione Sacrum szuka schronienia na łonie natury, odnajdujemy w starej, rdzennie polskiej historii z Wielkopolski. Według dawnych podań, z poznańskiego kościoła skradziono Najświętszy Sakrament. Przerażeni swoim czynem sprawcy porzucili trzy święte Hostie na bagnistych łąkach za murami miasta.
Bóg jednak nie pozwolił na znieważenie Swojego Ciała. Hostie nie utonęły w błocie – zaczęły unosić się nad ziemią, promieniując nieziemskim, czystym światłem. Pierwszymi świadkami tego cudu byli ubodzy pasterze. Zwierzęta, zamiast uciekać, pokornie poklękały przed blaskiem bijącym z bagien. Król Władysław Jagiełło, poruszony tym wydarzeniem, ufundował w tym miejscu wspaniały kościół Bożego Ciała, który stoi w Poznaniu do dziś.
Gdy noc zapadła nad poznańskie błota,
Gdzie mgła gęstniała i chłód ziemię spowijał,
Zamiast ciemności – nagle blask ze złota,
Nad czarną wodą cicho się rozwijał.
Trzy święte Hostie, porzucone w gniewie,
Nie zatonęły w bagnistym odmęcie.
Uniosły w górę się na jasnym niebie,
W przedziwnym, czystym i świętym momencie.
Ubodzy pasterze, co trzody tam paśli,
Upadli na twarz, przejęci trwogą.
A wokół nich konie i woły poklękły,
Oddając pokłon przed Pańską drogą.
Bo tam, gdzie człowiek rzuca Boga w błoto,
Natura sama Stwórcę swego chwali.
I świeci miłość nad ludzką ślepotą,
Byśmy przed Panem w pokorze płakali.
 |
| Kościół Bożego Ciała w Poznaniu |
Rozważanie:
Poznańska legenda przypomina nam, że Boża miłość świeci najjaśniej tam, gdzie panuje mrok, odrzucenie i ludzka słabość. Podobnie jak ubodzy pasterze i proste stworzenia, jesteśmy wezwani, by dostrzec to ukryte światło i z pokorą oddać Mu pokłon w naszej codzienności.
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
🕯️ Modlitwa przed Najświętszym Sakramentem
Panie Jezu Chryste, ukryty w Białej Hostii,
Ty dla nas stałeś się Więźniem Miłości i pozwalasz się ranić ludzkiej obojętności. Dziś stajemy przed Tobą poruszeni mądrością prostych stworzeń, które w chwilach zniewagi potrafiły oddać Ci najczystszą chwałę.
Za wzorem małych pszczół z legendy pragniemy, aby nasze codzienne obowiązki, ciche modlitwy i czyste myśli uwiły dla Ciebie tabernakulum pełne miodowej słodyczy. Spraw, by nasze serca stały się bezpieczną przystanią, w której chętnie odpoczniesz od chłodu tego świata.
Jednocześnie prosimy Cię, Panie, za wzorem pasterzy z poznańskich bagnisk, daj nam oczy pełne wiary. Pozwól nam dostrzegać Twoje nieziemskie światło wszędzie tam, gdzie panuje mrok, odrzucenie i ludzka słabość. Niech Twoja miłość rozświetla nasze życiowe bagniska i podnosi nas z każdego upadku.
Jezu Eucharystyczny, przyjmij nasz pokłon. Zamieszkaj w nas na zawsze i uczyń z naszego życia żywe sanktuarium Twojej chwały.
Amen.
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Dziękuję, że jesteś tutaj ze mną...
Niech ta chwila ze słowem przyniesie Ci pokój. Jeśli ten wpis poruszył Twoje serce, podziel się swoją myślą w komentarzu – każde Twoje słowo jest dla mnie cennym darem.
Z modlitwą i światłem, Teresa
<><><><><><><><><><><><>
⚓ Moja blogowa flotylla:
💻 Zapiski z mojego laptopa – Codzienność, humor i walka z leniwą veną tutaj
✨ W Kręgu Mojego Sacrum – Chwile zatrzymania i rozmowy z Archaniołami. tutaj
🎨 Oko na Obraz – Interpretacje – Sztuka bez krawata: nostalgia, humor i filozofia. tutaj
⛵ Wierszyki sercem pisane – Mój „biały żagiel” dla dzieci i dorosłych marzycieli. tutaj
"WIDZĘ, CZUJĘ, WIEM i poszukuję" blog, zawierający popularnonaukowe posty i inne ciekawostki link tutaj
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz