 |
| Peter von Cornelius - Przypowieść o mądrych i głupich pannach (niedokończona) |
i Jezus opowiada przypowieść, aby wyjaśnić, że nadejście Królestwa Bożego oddzieli mądrych od głupich. Co przyniesie tę chwilę prawdy?
Ewangelia (Przeczytaj Mt 25,1-13)
Niedzielna przypowieść o mądrych i głupich pannach zakłada zrozumienie żydowskiego zwyczaju weselnego z czasów Jezusa. Narzeczona i jej otoczenie (rodzina, druhny, przyjaciele) oczekiwali w domu na przybycie pana młodego. Przybył on do jej domu, aby zabrać ją, jako swoją żonę, do ich nowego domu, gdzie miała się odbyć tygodniowa uroczystość. Do procesji, która odbyła się po zachodzie słońca, dołączyła świta panny młodej. Jezus od samego początku mówi nam, że druhny to grupa mądrych i głupich panien.
Co czyniło niektórych z nich mądrymi? Zdawali sobie sprawę, że nie będą znać dokładnej godziny pojawienia się pana młodego, więc zabrali ze sobą wystarczająco dużo oliwy do lamp, aby pokryć ewentualne opóźnienie. Wiedzieli, że lampa jest bezużyteczna bez oliwy, która by ją podtrzymywała. Nocny pochód potrzebowałby światła na drodze. Innymi słowy, z wyprzedzeniem przemyśleli cel wieczoru – przybycie pana młodego i orszak weselny – i przygotowywali się do domu panny młodej.
Głupie panny tego nie zrobiły. Co mogło powstrzymać je przed przewidzeniem ewentualnego opóźnienia przybycia pana młodego i potrzeby dodatkowego oleju? Być może były zbyt zajęte rozmyślaniem o tym, co ubiorą na uroczystość, jakie jedzenie prawdopodobnie zostanie podane, kto będzie obecny, a kto nie, albo czy spotkają odpowiednich kawalerów. Innymi słowy, być może były zbyt zaabsorbowane sobą, by pamiętać, dlaczego w ogóle przyszły do domu panny młodej – zapomniały o przybyciu pana młodego i potrzebie światła podczas procesji w noc.
W przypowieści oblubieniec „długo się spóźniał” i wszyscy zasnęli. Nagle, „o północy rozległ się krzyk”. Oblubieniec przybył, a cel wieczoru nagle ożył. Powodem, dla którego wszyscy się zebrali, było wzięcie udziału w procesji na ucztę weselną. Lampy, które przynieśli, musiały dawać światło. Tylko mądre panny były na to gotowe. Głupie panny musiały wyjść po oliwę do swoich lamp. To sprawiło, że spóźniły się na ucztę; drzwi zostały już zamknięte dla obcych. Nawet gdy dobijały się do drzwi i błagały o pozwolenie na wejście, gospodarz domu nie rozpoznał ich jako członków pierwotnej orszaku weselnego (mogli po prostu być nieproszonymi gośćmi) i odmówiono im wejścia.
Co Jezus chciał przekazać tą przypowieścią? „Czuwajcie więc, bo nie znacie dnia ani godziny”. To tajemnicze! W kontekście Ewangelii św. Mateusza rozumiemy, że Jezus chce, abyśmy zrozumieli, że On jest Oblubieńcem. Pojawi się w nieznanym nam czasie, jako Jego Oblubienica, aby doprowadzić nas do dopełnienia naszych zaręczyn z Nim. Czego zatem będziemy zawsze potrzebować, aby być gotowymi na to radosne wydarzenie? Jednego nie potrzebujemy: próbować ustalić harmonogramu Jego powrotu! To rzeczywiście byłoby szczytem głupoty po przeczytaniu tej przypowieści. Nie, tym, czego potrzebujemy, jest oliwa w naszych lampach, aby płonęły jasno, aby oświetlały drogę na ucztę weselną.
Wcześniej w tej Ewangelii Jezus wyjaśnił już, co sprawia, że lampy naszego życia jaśnieją światłem: „Wy jesteście światłością świata. Nie może się ukryć miasto położone na górze. Nie zapala się też lampy i nie stawia pod korcem, ale na świeczniku, aby świeciła wszystkim, którzy są w domu. Tak niech świeci wasze światło przed ludźmi, aby widzieli wasze dobre uczynki i chwalili Ojca waszego, który jest w niebie” (Mt 5, 14-16). Czym są te „dobre uczynki”? Jezus szczegółowo je wyjaśnił w Kazaniu na Górze (zob. Mt 5-7).
Co ciekawe, pod koniec tego Kazania Jezus również oddziela mądrych od głupich. Mądry człowiek słucha i wprowadza w życie wszystko, czego Jezus nauczał w swoim kazaniu. Ta mądrość przygotowuje człowieka na burze życia. W tej przypowieści mądrość dziewicy przygotowuje ją do ucztowania z oblubieńcem. W obu przypadkach mądrość przewiduje przyszłość, patrząc poza troski i rozproszenia chwili obecnej. Głupi są przywiązani do ziemi i dlatego starają się zadowolić samych siebie. Mądrzy wiedzą, że życie oferuje więcej niż to, co ziemia może zaoferować, i dlatego szukają oblicza Boga, aby podobać się Mu swoją wiarą i posłuszeństwem. Do mądrych Jezus może przyjść w każdej chwili i zastanie ich gotowych, ich życie rozjaśnione życiem Jego własnego życia w nich. Cóż to będzie za święto!
Możliwa modlitwa : Panie Jezu, pomóż mi skupić się na celu mojego życia. Chcę być zawsze gotowy na Ciebie.
Pierwsze czytanie (Mdr 6, 12-16)
Oto wspaniały hołd dla piękna uosobionej mądrości, „olśniewającej i niewiędnącej”. Jezus, w swojej chwale mądrości i napominając swoich naśladowców, by byli mądrzy, przyjął żydowską tradycję oddawania czci mądremu życiu: „Albowiem troska o mądrość jest szczytem roztropności, a kto dla niej czuwa, rychło uwolni się od trosk”. Mądrość należy cenić, ponieważ wskazuje nam drogę do dobrego życia, do życia zgodnego z zamysłem Boga, do poznania naszego prawdziwego celu i życia zgodnie z nim.
Na szczęście, jak zapewniają nas te wersety, ci, którzy szczerze pragną mądrości, znajdą ją: „Spieszy się, by dać się poznać, uprzedzając ich pragnienie; kto jej szuka o świcie, nie dozna zawodu”. Dokładnie to napisał św. Jakub w swoim liście o mądrości: „Jeśli komuś z was brakuje mądrości, niech prosi Boga, który obdarza wszystkich hojnie i bez wypominania, a będzie mu dana” (Jk 1, 5). Wyzwaniem dla nas jest pamiętać o proszeniu, uświadomić sobie, że jej potrzebujemy i zrozumieć różnicę między wiedzą (lub informacją) a mądrością. Kiedy aktywnie pragniemy mądrości, „łatwo ją dostrzec tym, którzy ją miłują, i znaleźć tym, którzy jej szukają”.
Możliwa modlitwa: Ojcze Niebieski, dziękuję Ci za Twoją hojną obietnicę obdarzenia mądrością każdego, kto jej szuka. Liczę dziś na tę obietnicę.
Psalm (Przeczytaj Ps. 63:2-8)
Jeśli zadamy sobie pytanie, jak możemy być gotowi na przyjście Jezusa, gdy po nas przyjdzie, czy to u kresu czasu, czy u kresu naszego życia, psalmista daje nam jedną mądrą odpowiedź – byśmy zawsze stawiali Boga w centrum naszego życia, pamiętając, że od Niego pochodzimy i pewnego dnia do Niego powrócimy. Możemy wykorzystać każdy wers tego psalmu, aby sprawdzić, czy opisuje on naszą własną relację z Bogiem. To da nam mądrość odnośnie tego, gdzie jesteśmy teraz i gdzie być może powinniśmy być w tej relacji.
Na przykład, czy podzielamy doświadczenie psalmisty wyrażone w tym wersecie: „Będę wspominał Cię na moim łożu [łożu] i podczas nocnych straży będę o Tobie rozmyślał: Ty jesteś moją pomocą i w cieniu Twoich skrzydeł wołam radośnie”? Człowiek, który myśli i żyje w ten sposób, jest gotowy ujrzeć oblicze Jezusa bez lęku. Może powiedzieć za psalmistą: „Dusza moja pragnie Ciebie, Panie, Boże mój”.
Możliwa modlitwa: Psalm sam w sobie jest odpowiedzią na nasze inne czytania. Przeczytaj go ponownie z modlitwą, aby uczynić go swoim.
Drugie czytanie (1 Tes. 4, 13-18)
Święty Paweł, pisząc do Tesaloniczan, pragnie odpowiedzieć na konkretne pytanie dotyczące momentu interesującego nas wszystkich – Drugiego Przyjścia Jezusa, do którego nawiązuje nasza Ewangelia. Pragnie zapewnić swoich chrześcijańskich przyjaciół, że ci, którzy umarli w Chrystusie, będą pierwszymi, którzy powstaną. Nie są zgubieni w śmierci. „Zasnęli”, więc nie smucimy się „jak pozostali [niewierzący], którzy nie mają nadziei”. Następnie opisuje nagły powrót Jezusa, który „na hasło, na głos archanioła i na dźwięk trąby Bożej zstąpi z nieba”. W tym historycznym momencie wierzący, którzy wówczas będą żyli, nie doświadczą fizycznej śmierci. Pan po prostu przyjmie ich jako swoich, a dla człowieka rozpocznie się nowe istnienie – życie wieczne. Wzmianki o Jezusie „w obłokach” i „w powietrzu” mają więcej wspólnego z przeniesieniem jednego trybu istnienia do drugiego, co nastąpiło w dniu Wniebowstąpienia (przeczytaj Dzieje Apostolskie 1:9-11), niż z opisem tego, jak on będzie wyglądał.
Zobaczcie, z jaką rzeczowością św. Paweł pisze o powrocie Jezusa. Owszem, minęły dwa tysiące lat, ale rzeczywistość Jego niespodziewanego przyjścia, w każdej chwili, nigdy nie powinna być przyćmiona. W kalendarzowym dniu historii, czy to w chwili naszego odejścia przez śmierć, czy Jego chwalebnego powrotu w zwycięstwie, aby nas dosięgnąć, to się stanie. Oto jedyne pytanie, które ma znaczenie: Czy żyliśmy mądrze, czy głupio? Czy będziemy gotowi, jak pisze św. Paweł, „zawsze być z Panem”?
Możliwa modlitwa: Panie Jezu, pewnego dnia ujrzę Twoją twarz. Proszę, zachowaj mnie od grzechu i chroń przed wszelkim niepokojem, gdy z radosną nadzieją czekam na Ciebie.
Żródło: Catholic Exchange
Autor: Gayle Somers
Gayle Somers jest członkinią parafii św. Tomasza Apostoła w Phoenix i od 1996 roku prowadzi i pisze parafialne studia biblijne. Jest autorką trzech książek: „ Galatians: A New Kind of Freedom Defended” (Basilica Press), „Genesis: God and His Creation” oraz „Genesis: God and His Family” (Emmaus Road Publishing). Jej najnowsza książka „ Whispers of Mary: What Twelve Old Testament Women Teach Us About Mary” jest dostępna w wydawnictwie Ascension Press . Gayle i jej mąż Gary mieszkają w Phoenix i mają troje dorosłych dzieci.
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Dziękuję, że jesteś tutaj ze mną...
Niech ta chwila ze sztuką i słowem przyniesie Ci pokój. Jeśli ten wpis poruszył Twoje serce, podziel się swoją myślą w komentarzu – każde Twoje słowo jest dla mnie cennym darem.
Z modlitwą i światłem,
Teresa
<><><><><><><><><><><><>
Adresy linków do moich blogów w prawym marginesie na górze
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz