Dziś na blogu zapraszam Was do wspólnej medytacji nad obrazem Wasilija Polienowa „Chrystus i jawnogrzesznica”. To poruszająca lekcja o tym, jak łatwo przychodzi nam ocenianie innych i jak trudna, a zarazem ocalająca, jest droga Bożego Miłosierdzia.
Czy masz w dłoni „kamień”, który warto dziś upuścić? 🌿
Zapraszam do lektury i chwili zatrzymania:
Lekcja ciszy i przebaczenia
Wyobraź sobie gwarny plac, palące słońce i tłum, który w imię prawa domaga się sprawiedliwości. W samym środku tego zgiełku stoi kobieta – zalękniona, osądzona, pozbawiona nadziei. I jest On. Jezus, który nie krzyczy, nie oskarża, ale swoim spokojem rzuca wyzwanie każdemu z nas.
 |
| Wasylij Polenov -"Jawnogrzesznica. Kto jest bez grzechu?" |
Jezus nie patrzy na tę kobietę przez pryzmat jej grzechu, ale widzi w niej zdeptaną godność dziecka Bożego.
Często myślimy, że ta historia nas nie dotyczy. Przecież nie stoimy na placu z kamieniem w ręku. Ale czy na pewno?
Naszymi „kamieniami” bywają surowe oceny, plotki, niechętne spojrzenia czy brak gotowości do wybaczenia. Polienow genialnie uchwycił ten moment zawieszenia – oskarżyciele są pewni swego, dopóki nie spotkają się ze wzrokiem Mistrza.
W Jego spojrzeniu nie ma potępienia, jest za to pytanie skierowane do nas wszystkich: kto z nas jest bez winy, by pierwszy rzucić kamień?
Miłość, która przywraca godność
W świecie, który tak łatwo wydaje wyroki, ten obraz przypomina nam o potędze pokornej miłości. Jezus uczy nas, że:
Prawdziwe miłosierdzie zaczyna się tam, gdzie kończy się nasze poczucie wyższości.
Każdy człowiek zasługuje na drugą szansę, bo Bóg nie spisuje nas na straty po naszych błędach.
Cisza bywa potężniejsza niż krzyk – to w ciszy sumienia słyszymy prawdę o nas samych.
Pamiętajmy o słowach z Ewangelii św. Jana, które są fundamentem tej sceny:
„
iewiasto, gdzież oni są? Nikt ciebie nie potępił? (...) I Ja ciebie nie potępię. Idź, a od tej chwili już nie grzesz” (J 8, 10-11).
iewiasto, gdzież oni są? Nikt ciebie nie potępił? (...) I Ja ciebie nie potępię. Idź, a od tej chwili już nie grzesz” (J 8, 10-11). Niech ten obraz będzie dla nas wezwaniem, byśmy zamiast szukać win u innych, zaczęli od uważnego spojrzenia w głąb własnego serca. Tam, gdzie my stawiamy kropkę i wydajemy wyrok, Bóg stawia przecinek i daje nową nadzieję.
Panie, zabierz z moich dłoni kamienie oskarżeń. Naucz mnie patrzeć na moich bliskich i nieznajomych Twoimi oczami – oczami, które nie szukają błędu, ale szukają drogi do pojednania. Amen.
............................
Czy był w Twoim życiu moment, gdy poczułaś, że ktoś podarował Ci miłosierdzie zamiast zasłużonej kary? Jak to zmieniło Twoje postrzeganie tej osoby?
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz