 |
| Muzeum Brooklyńskie – Adhortacja do Apostołów – James Tissot |
W Ewangelii z ostatniej niedzieli Jezus pouczał apostołów, jak radzić sobie z problemami, które pojawią się w Jego Kościele, gdy brat zgrzeszy przeciwko bratu. Teraz Piotr zadaje pytanie, które trafia w sedno tego, co sprawia, że nauczanie Jezusa jest tak trudne: Ile razy mam przebaczyć bratu, który stale grzeszy przeciwko mnie? Cóż za szczere pytanie! Piotr chce nałożyć ograniczenia na przebaczanie, ponieważ, jak dobrze wiemy, nic nie wywołuje w nas większej złości, frustracji lub obrzydzenia niż ciągłe wyrządzanie nam tej samej krzywdy. Wszystko, co mamy w postaci cierpliwości, współczucia lub tolerancji, całkowicie marnujemy na recydywistów w naszym życiu. Kiedy Piotr słucha, jak Jezus opisuje długi, przewlekły proces napominania grzesznika (przeczytaj Mt 18,15-20), chce się upewnić, że grzesznik nie zostanie potraktowany zbyt pobłażliwie. Siedem „drugich” szans wydaje się wystarczające, siedem to liczba, która dla Żydów symbolizowała pełnię. Czy był przygotowany na odpowiedź?
„Mówię ci, nie siedem razy, ale siedemdziesiąt siedem razy”. Czy serce Piotra zamarło? „Siedemdziesiąt siedem razy” – to był sposób Jezusa na powiedzenie: „Nie licz”. Co? Jakże to sprzeczne z ludzką naturą! Tyle obiekcji w nas narasta: „Niesprawiedliwe! Kimże ja jestem, wycieraczką? Jak to może komukolwiek wyjść na dobre?”. Jezus wie, jak obcy jest nam ten rodzaj przebaczenia, dlatego ilustruje przypowieścią, dlaczego jest ono konieczne w Królestwie Niebieskim, które buduje na ziemi, w Swoim Kościele.
Król spłacał długi zaciągnięte u niego przez sługi. Pierwszym dłużnikiem, który stanął przed nim, był ten, który był mu winien „ogromną sumę”. Dokładniej, kwota ta wynosiła „dziesięć tysięcy talentów”, co stanowiło około 2700 lat pracy. Był to dług, którego sługa nie mógł spłacić przez całe swoje życie, dlatego król wymagał od niego całego życia: „jego pan kazał go sprzedać wraz z żoną, dziećmi i całym majątkiem, jako spłatę długu”. Dług sługi był tak duży, że musiałby stracić wszystko, bez nadziei na uwolnienie się od niego.
Zdając sobie sprawę ze swojego położenia, sługa pada przed królem, okazując mu szacunek i prosząc o cierpliwość (co ciekawe, nie o litość). Składa również pochopną obietnicę: „Oddam ci wszystko”. Ta odpowiedź sługi, zarówno jego pozorna pokora, jak i chęć naprawienia sytuacji, o ile tylko król będzie cierpliwy, wzbudziły w królu współczucie. „Puścił go” i „odpuścił mu pożyczkę”. Nie została ona zredukowana do rozsądnej kwoty, a sługa nie został na krótko uwięziony, by dać mu nauczkę. W zdumiewającym akcie miłosierdzia, a nie cierpliwości, król umorzył wszystko. Sługa miał nowy początek w życiu, całkowicie wolny od długów.
Czytając dalej, sami możemy zobaczyć, jak niestosownie oburzające było ze strony tego sługi zaatakowanie współsługi, który był mu winien znacznie mniej niż dług, który mu odpuszczono. Ta „mniejsza kwota” stanowiła mniej więcej trzymiesięczną pensję, którą można było łatwo spłacić, jeśli współsługa okazał cierpliwość, o którą prosił. Odpuszczony sługa odmówił i wtrącił współsługę do więzienia, aby ten odzyskał dług. Wieść o tym dotarła do króla, a odpuszczony sługa musiał stracić wszystko, co otrzymał dzięki królewskiemu miłosierdziu. Jezus kończy tę historię uroczystym ostrzeżeniem: „Tak samo uczyni wam Ojciec mój niebieski, jeśli każdy z was nie odpuści z serca swemu bratu”.
Rozumiemy z tego, że nasz Ojciec Niebieski przebaczył nam o wiele więcej, niż my kiedykolwiek będziemy musieli przebaczyć każdemu, kto zgrzeszy przeciwko nam. Jeśli pod koniec naszego życia nie przebaczyliśmy tym, „którzy zawinili przeciwko nam”, jak mówimy w modlitwie Ojcze Nasz, to okazujemy się outsiderami Królestwa Niebieskiego i nie jesteśmy zainteresowani życiem w jego świetle. W przesadnym dramacie przypowieści możemy dostrzec, jak wygląda zatwardziałość serca i jaką ostateczną cenę za nią zapłacimy. Nawet pobieżna lektura tej przypowieści powinna nas skłonić do czujności, by zastosować się do rady Jezusa i odrzucić nasze kalkulatory przebaczenia. Jakkolwiek bardzo potrzebujemy Bożego przebaczenia naszych grzechów, staje się ono miarą tego, jak wiele musimy go ofiarować innym.
Księga Syracha to księga hebrajskiej mądrości, napisana prawdopodobnie około 200-175 r. p.n.e. Łatwo dostrzec, jak wiele z tej mądrości przejawia się w tym, czego Jezus nauczał swoich uczniów o przebaczeniu: „Przebacz nieprawość bliźniego swego, a gdy będziesz się modlił, twoje grzechy będą odpuszczone”. Jeszcze przed pojawieniem się Jezusa Żydzi wiedzieli, że ktokolwiek potrzebuje Bożego miłosierdzia, nie może odmówić temu, kto go potrzebuje. Zatem nauka Jezusa nie była nowa, ale nowością był widok Krzyża.
W swojej męce Jezus na zawsze udowodnił, ile kosztowało Go Boże odpuszczenie grzechów; dobrowolnie zapłacił tę cenę. Jego przejawy miłosiernego przebaczenia przyćmiewają wszystko, czego wymagają od nas grzechy innych. Co więcej, dar Jego Ducha Świętego pozwala nam teraz „myśleć o przykazaniach, nie pałać nienawiścią do bliźniego swego, pamiętać o przymierzu Najwyższego i nie zwracać uwagi na grzechy”.
Ten psalm to wspaniała pieśń uwielbienia dla niezgłębionego miłosierdzia Bożego. Ustanawia on temat, który rozwija Ewangelia: „Pan jest łaskawy i miłosierny, nieskory do gniewu i bogaty w miłosierdzie”. Psalmista w szczególności daje nam znakomity poetycki opis tego, co Bóg uczynił z długiem, jaki Mu zaciągnęliśmy z powodu naszego grzechu: „Jak daleko jest wschód od zachodu, tak daleko odsunął od nas nasze występki”. Nasza odpowiedź na wielką dobroć Boga powinna być taka, jak psalmisty: „Błogosław, duszo moja, Pana i nie zapominaj o wszystkich Jego dobrodziejstwach”. Jeśli pamiętamy o Bożym miłosierdziu wobec nas, nauka Jezusa zawarta w Ewangelii, choć nas przerasta, nabiera sensu.
W liście św. Paweł wyjaśnia, dlaczego brak przebaczenia innym po prostu nie sprawdzi się w życiu chrześcijańskim: „Nikt z nas nie żyje dla siebie i nikt z nas nie umiera dla siebie… czy żyjemy, czy umieramy, należymy do Pana”. Nasze życie, kupione za cenę życia samego Chrystusa, nie należy do nas. Jeśli jesteśmy Jego sługami, to jesteśmy jak sługa z ewangelicznej przypowieści. Otrzymaliśmy przebaczenie i uwolnienie od długu grzechu. Mamy żyć jako prawdziwi słudzy naszego Króla, dzieląc się z innymi tym, co otrzymaliśmy. To właśnie ustanawia Królestwo Niebieskie na ziemi, gdzie Chrystus jest „Panem umarłych i żywych”.
Gayle Somers
MODLITWA
Ojcze Niebieski,
potrzebuję Twojej pomocy, aby przestać liczyć, kiedy przebaczam innym.
Wybacz mi, że tak łatwo doszukuję się wad u innych.
Mądrość podpowiada mi, żebym był na nie ślepy.
Panie Jezu, wykupiłeś mnie z miłosierdzia.
Spraw, abym stał się narzędziem tego miłosierdzia dla innych.
Amen
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Dziękuję, że jesteś tutaj ze mną...
Niech ta chwila ze sztuką i słowem przyniesie Ci pokój. Jeśli ten wpis poruszył Twoje serce, podziel się swoją myślą w komentarzu – każde Twoje słowo jest dla mnie cennym darem.
Z modlitwą i światłem, Teresa
<><><><><><><><><><><><>
Dziękuję, że jesteś tutaj ze mną...
Niech ta chwila ze sztuką i słowem przyniesie Ci pokój. Jeśli ten wpis poruszył Twoje serce, podziel się swoją myślą w komentarzu – każde Twoje słowo jest dla mnie cennym darem.
Z modlitwą i światłem, Teresa
<><><><><><><><><><><><>
⚓ Moja blogowa flotylla:
💻 Zapiski z mojego laptopa – Codzienność, humor i walka z leniwą veną. tutaj
✨ W Kręgu Mojego Sacrum – Chwile zatrzymania i rozmowy z Archaniołami. tutaj
🎨 Oko na Obraz – Interpretacje – Sztuka bez krawata: nostalgia, humor i filozofia. tutaj
⛵ Wierszyki sercem pisane – Mój „biały żagiel” dla dzieci i dorosłych marzycieli. tutaj
"Widzę, czuję, wiem i poszukuję" - blog zawierający popularnonaukowe posty i inne ciekawostki " link tutaj🎨 Oko na Obraz – Interpretacje – Sztuka bez krawata: nostalgia, humor i filozofia. tutaj
⛵ Wierszyki sercem pisane – Mój „biały żagiel” dla dzieci i dorosłych marzycieli. tutaj
"Widzę, czuję, wiem i poszukuję" - blog zawierający popularnonaukowe posty i inne ciekawostki " link tutaj
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz