DLACZEGO NAZYWAMY ARCHANIOŁÓW ŚWIĘTYMI

 

Być może jednym z najczęściej zadawanych pytań dotyczących archaniołów Michała , Gabriela i Rafała jest to, dlaczego Kościół nazwał ich „świętymi”.

Według Pisma Świętego są to jedyni aniołowie, których imiona zostały objawione. Fakt, że aniołowie ci mają imiona, nie zmienia jednak ich istoty; pomimo statusu „archaniołów”, nadal są oni w istocie aniołami, tak jak każdy inny istniejący anioł. Ta istota, według św. Alojzego z Gonzagi, przedstawia się następująco:

Aniołowie… są z istoty czysto duchowej i o nieśmiertelnej naturze, odporni na cierpienia, choroby, starzenie się i śmierć, którym podlegają wszystkie istoty cielesne. Ich inteligencja jest tak wielka, że ​​są wolni od wszelkich błędów i niewiedzy w odniesieniu do wiedzy o rzeczach stworzonych. Oprócz tego doskonale oświeconego światła inteligencji, aniołowie posiadają wolę, która jest całkowicie i absolutnie stała, tak że nie może zostać pokonana ani zachwiana przez żadne zaburzenia czy przeciwności.

Anioły są z pewnością niesamowite! Mimo to żadna z cech aniołów wymienionych przez św. Alojzego nie oddaje w najmniejszym stopniu ziemskiego życia kanonizowanego świętego. Niektórzy z najświętszych świętych, jakich znamy, bardzo cierpieli w swoim życiu z powodu właśnie tych rzeczy, na które aniołowie są „odporni”: „choroby, starzenie się i śmierć”. Żaden święty w historii Kościoła nie posiadał tak wysokiego poziomu inteligencji, aby był „wolny od wszelkich błędów i niewiedzy w odniesieniu do wiedzy o rzeczach stworzonych”. A czyja wola była tak „całkowicie i absolutnie stała, że ​​[nigdy] nie została pokonana ani zachwiana przez żadne zakłócenie lub przeciwności losu”? Nie, święci, których wszyscy znamy i kochamy, nie byli aniołami za życia.

Jak więc aniołowie mogą być uznani za świętych?

Odpowiedź leży w rozumieniu Kościoła przez słowo „święty”. W naszych czasach „święty” zaczęto rozumieć jako synonim słowa „kanonizowany”, ale nie jest to pochodzenie ani pełne znaczenie tego słowa. Pochodne słowa „święty” pochodzi od łacińskiego sanctus , które tłumaczy się jako „święty”. Kim są aniołowie, jeśli nie świętymi w niebie? Zatem w tym szerszym znaczeniu aniołowie są rzeczywiście świętymi — to znaczy świętymi — tak jak mężczyźni i kobiety, którzy wiedli heroiczne życie cnotliwe na ziemi i są teraz uznawani przez Kościół za naszych orędowników w niebie.

Musimy jednak jasno powiedzieć: Kościół nadał tytuł „świętych” niektórym aniołom, ale nie wszystkim. Dlaczego nie wszystkim? Ponieważ, ku naszemu niedowierzaniu, nie wszyscy aniołowie są święci:

Michał i jego aniołowie walczyli ze smokiem. Smok i jego aniołowie stawili opór, ale nie odnieśli zwycięstwa i nie było już dla nich miejsca w niebie. (Obj. 12:7-8)

Tytuł „święty” pomaga odróżnić aniołów, którzy są w niebie, od tych, którzy tam nie są. Ale jeśli rzeczywiście istnieją aniołowie, którzy nie są w niebie – to znaczy ci, którzy zostali „zrzuceni na ziemię”, ponieważ „zwiedli cały świat” – jak mamy rozumieć twierdzenie św. Alojzego, że aniołowie „posiadają wolę całkowicie i absolutnie stałą, tak że nie może ona zostać przezwyciężona ani zachwiana przez żadne zakłócenie ani przeciwność”? Wydaje się, że wielu z nich rzeczywiście zostało przezwyciężonych – według św. Jana, jedna trzecia wszystkich aniołów na dworze niebieskim (Ap 12,4)!

Prawda jest taka, że ​​św. Alojzy nie twierdził, że aniołów nie da się pokonać w ogóle; twierdził jedynie, że nie da się ich pokonać „zaburzeniem lub przeciwnościami losu”. Innymi słowy, w przeciwieństwie do nas, aniołowie nie ulegają zmartwieniom, lękowi ani strachowi, które należą prawdopodobnie do najbardziej podstępnych przeszkód dla naszego zaufania do Boga. Aniołowie nie wątpią w istnienie Boga z tego prostego powodu, że widzą Go twarzą w twarz! Nie wątpią w Jego boską opatrzność dzięki swojemu „doskonale oświeconemu światłu inteligencji”. Jednakże, co zadziwiające, istnieje jedna przeszkoda, którą można pokonać, pomimo ich niezłomnej woli i doskonałej inteligencji. Aniołowie mogą zostać pokonani przez swoją pychę .

W tym tkwi powód, dla którego my, zwykłe „istoty cielesne”, które rzeczywiście cierpią z powodu „choroby, starzenia się i śmierci”, których inteligencja jest przesiąknięta wszelkiego rodzaju „błędami i niewiedzą”, których wola jest „całkowicie i zupełnie” niestała i które podlegają „pokonaniu lub zachwianiu przez zaburzenia lub przeciwności”, jesteśmy tak drodzy sercu Naszego Pana. Wszystkie te przeciwności, słabości i niepowodzenia służą tylko jednemu celowi: zachowaniu nas w pokorze .

Upokorzenia potrafią działać na naszą korzyść, o ile akceptujemy je takimi, jakimi są: darami pochodzącymi z ręki Boga, który nas kocha i pragnie, abyśmy byli z Nim w niebie bardziej niż cokolwiek innego. Tego nie doświadczają aniołowie, których inteligencja jest „wolna od wszelkich błędów i niewiedzy”. Dlatego, mimo że już są w niebie, mogą je utracić , jeśli ulegną pysze, zamiast trwać w pokorze miłości i służby Panu.

Choć brzmi to otrzeźwiająco, dobrą nowiną jest to, że po wypędzeniu jednej trzeciej upadłych aniołów, pozostałe dwie trzecie miały doskonale oświecony intelekt, pozwalający dostrzec, gdzie pycha pociągnęła diabła i jego sługi. Chociaż my, ludzie, jesteśmy podatni na zwiedzenie przez te upadłe anioły, anioły w niebie nie. Są one rzeczywiście zdolne do ulegania własnej pysze, tak jak każdy inny anioł; ale w przeciwieństwie do nas, nie brakuje im mądrości. Ich „doskonale oświecony intelekt” może nie ujawniać im przyszłych konsekwencji ich czynów, ale konsekwencje czynów z przeszłości są dla nich widoczne na pierwszy rzut oka. I z tej wiecznej perspektywy wybór jest jasny. Jest niezachwiany. Jest stały.

Pismo Święte mówi nam, że „panowanie Pana jest panowaniem wiecznym, które nie będzie zabrane, a Jego królestwo nie ulegnie zagładzie” (Dn 7,14). Bitwa o prawdę już się rozegrała; niebo już zwyciężyło dzięki krwi, którą Jezus przelał za nas na krzyżu. Do grona świętych należą kanonizowani święci, a także aniołowie w niebie, ale musimy również zdać sobie sprawę, że obejmuje ono również nas wszystkich! Wody chrztu uczyniły nas świętymi. Jesteśmy naznaczeni dla Boga, powołani, by dołączyć do Niego w niebie jako święci. Pozostaje nam tylko działać zgodnie z tym – podejmując akty woli.

Postanówmy więc pogłębić naszą ufność w zmartwychwstałego Pana, który już zwyciężył w walce z oszustwem w naszym imieniu. Ofiarowujmy Mu naszą chwałę i dziękujmy Mu codziennie – nieustannie – zwłaszcza za upokorzenia w naszym życiu, które On przeznaczył dla przezwyciężenia naszej pychy. Następnie, z prostotą i spokojem, postępujmy zgodnie z Jego wskazówkami i „czyńmy wszystko, cokolwiek nam powie” (J 2, 5). Jezus zajmie się wszystkim.

Autor: MC Hoolbrook

MODLITWA

Święci Archaniołowie: Michale, Gabrielu i Rafale, bądźcie naszą obroną i przewodnikami na drodze do Boga.
Święty Michale, chroń nas w walce ze złem.
Święty Gabrielu, przynoś nam Bożą otuchę i wiarę.
Święty Rafale, uzdrawiaj nasze rany i prowadź w bezpieczne miejsce.
Amen.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Dziękuję, że jesteś tutaj ze mną...

Niech ta chwila ze sztuką i słowem przyniesie Ci pokój. Jeśli ten wpis poruszył Twoje serce, podziel się swoją myślą w komentarzu – każde Twoje słowo jest dla mnie cennym darem.

Z modlitwą i światłem, Teresa

<><><><><><><><><><><><>

Adresy linków do moich blogów w prawym marginesie na górze