UWAŻNOŚĆ NA MAŁE CUDA - LEKCJA ODZYSKANA W CISZY

   Ostatnie dni były dla mnie czasem przymusowego zatrzymania. Niedomagania zdrowotne, nawet te niepozorne, mają to do siebie, że odbierają nam poczucie sprawstwa. Nagle flotylla moich planów stanęła w miejscu, a ja musiałam zmierzyć się z ciszą własnego pokoju i słabością ciała. Całe szczęście, że mam zapasik swoich postów i zaplanowane ich publikowanie. Właśnie na takie momenty zatrzymania.

   Dziś, gdy z wdzięcznością biorę głęboki oddech, rozumiem, że Sacrum najpiękniej objawia się właśnie w takich momentach – gdy „wielkie sprawy” muszą poczekać, a my zostajemy sam na sam z tym, co kruche.

   Uważność na małe cuda to nie jest wielka filozofia. To pokorne uznanie, że każdy powrót do zdrowia, każda chwila bez bólu i każdy promień słońca, który ociepla twarz, jest darem. Bóg nie zawsze mówi do nas przez grzmoty; częściej robi to przez ulgę, jaką przynosi odpowiedni lek, albo przez spokój, który spływa na serce po burzy lęku.

   Kiedy leżałam, patrząc w sufit, zrozumiałam, że moje blogi, moje pisanie i cała ta „flotylla” to tylko narzędzia. Prawdziwe spotkanie z Sacrum dzieje się w uważnym „tu i teraz”. W tym, że znów mogę zaparzyć herbatę, że mogę pogłaskać psa, że wzrok znów cieszy się barwami świata.

   Zatrzymaj się dziś na moment. Nie szukaj cudów na horyzoncie – one są tuż obok, w Twoim oddechu, w ciszy poranka, w drobnych gestach, których wcześniej nie dostrzegałeś. Moim małym cudem jest dzisiejszy powrót do Was.

A jaki jest Twój?

Modlitwa o czułe spojrzenie

anie mojego życia,

Dziękuję Ci za dar poranka i za każdy oddech, który znów jest lekki.

Dziękuję, że przeprowadziłeś mnie przez czas słabości i zatrzymania,

ucząc mnie, że moja wartość nie zależy od tego, ile spraw załatwię,

ale od tego, jak bardzo potrafię przy Tobie być.

Daj mi, proszę, oczy, które dostrzegają cuda w rzeczach zwyczajnych.

Niech nie przeoczę Twojej obecności w uśmiechu drugiego człowieka,

w zieleni liści za oknem i w ciszy mojego domu.

Naucz mnie celebrować małe radości,

bo to one są listami miłosnymi, które codziennie do mnie piszesz.

Ulecz nie tylko moje ciało, ale i moje spojrzenie,

by było pełne ufności i spokoju.

Niech moje serce, odrodzone w uważności,

stanie się przystanią dla innych, szukających nadziei.

Bądź ze mną w każdej minucie tego dnia,

abym we wszystkim, co czynię, odnajdywała Twoje Sacrum.

Amen.

Otworzyłam okno, by wpuścić słońce, 

a wleciał spokój,

którego tak bardzo potrzebowałam

Medytacja przy otwartym oknie

  Zatrzymaj się na progu tego obrazu. Spójrz na kobietę, która nie patrzy na nas, lecz w głąb jasności. Okno jest otwarte – to zaproszenie, by granica między „moim światem” a „Twoim stworzeniem”, Boże, przestała istnieć.

   Pierwszy oddech: Cisza.

Wokół nas tyle hałasu, tyle niepotrzebnych słów i obrazów, które zaśmiecają serce. Uważność zaczyna się tam, gdzie milkną skargi, a zaczyna się zdumienie. Spójrz na tego motyla – on nie walczy z powietrzem, on mu ufa. Czy potrafisz tak zaufać dzisiejszemu dniu? Czy potrafisz uwierzyć, że każda minuta, nawet ta najzwyklejsza, jest prowadzona Twoją ręką?

   Drugi oddech: Kolor.

Zauważ harmonię. Pomarańcz bluzki, róż kwitnącego drzewa, zieleń trawy i czerń okularów, które chronią wzrok, ale nie zasłaniają prawdy. Sacrum nie potrzebuje filtrów. Ono jest w tym, co naturalne. Bóg maluje dla nas te pejzaże każdego ranka, nie prosząc o nic w zamian, poza jednym mgnieniem zachwytu. Czy podziękowałaś/eś dziś za kolory swojej codzienności?

   Trzeci oddech: Spotkanie.

Motyl i człowiek. Kruchość i siła. Dzieli ich tak wiele, a łączy ta sama chwila istnienia. Medytacja to odkrycie, że nie jesteśmy sami. Że przez otwarte okno wiary zawsze wlatuje jakiś posłaniec nadziei – czasem to myśl, czasem czyjeś dobre słowo, a czasem właśnie taki cytrynowo-czarny gość na tle błękitu.

   Czwarty oddech: Świadectwo.

Kiedy patrzycie na tę fotografię, widzicie mnie – Teresę, Waszą towarzyszkę w drodze. Te okulary chronią mój wzrok (jaskra), ale nie ukrywają radości, którą czerpię z tej chwili. Przeszłam przez swoje „ciemne noce”, przez chwile słabości i zdrowotne zawirowania, by dziś móc stanąć przed tym otwartym oknem i powiedzieć: Warto ufać. Ten motyl, który pojawił się na tle kwitnącej magnolii, to dla mnie osobisty znak od Pana, że życie zawsze zwycięża, a pokój serca jest możliwy nawet wtedy, gdy świat pędzi niezrozumiale szybko. Dzielę się z Wami tym obrazem, bo chcę, byście wiedzieli, że w moim „Kręgu Sacrum” każda/y z Was ma swoje miejsce przy tym oknie.

   Zakończenie:

Zamknij oczy. Poczuj ciepło słońca na twarzy, tak jak czuje je kobieta na zdjęciu. Nie musisz dziś biec. Nie musisz niczego udowadniać. Wystarczy, że jesteś podtrzymywana/y w istnieniu przez Tego, który stworzył i motyla, i Twoje serce.

Pozostań w tej ciszy tak długo, aż poczujesz, że Twoje wnętrze stało się tak jasne, jak ten ogród za oknem.

<><><><>

Moi Drodzy, widzę, że nasz krąg powoli się powiększa. Bardzo mnie to cieszy – każda nowa osoba to nowa iskra w tej naszej wspólnej przystani.

Chciałabym Was zapytać: Jaki mały cud zdarzył się w Waszej codzienności w ostatnim czasie? Może to był promień słońca, uśmiech nieznajomej osoby, a może – tak jak u mnie – niespodziewany gość za oknem?

Nie bójcie się dzielić swoimi chwilami uważności. To one sprawiają, że nasze 'Sacrum' staje się żywe. Czekam na Wasze słowa z otwartym sercem!”

  <><><><><><><><><><><><>

⚓ Moja blogowa flotylla:

💻 Zapiski z mojego laptopa – Codzienność, humor i walka z grawitacją kanapy. tutaj

✨ W Kręgu Mojego Sacrum – Chwile zatrzymania i rozmowy z Archaniołami. tutaj

🎨 Oko na Obraz – Interpretacje – Sztuka bez krawata: nostalgia, humor i filozofia. tutaj

⛵ Wierszyki sercem pisane – Mój „biały żagiel” dla dzieci i dorosłych marzycieli. tutaj

A teraz niespodzianka - mój dotąd anonimowy blog, zawierający popularnonaukowe posty i inne ciekawostki - wypuszczam z małego akwenu na wody oceanu. Oto on - "WIDZĘ, CZUJĘ, WIEM i poszukuję" link tutaj