Św. Juda jest „patronem spraw beznadziejnych”.
Dla osób potrzebujących modlitwy w pozornie beznadziejnej sytuacji, św. Juda jest kluczową postacią. Ale dlaczego?
Ta praktyka ma długą historię. Po wniebowstąpieniu Chrystusa Juda podróżował po Bliskim Wschodzie. Tradycja głosi, że dotarł na wschód aż do Persji, a na zachód aż do Libii. Poniósł śmierć męczeńską w Syrii i został zamordowany toporem. Jego kości przewieziono do Rzymu, gdzie obecnie spoczywają w lewym transepcie Bazyliki Świętego Piotra. Wielu pielgrzymów odwiedzających sanktuarium św. Judy donosiło o cudach i potężnych wstawiennictwach w sprawach pozornie niemożliwych. To najwyraźniej doprowadziło do silnego związku między św. Judą a sprawami przegranymi. Święta Brygida Szwedzka miała nawet wizję, w której Bóg nazwał Judę „Patronem Rzeczy Niemożliwych”.
Oczywiście, wielu świętych czyniło cuda za życia. I większość z nich kojarzona jest z niezwykłym wstawiennictwem po śmierci. Skoro zatem inni święci również wstawiali się za potrzebą, by zapewnić pomoc potrzebującym, dlaczego Juda został wyróżniony w tej roli? Częściowo odpowiedzią może być jego krótka księga w Nowym Testamencie.
List Judy to krótka księga pełna historycznych przykładów wiernych i niewiernych; starożytnych Izraelitów, Sodomy i Gomory, Balaama oraz osobliwego odniesienia do Michała Archanioła i Szatana walczących o ciało Mojżesza. Juda opisuje również trudną sytuację pierwszych chrześcijan, nękanych przez heretyków, którzy byli jak „wzburzone fale morskie, wyrzucające swój wstyd jak pianę”. Pośród tego wszystkiego przesłanie jest krzepiące: „Ale wy, umiłowani, budując siebie samych na waszej najświętszej wierze, módlcie się w Duchu Świętym, strzeżcie siebie w miłości Bożej, oczekując miłosierdzia naszego Pana Jezusa Chrystusa ku życiu wiecznemu” (Jud 20-21). Wobec wszystkich niebezpieczeństw opisanych przez Judę, wytrwanie wymagałoby niezwykłej wiary – tej samej wiary, którą Jezus wielokrotnie opisywał w Ewangeliach.
Juda, jako jeden z Dwunastu, często słyszał, jak Jezus opisywał wagę wiary. Wiary, która mogła przenosić góry. Wiary, która prowadziła do cudownych uzdrowień. Juda widział na własne oczy rezultaty takiej wiary. Słyszał również, jak Jezus ubolewa nad niewiernością otaczających go ludzi, ostrzegając ich przed konsekwencjami. Nic więc dziwnego, że Juda odzwierciedla te idee w swoim Liście, nawołując pierwszych chrześcijan do pozostania wiernymi i wytrwania, aby mogli stanąć w obecności Boga „bez zarzutu, z wielką radością”.
Mimo to, ten rodzaj wiary nie jest łatwy dla większości z nas. Na szczęście Jezus zlitował się nad tymi, którzy są „małej wiary”. Juda również to naśladuje, nakazując swoim czytelnikom, aby „mieli litość dla tych, którzy wątpią”. Być może to właśnie czyni św. Judę tak gościnnym orędownikiem; jego silna wiara łączy się z miłosierdziem dla tych z nas, którym jej brakuje. Miejmy nadzieję, że widok św. Judy ukrytego w alejce z artykułami gospodarstwa domowego przypomni nam, że Chrystus jest tym, który może „uchronić nas od upadku” i doprowadzić do chwały. Chrystus jest tym, który może uleczyć każdą chorobę i wskrzesić umarłych. A z Jezusem naprawdę nie ma czegoś takiego jak przegrana czy niemożliwa sprawa.
MODLITWA
O święty Judo Tadeuszu, krewny Chrystusa Pana, wielki Apostole i Męczenniku, sławny cnotami i cudami, Ty jesteś potężnym Orędownikiem w przykrych położeniach i sprawach rozpaczliwych. Przychodzę do Ciebie z pokorą i ufnością i z głębi duszy wzywam Twojej przed Bogiem pomocy. O święty mój Patronie, któremu Bóg dał przywilej ratowania w wypadkach, gdzie już nie ma nadziei pomocy, spojrzyj na mnie łaskawie. Oto życie moje pełne cierpień i boleści; dzień za dniem upływa w ucisku, a serce moje wezbrało goryczą. Drogi mojego życia gęstym pokryły się cierpieniem i ledwie dzień mija bez troski i łez. Umysł mój otoczony ciemnością; niepokój, zniechęcenie i rozpacz nawet wdzierają się do duszy tak, iż niemal zapominam o Boskiej Opatrzności.
O święty mój Orędowniku, ty mnie nie możesz opuścić w tym moim smutnym położeniu. Nie odejdę od stóp Twoich, dopóki mnie nie wysłuchasz. Pospiesz ku ratunkowi mojemu, a wdzięczność moją okazywać Ci będę przez całe życie, szerząc cześć Twoją.
Amen.
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Dziękuję, że jesteś tutaj ze mną...
Niech ta chwila ze sztuką i słowem przyniesie Ci pokój. Jeśli ten wpis poruszył Twoje serce, podziel się swoją myślą w komentarzu – każde Twoje słowo jest dla mnie cennym darem.
Z modlitwą i światłem, Teresa
<><><><><><><><><><><><>
⚓ Moja blogowa flotylla:
💻 Zapiski z mojego laptopa – Codzienność, humor i walka z leniwą veną. tutaj
✨ W Kręgu Mojego Sacrum – Chwile zatrzymania i rozmowy z Archaniołami. tutaj
🎨 Oko na Obraz – Interpretacje – Sztuka bez krawata: nostalgia, humor i filozofia. tutaj
⛵ Wierszyki sercem pisane – Mój „biały żagiel” dla dzieci i dorosłych marzycieli. tutaj
"Widzę, czuję, wiem i poszukuję" - blog zawierający popularnonaukowe posty i inne ciekawostki " link tutaj
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz